Het respect voor verpleegkundigen...

Beste vrienden en hackers,

Heden voel ik mij al een stukje beter dan de dag voor heden en zekerwijs veel beter dan de dag voor de dag voor heden. Ja, de huishond van het UZ heeft zijn verdiende stukje dikke darm toegeworpen gekregen vorige donderdag, volgens mij was het zelfs zoiets van "mag het iets meer zijn?" want een dokter kwam mij nadien vertellen, afin, dat het iets meer geweest is. Raar eigenlijk dat een mens (waartoe ik mezelf voor 't gemak ook maar reken) zoveel uitleg krijgt ivm een nakende mega-bloederige nooit geziene lijfsnijding en toch eigenlijk het meest vertrouwen heeft in de verpleegkundigen die je begeleiden op de afdeling. "Verpleegkundige" is trouwens volgens een madam-die-'t-kan-weten een betere term dan "verpleegster". En aangezien diezelfde madam mij als haar lastige patient cadeau kreeg zal ik dezelfde term maar gebruiken, ge weet maar nooit welk instrumentarium ze erop nahoudt om de patiënten kalm te houden. Hier op de VIP-afdeling van K12 gaat alles naar mijn aanvoelen redelijk smoooooooth. De bedbelletjes rinkelen dat het een lust is, de verpleegkundigen zweven dan met plateaus kaviaar, kreeft en oesters naar de kamer in tijdelijke nood...
Neen, alle gekheid op een balk. We hebben al vaak gehoord dat de witblousen en "'t onderwijs" nogal rap klagen en zagen. Over dat onderwijs spreek ik mij puur uit lijfsbehoud niet uit, ik heb daar teveel familie zitten. De witblousen daarentegen verdienen alle respect: lopen, vliegen, verzorgen, wassen, controleren, praatje maken, minder leuke dingen doen, ... het zou niks voor mij zijn, u kent mij. Ik ben beter in, heu, wacht even ik kom er wel op, dat zijn de medicijnen!

Cool runnings,

Emmanuel

Deze blog werd gehackt

Mijn broer Emmanuel (a.k.a. 'Robke', of 'de Manu'), da's mijn beste broer. Veruit.

Het helpt dat ik er maar ééntje heb, maar toch...

Mijn maat ligt aan de sonden, murg van de feiten.

Net nu hij aan 't recoveren is van een uren durende operatie dacht ik dat mijn tijd rijp was om eens een oproep te doen... Niet voor een ander gemeenthuis, he did that, and stuff like that.

Hij heeft weliswaar z'n voorbereidingen getroffen qua connectiviteit... dankzij mijn schoonzus (én getuige) en m'n nichtjes Florine en Laetitia. Het wereldwijdeweb wordt vanuit het UZ het zijne, van zodra hij straks weer kan denken (goh, da's lang geleden) en kan typen en 'muizen'.

Wat gedacht van wat steunbetuigingen van vrienden en kennissen via z'n eigenste blog?

Feel free to drop by, en hopelijk vergeeft hij mij deze 'hack'.

Manu, tot binnenkort!


Zwool runnings,

Brô

The countdown is running!

Woensdag is het dan zover, binnen bij het UZ in Gent om een stuksken tuub te laten weghalen. Ben vanmiddag al gaan kijken bij de Gamma naar de prijs van een nieuwe sifon, ge weet maar nooit...
Vanmorgen nog enkele pre-operatieve onderzoeken moeten ondergaan waaronder een heu, awel, dinges, iets met contrastvloeistof die opgespoten werd via awel, heu dinges; afin ikke "not amused" maar het moest wel. Ook gauw even binnengesprongen op de afdeling bloedbank om er enkele buisjes van mijn edele rood te laten aftappen. Vroeger zou ik allang in de appels gelegen hebben bij het zicht van een naald, nu doet het mij niks meer, niks zeg ik u! Ja, ik ben een grote jongen geworden. Normaal gezien zal ik een tiental dagen in het hospitaal verblijven tenzij mijn revalidatie vlotter verloopt of de verpleegsters het vroeger beu geraken bepoteld te worden :-)
Nadien wacht mij nog een revalidatie-aan-huis van enkele weken, rusten zal dan de boodschap zijn.
Laat dat nu net niet één van mijn specialiteiten zijn, het leven is daar imeers veel te kort voor.
Afin we zien wel, ik ben niet superzenuwachtig. Al zou een groepje zingende vrienden bij mijn aankomst aan K12 mij wel plezier doen.
Het mag onderstaand liedje zijn:



Cool runnings,

Emmanuel

't Eé ziere gedoan zulle.

Even terug van even weggeweest.

Mijn madam heeft mij vorige maand naar de Spoedafdeling van het UZ gereden, ik kreeg op maandagmorgen ineens last in mijn buik. Vele naalden, baxters, echo's o's o's en scans later viel het verdict: darmperforatie in de dikke darm. Madam en ik al niet gelukkig, nu wel helemààl in een putje. Ik werd onmiddellijk naar een kamer op het eerste verdiep gerold terwijl mijn vrouwke afscheid van mij nam om doodongerust te vertrekken voor haar "late shift". Dan pas merk je ook dat een vier-stuks-gezin, zoals de tjeven zo graag zien, een goed geolied team moet zijn want de organisatie valt zo op één persoon en da's spannend, stresserend en hectisch. Sandra kreeg enorm veel aanbiedingen voor hulp van vrienden (tof dorp, Heusden! :-)) en familie. De hulp was welkom want ze zat er na een tijdje wat door.

En ik? Ik lag aan toeters en bellen in mijn bed gekluisterd en kon alleen hopen dat mijn volledig geïnfecteerde buik wat genas zodat ik die akelige "spoedoperatie" kon vermijden. Heb wel veel pijn gehad. Het is bangelijk te merken dat uw lichaam "op" is en dat ge niks kunt doen dan wachten gelijk de duiven. De massa sms'jes deden mij enorm deugd...

Twee weken later (ik bespaar u de overige liters bloed trekken en tests) werd ik uit het ziekenhuis ontslagen met een stapeltje antibioticavoorschriften en een XL-verpakking pijnstillers.

"Nu is het gewoon wachten tot uw infectie genoeg is gedaald om geopereerd te worden, meneer Anciaux" Meanwhile had ik nog een longvliesontsteking opgelopen maar hé, we kunnen tegen een stootje.

Vorige week zijn we dan samen naar de dokter teruggeweest om een vaste operatiedatum te prikken: joepie joepie 19 november! Aftellen dus en braafkes voortdoen met het aangepast eten en vooral niks verkeerd drinken zoals Duvel, rode wijn, Ricard. Eli Eli lama sabachtani? Ik zit nu op plat water en thee met melk.

Allez, ik ga nog een tas Lipton binnenwurgen en hoop voor u 't zelde, dat wurgen...

Infected but cool runnings,

Emmanuel