Een briefje naar mijn liefje...

Hé jij daar, ja jij.


Denk eens heel goed na...
Hoe lang is het geleden dat jij een handgeschreven brief verstuurde?


In deze tijden van internet, sms en skype zijn we met z'n allen allang verleerd hoe leuk het kan zijn om een brief te schrijven en vooral hoe leuk het kan zijn om een échte brief te ontvangen. Wat we vroeger vanzelfsprekend vonden is nu stilaan, ja, een zeldzaamheid. Wat zijn we eigenlijk uit het oog verloren dat we dit niet meer doen? Het mag nochtans nog altijd, het is leuk, beleefd, het is persoonlijk, het is... uniek.


Ik denk dat we gewoon de moeite noch energie willen of kunnen opbrengen om eventjes, tien minuutjes maar, enkel en alleen aan die ene persoon te denken en te tonen wat die bepaalde persoon voor ons waard is. Dat kan gaan van beleefd contact, over respect naar vriendschap of liefde.


De reden voor mijn schrijfseltje zien jullie op de foto hierboven, een (liefdes)brief die mijn oudste dochter Laetitia vandaag op de brievenbus deed voor de knul van haar leven, haar liefje, haar alles. Zijn familienaam heb ik omwille van privacy maar even met een toepasselijk hartje bedekt.
Terwijl ze anders zo'n dertig sms'en per dag naar elkaar sturen dacht ze vandaag aan het schrijven van een heuse brief, "want die kan hij dan bijhouden".
En gelijk heeft ze want de (liefdes)brieven die mijn lieve madam Sandra Gerritje Wajer en ik naar elkaar stuurden nu bijna dertig jaar geleden zijn ook grotendeels bewaard gebleven en liggen mooi te rusten in een plastic bakje op zolder.


Nogmaals, we zijn vergeten wat het schrijven van brieven kan teweegbrengen, het nadenken over een woord, een zinswending, een vraagteken of uitroepingsteken.
Als we dat nu allemaal eens opnieuw gingen proberen, zou toch leuk zijn. Nee?


Geef het een kans.



Cool runnings,

Emmanuel

"Wij zijn progressief, ruimdenkend maar daarom niet minder boertig..."

"Ruimdenkend en progressief Vlaanderen" verzandt stilaan in dezelfde retoriek die ze een partij als de N-VA toedichten: ruw, onbehouwen en op het randje van boertig. Het zien van ook maar een enkele N-VA'er roept de giftigste gevoelens en opmerkingen op, alsof ze de persoon in kwestie door en door kennen en daarom het recht zouden hebben hun gal er over te spuien. Dat recht heb je nooit.
Met omhooggetrokken neus en in een Brussels café zelfs zatte omhooggestoken rechterarm wordt naar hartelust gebruik gemaakt van termen die verwijzen naar de donkerste perioden uit de jaren veertig en dit meestal onder luid applaus of, voor de lafaards, stiekem gegniffel. De goeien tegen de N-VA, zo lijkt het wel... Zwaktebod wat mij betreft.

Wat me nog het meest stoort is de veralgemening in deze, ook soms bij mensen van mijn eigen partij. Een partij is niet terug te brengen tot een individu, integendeel, vele individuen maken een partij. Ik kan best door één deur met iemand van de SP.a, ik hoef die persoon er niet steeds aan te herinneren dat zijn partij niet altijd even koosjer geweest is, wat kan hij of zij daar überhaupt aan doen. Het is ook algemeen geweten dat ik bepaalde politici van nog een andere partij op mijn gemeente slechte politici vind maar wel aimabele mensen, moet toch kunnen of niet?

En neen, lekker hese Freya Van Den Bossche moet niet pseudo-verzoenend komen zeveren in Villa Politica dat het taalgebruik binnen de N-VA "wel wat ruw is", niet iedereen is zo. Ik ben er ook zeker van dat niet elke sociaaldemocraat dezelfde stommiteiten en hautaine slogans hanteert als dewelke ik soms hoor in rode gezelschappen of lees op fora en Smoelboek. Jongens toch, doe in hemelsnaam eens rustig en niet zo geïrriteerd!


Let wel, ik heb het hier nu maar even over de stroming die zichzelf graag "ruimdenkend en progressief" noemt hé, andere partijen zijn in hetzelfde bedje ziek.

Daarom, als slot, mijn oproep naar iets meer beleefdheid en respect in de off-record communicatie, we zijn allemaal maar mensen die een steentje willen verleggen in 't politieke leven en hun maatschappij vorm willen geven.
Je kan serieus van mening verschillen maar kort door de bocht gaan is nergens goed voor, behalve voor veertigers en vijftigers in veel te nauwe lederen jekjes met fluohesjes... A bon entendeur, salut.


Cool runnings,

Emmanuel

Het respect voor verpleegkundigen...

Beste vrienden en hackers,

Heden voel ik mij al een stukje beter dan de dag voor heden en zekerwijs veel beter dan de dag voor de dag voor heden. Ja, de huishond van het UZ heeft zijn verdiende stukje dikke darm toegeworpen gekregen vorige donderdag, volgens mij was het zelfs zoiets van "mag het iets meer zijn?" want een dokter kwam mij nadien vertellen, afin, dat het iets meer geweest is. Raar eigenlijk dat een mens (waartoe ik mezelf voor 't gemak ook maar reken) zoveel uitleg krijgt ivm een nakende mega-bloederige nooit geziene lijfsnijding en toch eigenlijk het meest vertrouwen heeft in de verpleegkundigen die je begeleiden op de afdeling. "Verpleegkundige" is trouwens volgens een madam-die-'t-kan-weten een betere term dan "verpleegster". En aangezien diezelfde madam mij als haar lastige patient cadeau kreeg zal ik dezelfde term maar gebruiken, ge weet maar nooit welk instrumentarium ze erop nahoudt om de patiënten kalm te houden. Hier op de VIP-afdeling van K12 gaat alles naar mijn aanvoelen redelijk smoooooooth. De bedbelletjes rinkelen dat het een lust is, de verpleegkundigen zweven dan met plateaus kaviaar, kreeft en oesters naar de kamer in tijdelijke nood...
Neen, alle gekheid op een balk. We hebben al vaak gehoord dat de witblousen en "'t onderwijs" nogal rap klagen en zagen. Over dat onderwijs spreek ik mij puur uit lijfsbehoud niet uit, ik heb daar teveel familie zitten. De witblousen daarentegen verdienen alle respect: lopen, vliegen, verzorgen, wassen, controleren, praatje maken, minder leuke dingen doen, ... het zou niks voor mij zijn, u kent mij. Ik ben beter in, heu, wacht even ik kom er wel op, dat zijn de medicijnen!

Cool runnings,

Emmanuel