Muziekschool in Heusden mag opkrassen.

Iedereen weet dat het oud schoolgebouwtje in de Steenvoordestraat (de vroegere "weging") binnen afzienbare tijd tegen de vlakte gaat voor het serviceflat-project van het OCMW. Op zich kan iedereen zich daar waarschijnlijk ook wel in vinden. Er is echter nogal wat vrevel ontstaan omtrent de totale verhuis van de Heusdense afdeling van de Muziekschool Destelbergen naar de nieuwe lokatie in Destelbergen-dorp. De gemeente probeert op deze manier verschillende vliegen in één klap te slaan, namelijk: het opgaan in een grotere scholengroep Gent, lagere werkingskosten, lagere kosten per leerling, ... Wat de gemeente traditioneel even naast zich neergelegd heeft is het lokaal overleg met de ouders. Zo kreeg iedereen een weliswaar zeer vriendelijke brief met de nieuwe data en leslocaties. Veel kinderen uit Heusden komen te voet of per fiets naar de cursus. Niet iedereen zal zijn kind graag naar Destelbergen laten fietsen of stappen. Hoe moeten sommige ouders straks het vervoer organiseren? Wat te doen wanneer je kinderen hebt die op verschillende lesuren in Destelbergen moeten zijn? Blijft alles nog combineerbaar met de nodige huiswerktijd? De N-VA fractie kaartte op de gemeenteraad nog maar eens het totaal gebrek aan communicatie van het gemeentebestuur aan en vroeg waarom eigenlijk geen filiaal van de school kan behouden worden in Heusden. Tja, dan komen we weer bij dat gekende fenomeen "gebrek aan beschikbare ruimte". Meneer Bostoen, de hof-bouwpromotor van de gemeente, zal daar alvast niet wakker van liggen... de kasten van huizen blijven als paddenstoelen uit de grond schieten.
Laat ons hopen dat voor de Heusdense jeugd stilaan wat ruimte (in àlle opzichten) gevonden wordt want waar je je goed voelt wil je ook later blijven, nee?

Cool runnings,
Emmanuel

Oud-inwoner van Sous-le-Bois wordt 65!

Hedenavond Msn's-gewijs een kort, doch aangenaam, onderhoud gehad met mijn vaderken lief.

Dat we er niet jonger op worden bewijst het feit dat Philippe Gabriël Roland Anciaux één dezer zowaar de magische kaap van 65 jaren zal bereiken. Eindelijk volwassen, pa!

Ah, op welk een schoon nageslacht kan deze man tevreden terugkijken...

Om te beginnen mijzelf, volgens intimi voorwaar de knapste van de nest. Pa was naar het schijnt zó kontent over het afgeleverde produkt(je) dat hij als levenstaak stelde er vier van te maken.

Ok, den tweede was al wat magerder en wat ziekskes af en toe maar is toch ook uitgegroeid tot "eenen fermen jonkman met respectabele beurze". En dan die treffende gelijkenis met zijn oudere broer die hem blijkbaar geen windeieren legt bij de vrouwkes. Brô is mijn beste maat.

Het derde kuiken werd een kleine -- (eerbied voor de zus gebiedt mij hier niet in details te treden) jaar geleden geboren, het was een echt klein vrouwtje. Ook zij kan niet verhullen een zus te zijn van die jongere broer die zo op zijn oudere broer lijkt. Brave zus, zeer brave zus.

Het kakkernestje van de vier werd nu al zo'n -- (datzelfde eerbied) jaar geleden geboren. Klein madammeke, ferm karakter. Ik hoop dat daar nooit een vent blijft aan plakken die haar, pakt weg, een dochterken maakt. Ocharme die mens.

Kijk papa, dàt zijn dingen die ge alleen kunt vertellen als ge al van ne zekere leeftijd zijt, een mooie leeftijd weliswaar. In het leven is het altijd 't één na 't ander en van 't één komt ook 't ander maar ge moet u geen zorgen maken of zenuwachtig zijn, we zijn allemaal op ons pootjes terechtgekomen en da's goed, hé?

Mijn ouwke, ik zie u graag!