't Is toch niet waar? Hij heet Vincent Roger Gérard...

Morgen, 29 oktober, is het 42 jaar geleden dat mijn mooie droom van een rijk gevulde jeugd voorafgegaan door onbezorgde kinderjaren en gevolgd door een serene puberteit in één klap aan diggelen geslagen werd. 't Is alsof het gisteren was: "Emmanuelleke, ge zijt grote broer geworden!" Neeeeeeeee, waarom heeft niemand mij iets gevraagd?! Daar zat ik dan met mijn 1 jaar, 1 week en 1 dag. De mooiste van de familie, onweerstaanbaar voor alle vrouwenharten...

En als bonus ging hij nog eens Vincent heten ook, waarom niet gewoon Vivi of B'oerke? Mijn koppigheid zorgde er even later wel voor dat voornoemde namen vaker uitgesproken werden dan de officiële Vincent Roger Gérard :-)

Bon, van een bleiter en eersteklas-ziekenhuis-freak groeide Brô wel stilaan op tot een flink manspersoon, toegegeven nog altijd niet zoals ik maar de natuur werd uiteindelijk wat milder voor hem.

Ben natuurlijk wel blij dat ik het al zo lang uitzing met mijn broertje, twintig handjes op één buik!

Bij deze dus ook enorm gefeliciflapstaart aan de kleinen uit Drongen en nog mennie mor jeers!

Cool runnings,

Emmanuel

Florine is jarig!

Vandaag was het zes jaar geleden dat mijn tweede dochtertje geboren werd en gezegend werd met de namen Florine Jeanine Jacoba Fernande Hendrika. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was, zware tijden hoor. De tv in de kamer van Sandra mocht niet te luid staan, de koffie leek werkelijk nérgens op, dat bubbelbad waarin mijn vrouw zat te puffen en te hijgen maakte een vervelend lawaai, de boekskes waren in geen tijd uitgelezen, ik kon niet op mijn gemak naar 't gemak want mevrouw moest weer eens dringend... Ik zeg het u, zwaar zwaar zwaar!

In de namiddag, vandaag dus, hadden we dan afspraak in de Vierhoekhoeve te Gijzenzele, voor het verjaardagsfeestje van Florine en Laetitia. Er waren daar geiten, kippen, zwaluwen, konijnen, cavia's, ezels en vrienden van ons. Mijn kleine broer had zijn stam ook meegebracht en "ons ma" was er ook bij. Het werd een gezellige bende, de kinderen hadden de lol van hun leven en sommige van onze vrienden zagen met hun eigen ogen dat onder een kip niet altijd een isomo-schaaltje ligt! Wat een wereld ging voor hen open, zeg. Gelukkig kennen ze meer van drinken, ha ja anders zouden ze onze vrienden niet zijn ;-) Op het einde gingen sommige kinderen ook nog een kijkje nemen in de koeienstal en de melkerij. Daar stonden magere koeien, halfvolle koeien, volle koeien, spijtig genoeg geen chocoladekoe. Geen enkele mini-boer(in) was bang om de uier eens vast te nemen en zelf een beetje te melken. Zelfs Florine, nochtans niet zo "animal minded" aaide zeer voorzichtig een koe. Toen één van de koeien van heel nabij gemonsterd werd maar plots een gezonde dosis ontlasting produceerde was voor onze kleinste de lol er wel wat af en verkoos ze toch maar terug te keren bij mama voor de chocolademelk van de boerderij...
Het was, mede dankzij de aanwezigheid van de vrienden, een geslaagde dag, de regenbuien namen we er met plezier bij!

Cool runnings,
Emmanuel

Oud-inwoner van Sous-le-Bois wordt 65!

Hedenavond Msn's-gewijs een kort, doch aangenaam, onderhoud gehad met mijn vaderken lief.

Dat we er niet jonger op worden bewijst het feit dat Philippe Gabriël Roland Anciaux één dezer zowaar de magische kaap van 65 jaren zal bereiken. Eindelijk volwassen, pa!

Ah, op welk een schoon nageslacht kan deze man tevreden terugkijken...

Om te beginnen mijzelf, volgens intimi voorwaar de knapste van de nest. Pa was naar het schijnt zó kontent over het afgeleverde produkt(je) dat hij als levenstaak stelde er vier van te maken.

Ok, den tweede was al wat magerder en wat ziekskes af en toe maar is toch ook uitgegroeid tot "eenen fermen jonkman met respectabele beurze". En dan die treffende gelijkenis met zijn oudere broer die hem blijkbaar geen windeieren legt bij de vrouwkes. Brô is mijn beste maat.

Het derde kuiken werd een kleine -- (eerbied voor de zus gebiedt mij hier niet in details te treden) jaar geleden geboren, het was een echt klein vrouwtje. Ook zij kan niet verhullen een zus te zijn van die jongere broer die zo op zijn oudere broer lijkt. Brave zus, zeer brave zus.

Het kakkernestje van de vier werd nu al zo'n -- (datzelfde eerbied) jaar geleden geboren. Klein madammeke, ferm karakter. Ik hoop dat daar nooit een vent blijft aan plakken die haar, pakt weg, een dochterken maakt. Ocharme die mens.

Kijk papa, dàt zijn dingen die ge alleen kunt vertellen als ge al van ne zekere leeftijd zijt, een mooie leeftijd weliswaar. In het leven is het altijd 't één na 't ander en van 't één komt ook 't ander maar ge moet u geen zorgen maken of zenuwachtig zijn, we zijn allemaal op ons pootjes terechtgekomen en da's goed, hé?

Mijn ouwke, ik zie u graag!