Als je niet de enige bent die verliefd is op kaas.

Zoals de meesten onder jullie ondertussen wel weten is mijn lieftallige eega Sandra Gerritje Wajer volop bezig haar Kaasmeester-droom vorm te geven, de boeken en documentatie zijn ondertussen niet meer te tellen en elke dag stipt ze wel iets anders aan dat nog moet opgezocht of bekeken worden. 

Ze ziet kazen en kleuren van kazen in de hele wereld rond haar: van de groeven in een houten tafelblad tot bloemen in een bos, de kleur van een behang, de as van een barbecue, de geur in een kamer,... Echt maf.

Deze vakantie zijn we weer in het mooie Gelderland en zoals al tientallen jaren ook weer op de Veluwe.

Enkele dagen geleden mochten we, ja "we", een dagje meelopen met kaasmaakster Anne van Remeker kaas. Het werd een mooie interessante ervaring, hard werken en veel input. Kaasmaakster Anne was zo gepassioneerd en enthousiast dat ik wel kon begrijpen waarom mijn Wajerke kaas een magisch product vindt. Je staat echt verteld hoe goed de natuur iets doet, het is bijna een wonder zelfs. Zoals gezegd is het keihard werken en ons respect voor Anne is groot want ze doet dit normaal gezien helemaal alleen. Je moet echt constant doordoen, de tijd nauwlettend in de gaten houden, ondertussen voorbereidingen treffen voor de opkuis en super-hygiënisch werken.

Remeker is een biologische kaasmakerij met een veestapel bestaande uit Jersey-koeien, dit ras geeft een vettere melk die dus ideaal is voor kaas maar kan soms pittig uit de hoek komen. De dieren zijn ook niet onthoornd, wat ze naar mijn smaak mooier maakt maar blijkbaar ook resistenter. Hoorns helpen ook voor de afkoeling bij warm weer, dus: het onthoornen kan ik best begrijpen uit veiligheidsoogpunt maar misschien moeten sommigen toch eens beginnen nadenken over de andere voordelen.

Op het einde van onze werkdag hebben we 29 stuks Remeker kaas helpen maken en netjes in de rekken gelegd in een heerlijk ruikende rijpingskamer, daarna volgde natuurlijk een diepgaande reiniging van al het materiaal en dat is wel wat. Moe maar zeer voldaan bestelden we nog enkele stukken kaas voor thuis en vertrokken met een brede glimlach terug richting Putten. Mijn Wajerke had er weer een leerrijke dag opzitten, op weg naar deel I van haar droom: Kaasmeester worden.

Cool runnings,

Emmanuel

My one and only.

Vandaag, 27 augustus, ben ik 21 jaar gehuwd met Sandra Gerritje Wajer, de vrouw die ooit mijn schoolliefje was en uitgroeide tot een lieve mama, een plezante echtgenote, mijn maatje.
We lachen tussen onze opvoedkundige momenten (want twee dochters, ja) heel wat af en genieten met de jaren meer en meer van elkaar's gezelschap. Ok, ik spreek voor mezelf :-)

Ik zie haar graag, ik hoor haar graag, ze is zeer terecht "My one and only"

x Emmanuel

Een briefje naar mijn liefje...

Hé jij daar, ja jij.


Denk eens heel goed na...
Hoe lang is het geleden dat jij een handgeschreven brief verstuurde?


In deze tijden van internet, sms en skype zijn we met z'n allen allang verleerd hoe leuk het kan zijn om een brief te schrijven en vooral hoe leuk het kan zijn om een échte brief te ontvangen. Wat we vroeger vanzelfsprekend vonden is nu stilaan, ja, een zeldzaamheid. Wat zijn we eigenlijk uit het oog verloren dat we dit niet meer doen? Het mag nochtans nog altijd, het is leuk, beleefd, het is persoonlijk, het is... uniek.


Ik denk dat we gewoon de moeite noch energie willen of kunnen opbrengen om eventjes, tien minuutjes maar, enkel en alleen aan die ene persoon te denken en te tonen wat die bepaalde persoon voor ons waard is. Dat kan gaan van beleefd contact, over respect naar vriendschap of liefde.


De reden voor mijn schrijfseltje zien jullie op de foto hierboven, een (liefdes)brief die mijn oudste dochter Laetitia vandaag op de brievenbus deed voor de knul van haar leven, haar liefje, haar alles. Zijn familienaam heb ik omwille van privacy maar even met een toepasselijk hartje bedekt.
Terwijl ze anders zo'n dertig sms'en per dag naar elkaar sturen dacht ze vandaag aan het schrijven van een heuse brief, "want die kan hij dan bijhouden".
En gelijk heeft ze want de (liefdes)brieven die mijn lieve madam Sandra Gerritje Wajer en ik naar elkaar stuurden nu bijna dertig jaar geleden zijn ook grotendeels bewaard gebleven en liggen mooi te rusten in een plastic bakje op zolder.


Nogmaals, we zijn vergeten wat het schrijven van brieven kan teweegbrengen, het nadenken over een woord, een zinswending, een vraagteken of uitroepingsteken.
Als we dat nu allemaal eens opnieuw gingen proberen, zou toch leuk zijn. Nee?


Geef het een kans.



Cool runnings,

Emmanuel

Where have I been.

"Schandalig! Doe daar iets aan! Mais que fait la police?!"

Ik hoor het jullie allemaal wel zeggen ende roepen, het is gewoon te lang geleden dat ik iets postte op mijn blog, sorry eenmaal, sorry andermaal, verkocht. Feit is dat ik het de laatste tijd eigenlijk wel druk gehad heb, zowel practisch als in mijn hoofd. Na de meer dan geslaagde verkiezingen had ik een rist vergaderingen om één en ander op poten (proberen) te stellen. Mens wat kruipt daar tijd en energie in zeg...
Privé loopt alles lekker, mijn madam a.k.a. "de lieftallige Sandra Gerritje Wajer" maakt het ons nog altijd naar onze zin, niks te klagen dus. De gezondheidstoestand van mijn papa baart mij dan weer meer zorgen, vergeleken met hem is een stomme zenuwkuch (ik wéét het) of sinustoestand iets van niets. Ik denk erg vaak aan hem en duim heel erg hard.

Ook de muze is volgens mij wat op verlof geweest. Gek eigenlijk, meestal kan ik naar iets kijken en dan springt ineens een ideetje op in mijn hoopje brein, maar da's niet zo evident meer blijkbaar. Gelukkig heb ik mijn fototoestel nog om gedachten vast te leggen, ik mag graag foto's nemen die op een bepaalde manier uitdrukken wat ik zoal zie en vooral hoe ik het zie. Sommige van die foto's staan op mijn Facebookpagina.

Nu de dagen weer erg vroeg donker worden heb ik misschien meer tijd om te mijmeren over de dingen mijns levens en vloeit misschien weer wat leuks of interessants, schrappen wat niet past of allebei, uit mijn klavier.

Tot dan moeten jullie het stellen met mijn welgemeende excuses voor het af en toe uitblijven van hoogstaande literatuur op deze blogger.com :-) Maar ik zie jullie allemaal heel erg graag hoor, ja ook diegene die nu wat zit te fronsen.

Cool runnings,

Emmanuel

Even weg met de drie meiden.

Alles is zo snel voorbij...

Zo ook het weekje Ardennen dat ik mocht beleven met mijn lieve echtgenote, de immer oogstrelende Sandra Gerritje Wajer en mijn twee schatten van dochters Laetitia en Florine. Het was een weekje van pure rust, natuur en gastronomie. Een weekje zonder internet, dat overleefden we blijkbaar wonderwel al had ik hier en daar wel wat acces-points om toch iéts aan het thuisfront te kunnen overmaken.

De dochters waren erg meegaand en genoten met volle teugen van ons light-programma. Neen, we gingen ons zeker niet forceren. We wandelden heel wat af, genoten van terrasjes met lokale bieren en gingen enkele keren uit eten of ontbijten. Vooral onze diner in hotel/restaurant Victoria in Durbuy en het ontbijt met bubbels in het hotel Grenier des Grottes in Han zullen me bijblijven. Kwaliteit en gezelligheid. Het bezoek aan de grooten van Han was voor de dochters ook een hele belevenis, misschien ietsje te lang voor Florine maar ze keek zich toch de ogen uit.

Echt waar, ik heb lekker kunnen uitrusten. Zo goed zelfs dat ik er nu nog wat moe van ben :-) Ik mis de heerlijke boslucht al...


Cool runnings,

Emmanuel

De pompende pompiers van Gent.

Je middagpauze nemen in de haven van Gent levert telkens mooie of interessante momenten op.

Zo ook vanmiddag toen ik ter hoogte van de Rigakaai - Port Arthurlaan de door mijn immer oogstrelende echtgenote Sandra Gerritje Wajer liefdevol gesmeerde broodjes at. Een vrachtwagen van de Gentse brandweer stond er aan de kaai volle bak water te spuiten en daar zat ferm wat kracht achter ook. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en liep op de spuitgasten af. Groot was mijn verbazing en fierheid toen ik door één van de aanwezigen in vlekkeloos Engels aangesproken werd, kijk eens aan "de gentsche pompiers keune ulder toale". Bleek echter gewoon een technieker te zijn van de dakmonitor (spuit op 't dak in mensentaal), van Engelse makelij dus. Blijkbaar is de vrachtwagen erg recent en zitten er nog wat kinderziektes op, daarom werd de dakmonitor eens getest middels het verzetten van 19.000 liter water.

19.000! Ik word al licht misselijk bij het zien van ocharme één liter.
Nu ken ik wel enkele van die brandweerlui persoonlijk en ik durf te zeggen dat de meerderheid in hetzelfde bedje ziek is, "water dient om te blussen man".

In elk geval, het was een mooi staaltje techniek. Ik heb er alle vertrouwen in, al moet hij niet per se bij ons thuis langskomen.

Cool runnings,

Emmanuel

Een Wajer.

Zo lief en charmant mijn echtgenote Sandra Gerritje Wajer oogt, zo eng lijkt dit mannetje met hoge hoed te kijken. U ziet een foto van Berend Wajer uit Hulshorst in Nederland. Berend was de betovergrootvader van Sandra en leefde van 1851 tot 1920, hij was dagloner en samen met zijn vrouw had hij 7 kinderen.

Het gezin leefde niet bepaald luxueus en was in deze ook geen uitzondering in die tijd en die streek. Onderaan mijn stukje ziet u een pentekening van de vroegere woning aan de Harderwijkerweg 373, ze werd midden de jaren '50 onbewoonbaar verklaard en gesloopt. Het huis telde slechts twee vertrekken, had houten muren en een rieten dak, geen toilet (ook geen ton, zoals sommigen blijkbaar wel al hadden) en geen pompwater maar een schepput.

Zoals bijna elke familie hadden ze enkele dieren op hun grond staan: twee koeien, een schaap en een varken. Varkens werden goed vetgemest om dan rond de maand november geslacht te worden, een klus waar het hele gezin moest bij helpen. Als er al eens een écht vet varken geslacht werd konden buren dit mee "vieren" bij een kleine jenever, het ging tenslotte om het aanleggen van een mooie en hopelijk voldoende voorraad voor de winter... Wij kunnen ons dat, gelukkig maar, niet meer voorstellen.
Maar het blijft toch goed af en toe eens achterom te kijken en te denken dat het vroeger niet meteen altijd beter was.


Cool runnings,


Emmanuel

De bezige bijtjes van opa Wajer.

Lang geleden, toen de kippen nog tanden hadden en politici kl*ten aan hun lijf, mocht ik voor het eerst met mijn liefje Sandra Gerritje Wajer op bezoek bij haar opa in Westbroek. De hele trip naar Nederland wat zenuwachtig in de auto gezeten en mij afgevraagd wat ik van die man kon verwachten.

Viel reuze mee, een toffe vent. Soms zwijgzaam wegens selectief doof, andere keren het bijna hoogste woord. Nu ik het zo bekijk, ik denk dat alle Wajers dat wel wat hebben.
Opa was in zijn vrije tijd een erkend en gewaardeerd imker. Het was mooi en intrigerend om hem zijn bijen te zien verzorgen, ik was op slag dol op die bruine zoemers. Hij vertelde graag over het ingewikkelde, natuurgevoelige en soms ondankbare werk van het bijenhouden, over het belang van bijen voor mens en dier en ook... hoeveel een potje honing kostte. Het bleef tenslotte een 'Ollander.

Zoals gezegd, ik bekijk de bijtjes sindsdien door een andere bril en kan wel genieten van hun vlucht of kijken hoe ze blijven hangen als waren het kleine helikoptertjes die je gadeslaan. Wanneer het mooi weer is en er een bijtje langs ons heen zoemt denken we steeds weer aan opa, we zeggen zelfs gedag tegen het beestje.
Het is jammer dat zoveel mensen het verschil niet kennen tussen bijen en wespen, waardoor vele stuifmeelleveranciertjes vroeger dan hun pre-pensioen het loodje leggen in het gaas van vliegenmeppers of onder een giftige wolk uit de spuitbus. Bijen zijn GEEN ongedierte en hebben een levensbelangrijke functie in de keten van fauna én flora. Net zoals men in het Frans spreekt over "l'effet papillon" waarbij men ervan uitgaat dat iets kleins de oorzaak is van iets groots, kan je misschien spreken over "het bijeneffect": zonder bijtjes veel minder bloemen en planten dus veel minder voedsel voor andere dieren dus veel minder voedsel voor de mens dus veel minder aperitieven en barbecuen met vrienden... Ik heb genoeg gezegd?

Cool runnings,

Emmanuel

They did it!

Het moet gezegd, als Florine en mama een uitdaging aanvaarden gaan ze er wel helemaal voor. Vorig jaar organiseerden de oudste dochter en ik een "Komen Eten" bij ons thuis en waren zusje en Sandra te gast. We haalden alles uit de kast voor de wel erg kritische jury en behaalden dan ook ferme punten.

Nu was het dus payback time. Hieronder het menu van Sandra en Florine, van 't begin tot 't eind lekker, zoals verwacht.

Cava met hapje van de visser

Garnaaltjes en rauwe zalm met espuma van avocado

Romig vispannetje

Gestoomde zalm en tilapia in roomsausje met spinazie

Broccolisoep

Crème van broccoli

Gebraadje met lookaardappelpuree en groentjes

Rundsgebraadje met puree, look en drie groentjes

Bananasplit of coupe Brésilienne

Florine was, zoals we al vreesden, erg zenuwachtig. Mama had het dus niet onder de markt met zo'n vlo in de keuken. Het belangrijkste was natuurlijk: de puntendeling.

En geloof het of niet, ze behaalden evenveel punten als wij! Proficiat!

Cool runnings,

Emmanuel

Ik ga in bad en ik neem mee:

Vrouwen en hun lekker languit liggen in bad, ik heb het nooit begrepen en vermoed dat ik dat ook nooit zal doen.

Moeder, beter bekend als de lieve Sandra Gerritje Wajer, kan zo uuuuuuuuuuuren liggen badderen wijlst het lezen van één of ander reclameblad en/of boek. Soms valt ze van puur genot in slaap en schrikt ze zich een aap als iemand de badkamer binnenkomt.

Onze oudste dochter is dan weer een fervente Joepie-lezeres en volgt de Justin Biebers, Miley Syrussen en Jannen Smit vanuit haar warm water met appelgeurtje of lavendelparfum.

De hoofdvogel is echter voor onze jongste dochter Florine. Zij vraagt geen Suske & Wiske of De Kiekeboes. Neen, voor haar mag het een kookboek zijn! Sos Piet ofzo, met prenten en bereidingen. 't Kind ligt dan languit te lekkerbekken en te fantaseren over hoe ze deze of gene schotel zou maken... De moeite waard. Ze degusteert zo graag, ze drinkt zo graag, ze geniet zo graag.

Er zit écht wel een halve Sandra Gerritje Wajer in, no doubt about that!

Cool runnings,

Emmanuel

Als mama en papa eens leute hebben :-)

Lazy saturday, Florine speelt boven met het poppenhuis of de pc of de stereo-installatie of... afin, rommel zal er straks wel liggen. Laetitia is een uurtje gaan dansen bij Idancity. Ondertussen vermaken mijn lieve echtgenote Sandra Gerritje Wajer en ik ons met ons traditioneel geworden "foute muziek zoeken" op JijBuis. Het is dan altijd lachen welke filmpjes of muziekjes de één of ander uitkiest. Van pure melancholie naar de lang vervlogen onschuldige jeugd tot ga-erbij-liggen foute muziek of videostukjes waar we niet van bijkomen.

Hieronder een waaiertje aan fout materiaal:








Cool runnings,

Emmanuel

"En de dagen keerden terug naar hoe ze moesten zijn"

Eindelijk is het zover, het nieuwe schooljaar is begonnen.

Laetitia vat het zesde leerjaar aan en Florine het derde. Ik ben ervan overtuigd dat ze allebei hun best wel gaan doen al zullen we af en toe wat moeten corrigeren en optreden. Bovenal moet ik me gelukkig prijzen dat ze zo graag naar school gaan; hebben ze vast van hun mama want ik vond school vroeger eerder een ferme verstoring van mijn fantasiewereldje :-)

Op de eerste vrijdagavond van het schooljaar is het voor de mama natuurlijk ook weer wennen dat de mormels wat moe en zenuwachtig zijn. Lekker thuisblijven en in de zetel luieren is dus dé boodschap. Samen tv kijken en een afhaalchineesje bestellen. Meer moeten we eigenlijk niet hebben om te beseffen dat we weer in ons gewende ritme geraken...

Cool school runnings,

Emmanuel

Meanwhile in Heusden...

Een mens moet zijn agenda goed bijhouden of ge ontspant u een ongeluk zeg ik! De laatste weken waren weer goed gevuld en aangezien een weekend deel uitmaakt van een week en we altijd "tot het gaatje" gaan... Maar goed dat we binnenkort naar de Lichtstad vertrekken om er, juist ja, te onspannen.

Vorig weekend was er weer eentje om in te kaderen. Benevens de traditionele vrijdagse Duvel met de vrienden uit het stamcafé ging ik op zaterdag met onze oudste dochter ook nog naar de Gallische hoeve hier wat verder in Destelbergen. Laetitia zaagt al van voor haar geboorte om daar eens heen te gaan en aangezien geschiedenis en opvoedkunde mij niet onbekend, meer nog zeer waardevol zijn betaalde ik met veel plezier de 121,02 belgische frank ingang en steun voor de vrijwilligers van de organisatie. We hebben er veel van opgestoken.

Des avonds waren we te gast op een verjaardagsbarbecue alwaar ik een zeer gesmaakte "meet and greet" had met één van mijn favoriete cartoonisten, Zimbob ook wel "the artist formerly known as onnoezel manneke!" genoemd. Naarmate de avond vorderde en vorderde en vooral vooruitging ontwikkelde onze Zim een riskante interesse voor mijn madam, de immer beminnelijke Sandra Gerritje Wajer. Deze liet zich de aandacht van de benevelde kunstenaar welgevallen, overtuigd als zij is dat het mannenvolk der aarde niet kan weerstaan aan haar charme's. Ikzelf raapte ondertussen al wat lucifers, benzine, krantenpapier bij elkaar en zocht zijn wagen op. Mijn plannen werden echter gefnuikt door de grote broer van Zim die verklaarde dat hij dat zelf allemaal nog nodig had, iets met zijn schoonmoeder ofzo... Afin, alles werd weer goedgemaakt tussen Ename blond en pint en vooral veel knuffels van de kunstenaar aan mijn adres! 't Is nen braven denk ik. ;-)

Op zondag, 11 juli, bracht ik gauw de jaarlijkse gele roosjes rond aan leden en sympathisanten die een leeuwenvlag uitgehangen hadden. Onmiddellijk nadien ging het spoorslags naar de barbecue van de VRV-vrouwen op het terrein van KFC Heusden. Een meer dan rijkelijk gevulde barbecue, jawadde dadde! Iedereen blonk van 't plezier en de buikjes stonden strak van 't bier en 't eten. Zoals het hoort dus.

Wie ongetwijfeld ook blonken van plezier en innig pril geluk waren mijn broer Vincent en schoonzus Cindy die op 11 juli één jaar gehuwd waren. Proficiat en probeer ons eens in te halen, hé!

Cool, AC-controlled, runnings,

Emmanuel

Moederdag

Vanmorgen was het weer van dat, "kruimels in 't bed en koffie op 't nachtkastje", Moederdag!

Mijn madam verdient dat wel vaker natuurlijk, al beseffen de dochters dat niet altijd. Het is waarschijnlijk niet de makkelijkste taak ter wereld: mama zijn van twee Anciaux'kes. Ik denk dat dat op St.-Amandsberg niet zal tegengesproken worden ;-)

Gelukkig kan mijn teerbeminde, de immer oogstrelende Sandra Gerritje Wajer, rekenen op een echtgenoot die haar bijstaat in de moeilijke taak van het voornoemde Anciaux'kes-kweken.

Ze weet als geen ander mijn bijdrage in het huishouden en de opvoeding te waarderen...

Maar eerlijk is eerlijk, er is hier thuis maar eentje die de boel rechthoudt en ervoor zorgt dat we maar wat graag naar de Laarnebaan rennen: mama, Bolleke, Wajerke!

Cool runnings,

Emmanuel

Hij had 70 kunnen worden...

13 April aanstaande zou mijn stiefvader (Ludo Guillaume) 70 jaar geworden zijn, hij overleed echter op 27 juli 1996 na een slepende ziekte waaraan hij tot op het einde niet wou toegeven.

Het was een fiere, koppige maar vooral eerlijke en correcte man. Hij had het moeilijk met onrecht, god weet dat hij daarvan enkele staaltjes heeft moeten meemaken.

Hij was streng voor mijn broer en mij, we vervloekten hem wel eens maar nu, nu merken we dat we veel van zijn strenge maar eerlijke methode's overgenomen hebben en even hard proberen om voor onze kinderen een voorbeeld te zijn. Hij hield ook van simpele gezelligheid, een lekkere barbecue of langdurig aperitieven.

Met argusogen volgde hij hoe Sandra en ik onze weg in het leven baanden om ons dan later met een schouderklopje te belonen. Neen hij heeft nooit gezegd dat we "goed bezig waren" maar zijn instemmend geknik was voor mij duidelijk genoeg, "pa" vond het goed.

Ik werd natuurlijk wel geholpen door het feit dat ik de allereerste schoondochter bij ons thuis voorstelde :-) en wat voor één! Het was van de eerste keer dik in orde tussen die twee, zijn Wajerke kon niet veel verkeerd doen...

We wisten al jaren van zijn droom om een kleindochtertje te hebben en hij liet nooit na daar met een kwinkslag op te alluderen op één of ander familiefeestje. Hij heeft onze oudste dochter dus spijtig genoeg niet meer meegemaakt, Laetitia werd pas in 1999 geboren. We praten met de kinderen wel nog veel over hem, ze weten ongeveer hoe hij was maar enkel wij hebben hem gekend: correct, vriendelijk, beleefd, streng maar zeer warm van hart.

Ik mis hem nog vaak.

Emmanuel

It runs in the family

De rapporten van de dochters waren goed tot zeer goed, veel beter zelfs dan wat mijn mama ooit zal kunnen geschreven hebben over mij. Ach, ik compenseerde dat dan weer met mijn natuurlijke charme, vlotte babbel en gevoel voor de grappige kant van 't leven.

Of zoals mijn mama zei tijdens haar speech op mijn huwelijk: "lang leve de lol en vrije tijd zonder gaten!"

Laat ik daar bovenop een echtgenote hebben, de oogstrelende Sandra Gerritje Wajer, die zeer goede resultaten behaalde op school en onder mijn deskundige begeleiding de geneugten van 't leven en de gastronomie ontdekte maar vooral een buitenaards groot gevoel voor humor heeft...

"Dat maakt dan nog kinders ook!"

Bij deze ben ik erg fier u dit uittreksel uit het rapport van onze jongste te tonen, ze is helemaal zoals we 't gedroomd hebben ;-)

Cool runnings,

Emmanuel

Mag ook eens...

Cool runnings,

Emmanuel

Koffie's genoten

De tijd dat je in Nederland enkel maar van die vieze diepvries-D.E. kon krijgen is stilaan passé. En gelukkig maar, de klant kent ondertussen het verschil tussen koffie en vloeibaar asfalt. Al wil dat met die vloeibare asfalt in België nog niet zo meteen lukken maar wij werken eraan.

Zoals hiervoor ergens beschreven ging ik tijdens de kerstperiode met "die van ons" en de keuters naar Julianadorp en Den Helder op vakantie. Terwijl mijn allerliefste Sandra Gerritje Wajer haar talenten als shopster de vrije loop liet stapte ik graag een koffie- of eethuisje binnen, op zoek naar een lekkere bak koffie.

Zo dronk ik in de Beatrixstraat (Den Helder) bovenstaande heerlijke latte macchiato bij Brasserie 2 Sisters. Zeer vriendelijke bediening overigens en ze keken totaal niet op van mijn vraag of ik de zakken met espressobonen eens mocht bekijken, integendeel, ik kreeg een uitgebreide uitleg over hun keuze van koffieleverancier.

Volgende keer keer ik er zeker terug, ze hebben er een koffiekaart om U tegen te zeggen!

Cool runnings,

Emmanuel

Op naar Julianadorp.

Donderdagmiddag vertrekken we eindelijk naar Noord-Holland, geboortestreek van vele gezellige mokkels waaronder mijn liefste Sandra Gerritje Wajer. We gaan meer bepaald naar "de Kop van Holland" waar we een huisje huurden in Julianadorp.

Het valt te hopen dat mijn madam tegen dan iets beter is dan deze ochtend, ze is namelijk goed ziek uit haar bed gestrompeld en heeft zelfs het eerste werkuur van de vroege niet gehaald, 't schaapke. Mijn madam is niet gauw ziek maar nu ziet ze er maar belabberd uit.

Ik zit hier nu met twee keuters opgescheept die alles behalve ziek zijn en niets liever zouden doen dan goed laten horen dat ze aan 't spelen zijn. Straks gaat het waarschijnlijk weer sneeuwen, dan kunnen ze buiten wat ravotten en maak ik warme chocolademelk klaar.

Voor de rest van de dag wordt het waarschijnlijk "mama-soigneren" maar dat moet ook af en toe hé?

We hebben nog tijd genoeg tot donderdag, maar niets houdt ons echter tegen hoor: op naar Julianadorp!

Cool runnings,

Emmanuel

Whooooooooo are you, what's your name!

Het Nederlandse Meertens Instituut, een ernstig wetenschappelijk instituut dat zich hoofdzakelijk bezighoudt met onderzoek naar taal en cultuur in het landje voorbij de afrit Meer stond vandaag "te lees" op de site van http://www.deredactie.be/. Deze instelling publiceert verschillende werken oa over etnologie (volkenkunde) en linguïstiek (taalkunde en zijn afgeleiden, dialecten zeg maar).

Ik heb er dikwijls beroep op gedaan tijdens de vele avondlijke en nachtelijke uren die ik sleet voor mijn àndere grote hobby, stamboomonderzoek, in casu naar de voorouders van mijn stralende en immer goedlachse echtgenote Sandra Gerritje Wajer. Ach, ik weet dat velen dit maar iets duf vinden, een tijdverdrijf vooral uitgeoefend door nogal oudere senioren die hùn tijd stilaan voelen naderen... Niets is minder waar, het idee een inzicht te hebben vanwaar we komen is interessant en rustgevend, zeker als je bedenkt dat we eigenlijk niet eens weten waar we uiteindelijk naartoe moeten in dit leven.

Zoals velen onder jullie wellicht weten hebben onze noorderburen ten tijde van Napoleon I hun definitieve familienaam moeten kiezen. Tot dan had iedereen immers slechts een patroniem. Zo werd Jan, de zoon van Hendrik, gewoon Jan Hendriks(en). In sommige streken (zoals bijvoorbeeld de Veluwe waar mijn schat haar roots heeft) kreeg de dochter een verklein-voornaam, bijvoorbeeld Jannigje Hendriks(en). Voor stamboomonderzoek is dit natuurlijk een hele kluif aangezien kinderen op twee generaties zo goed als zeker van patroniem veranderden, hoewel in veel families en zeker die van mijn echtgenote er een sterke traditie was om de oudste zoon dezelfde naam als de opa te geven. Ga er maar aan staan!

Anyway, in het geval van mijn madam kwam ik erachter dat de allereerste "Wajer", de stamvader uit Ermelo, voorheen Berend Hendriks(en) heette. Ik heb zijn naamaannemingsakte nog niet kunnen vinden maar dat komt wel, er zijn enkele complicaties bij de verschillende diensten van de bevolking :-)

Waarom koos Berend voor die familienaam?

Ik heb een vermoeden die hij toen gewoon de naam van de boerderij waar hij (in)woonde en werkte overnam, een boerderij "de Waaijer" geheten. Sommige andere onderzoekers denken dan weer dat hij gewoon "vernoemd" werd naar een hogere plaats of heuvel waar het waaide. Ik blijf echter bij mijn idee.

Kijk, Berend nam met overleg en misschien wel verantwoordelijkheidsgevoel een aanvaardbare familienaam aan. Velen van zijn landgenoten waren een pak lichtzinniger en zadelden hun nazaten op met namen die ons nu nog doen gieren van 't lachen...

Berend Wajer, zoon van Hendrik Jansen, chapeau voor uw keuze en ook bedankt voor mijn "Wajerke"!

Cool runnings,

Emmanuel