Niet zomaar een schoolfeest...

Gisteren, 25 juni, gingen we naar het schoolfeest van onze beide dochtertjes. Een schoolfeest ja, maar niet zomaar een schoolfeest. Het allerlaatste schoolfeest van mijn generatie papa's, de papa's die een eerste kind op de Sportbasisschool hadden. Ik zie me nog staan, zoveel jaren geleden, met Laetitia aan mijn hand op weg naar het klasje van juf Mieke. Ik had van bij het begin een enorm vertrouwen in die juf, ze hàd het. Zij ging mijn kleine oogappel wegwijs maken in de wondere wereld van spelen, leren, slapen, communiceren en leren leven met vriendjes en vriendinnetjes...

De jaren in het lager onderwijs verliepen zonder noemenswaardige problemen en als er al eens iets was konden we telkens terugvallen op de school maar vooral op al onze vrienden die eigenlijk met net dezelfde muizenissen naar huis kwamen. We werden een gezellige, hechte vriendenkring. Soms ging er eentje met pijn in 't hart weg wegens verhuis, er kwam er altijd eentje voor in de plaats. Eentje die we dan onmiddelijk opnamen in die knusse groep die onze vriendenkring wel is. Ik weet het, onze bende is gekend als "de vuile bende" die steevast de woknamiddagen, klassikale oudercontacten, oudersportdagen en andere organisaties afsluit als laatsten in de refter. Maar dat deden we alleen maar omdat we zo'n toffe school hebben en de koelkast met Duvel eigenlijk te bereikbaar is.

De kinderen van die bende dus zoeken vanaf september andere wegen op, elk in de vaste overtuiging iets te maken van hun jong leven. Ik help het hen hopen, ik gun het hen van harte.
Maar tegelijkertijd hoop ik ook dat de vrienden mekaar kunnen blijven ontmoeten, praten over de kinderen, drankje nuttigen, gewoon gezellig kletsen. Dat zal wel lukken zeker?

Ik wens al die vrienden en vriendinnen het allerbeste vanaf september en verwittig bij deze onze vrienden uit de klas van onze jongste, Florine: jullie zijn voorlopig nog niet van ons af!

Cool runnings,
warm feelings,


Emmanuel

Laetitia Helena Gerritje...

Twaalf jaar geleden, tegen kwart voor tien 's morgens, kon ik de gynaecoloog pas écht geloven dat ik die langverwachte dochter eindelijk zou hebben. Ja, ik had er jaaaaaaaaren naar uitgekeken: een dochter, liefst twee, wou ik hebben. God weet dat ik nu mijn haren wel al verlies door net die twee dochters maar ik heb het er voor over. Wat was dat spannend toen zeg, Sandra die het niet makkelijk had en uitgeput maar gelukkig haar meisje in de armen kon sluiten. Ik die iedereen die mijn kleine Laetitia Helena Gerritje ook maar twee minuten vasthield met argusogen volgde. Het telefoontje naar mijn broer (die alles wat kaartjes, t-shirtjes en stuff voor mekaar bracht): ik heb MIJN dochtertje! Hij was de enige die haar naam al maanden op voorhand mocht weten...

Laetitia, "Muis", is ondertussen volop bezig haar eigen leventje te maken. Weliswaar met vallen en opstaan maar ze doet haar best. Net als de mama en ik, wij moeten ook ons best doen. Al is het maar omdat alles zo verschrikkelijk snel gaat. De knuffel van toen, Garfield, is er nog wel eventjes maar ook daar zal een houdbaarsheidsdatum op hangen en voor we 't weten loopt hier zo'n puistenkop rond die denkt dat de nulmeridiaan tussen zijn billen loopt.
En het ergste zal zijn dat Laetitia dat nog gaat geloven ook!

Ach, da's 't leven. We moeten het leuk maken voor haar, voor haar zus en voor onszelf.
En eerlijk gezegd, dat lukt ons wel aardig ;-)

Cool runnings,

Emmanuel

Let's kick some as* :-)

Het is zover, the battle of all battles komt er beetje bij beetje aan.

Wat wil het geval... Sandra kwam vannamiddag thuis van 't werk, de dochters zaten op sportkamp, vader nietsvermoedend hard wroetend voor vrouw en kroost.

Staan hier ineens twee snotapen voor de deur, "slekkentrekkers eerste klas", snuiverkes-van-bij-kan-niemeer: "Mag Laetitia buiten spelen of ne keer een toerke fietsen?" Twee man sterk hé!

Sandra's antwoord dat Laetitia op sportkamp zat was voor de jongelingen een tegenvaller, ze hadden zich tenslotte al zo ver op de oprit gewaagd... Van aan de overkant de situatie goed bekeken (moeder komt thuis van de vroege dus is vader nog niet thuis, ok 't is de moment, go, go, go!) maar dus dikke pech. Ja, ik vind dat grappig.

Minder grappig vind ik dat ze morgen terugkomen, als Laetitia van sportkamp thuis is. 't Zijn volhouders maar... pa is er ook nog hé. Heb daarnet wat landmijntjes gelegd die ik nog op zolder had uit mijn Vietnamtijd. Nu enkel nog moeder verwittigen waar ze liggen, kwestie dat ik morgenvroeg mijn auto niet kwijt ben. Oh, en moeder ook niet natuurlijk.

Voilà zie, laat "de vijand" maar komen! :-)

Cool runnings,

Emmanuel

Bbq is good for you!

Het eerste lekkere weekend van het nieuwe jaar. Met lekker bedoel ik dat we voor het eerst weer de barbecue aangestoken hebben en gezellig aan tafel gezeten hebben met de kroost. Het aanvangsuur werd echter al meteen opgeschoven want Laetitia was tijdens het terug naar huis begeleiden van een vriendinnetje nog andere vriendinnetjes tegengekomen en allen hadden zin in een fietstochtje annex "wat hangen aan deze of gene deur". Er werd nadien zowaar afgesproken hier bij ons thuis op de oprit: wie zin heeft om weer te fietsen komt morgen om 14u naar hier, ok? Nu zijn het nog maar fietsjes, ik hou mijn hart al vast voor de latere Dach'skes en Boosters. Anyway, terwijl de grote op randol was ging de kleinste (de betere kokkin van de twee) aan de slag in de keuken en maakte er heerlijke gemarineerde veggiebrochettes. Het obligate stuk vlees, want een Emmanuel zonder vlees is als een Emmanuel zonder vlees "boos dus", lag er ook bij. Netjes maar vooral voorzichtig versneden door Florine zelf. Aan tafel ontvouwde de kleinste haar carrièreplannen. Ze wil óf topchef in Parijs worden òf traiteur "gelijk Hansken". Er is een subtiel verschil maar het enthousiasme zal wel hetzelfde zijn. De oudste dochter kon het aan tafel niet laten om de grenzen van mama's toegeeflijkheid en geduld te testen en werd nog maar eens duidelijk gemaakt dat beloning na een goed initiatief komt. Voorgaande was eigenlijk een interne dienstmededeling want uw dienaar weet dat dochterlief het blog ook leest.

Ha, het gezinsleven kan mooi zijn als het weer wat meezit.

Cool runnings,

Emmanuel

Het aftellen is begonnen

En ineens was de touringbus niet meer te zien...

We stopten met zwaaien, mama en zusje stopten nog niet met huilen. Ook ik kreeg het lastig, waarom wil een papa per sé stoer zijn en gemaakt enthousiast wuiven?!

Ondertussen weten we al dat ze veilig en wel aangekomen is in Italië, het is dus wachten op de eerste foto's, dan pas zullen we misschien wat geruster zijn.

Volgende zaterdag is ze alweer thuis, na een ongetwijfeld fantastische skivakantie met al die vriendinnen en vrienden. We zullen zeer geïnteresseerd luisteren en alles proberen mee te beleven. We zullen zo blij zijn dat we het haar horen en zien vertellen.

Ja hoor, voor ons drie is het aftellen begonnen.

Cool runnings, warm feelings,

Emmanuel

Ze gaat op de latten!

Het zot bekkende ding hierboven vertrekt zaterdag aanstaande met haar klas op skireis naar Italië. Of we haar gaan missen? Tuurlijk gaan we haar missen. Maar het belangrijkste is te hopen dat ze er de tijd van haar leven beleeft en kapot van plezier gaat slapen.

Samen met haar knuffel Garfield stapt ze zaterdagavond op de bus, zwaait ze nog eens uitbundig naar kleine zus, mama en papa om dan een weekje een groot gat te laten hier in huis.

Ach, als ze maar veel plezier heeft hé, wij overleven dat wel. Ja toch?

Cool runnings,

Emmanuel

Kerstvakantie!

Eindelijk kerstvakantie!

Normaal gezien gaan we tijdens deze periode op vakantie naar Nederland of Frankrijk, dit jaar blijven we echter gewoon thuis. Teveel klussen liggen nog te wachten waar we anders nooit toe komen...

Gisteren werd de kerstvakantie feestelijk ingeluid met de stilaan traditionele kerstmarkt op onze school. Warme wijn, warme chocolademelk en ferme "dreupels". En op de koop toe nog een gesmaakt optreden van Laetitia, Floris, Joram, Xanne en Milan als Heusdense nachtegaaltjes-in-spe :-) Stemmig gejengel en gejank maar hartverwarmend gedreven!

Cool runnings,

Emmanuel

Pain is temporary, pride is forever!

Gisterennamiddag vond in de Sportbasisschool van Heusden de jaarlijkse Sponsorloop t.v.v. Unicef plaats. Dit jaar ging de opbrengst naar Pakistan en de getroffen kindjes aldaar. Alle deelnemende leerlingen werden door familie, vrienden en kennissen gesponsord per gelopen ronde (da's dus de hele schoolwijk rond: Zandakkerlaan, Dorpslaan, Postlaan, Slootstraat).

Laetitia liep dit jaar slechts drie rondjes wegens kramp, niet goed voelen, erg moe, teveel zweten en alle andere stuff die je als pré-puber kan verzinnen om toch maar niets te moeten forceren. Maar kom, ze heeft toch een beetje moeite gedaan...

Tot onze eigen grote verbazing en die van onze portemonnee liep Florine een dikke ZES rondjes, wàt een prestatie van onze kleine meid! Dikke proficiat Flo'ke! Als beloning ga ik straks met haar een ijsje eten en babbelen we nog wat lekker bij. Ik ben van het principe "als het goed is, mag het ook gezegd worden".

Cool runnings,

Emmanuel

Laetitia helemaal uit de bol want: Elke komt dansen!

Gisteren vond de jaarlijkse opendeurdag van de dansschool onze beider freules plaats in basisschool De Klaver.

Wij gingen er natuurlijk heen om ze in te schrijven voor het nieuwe werkjaar maar wie schetst de blijdschap en het trut-gewijs springen van onze oudste toen ze hoorde dat haar nicht Elke (all the way from Zwijnaarde!) zich ook ging laten inschrijven in dezelfde groep. De Zwijnaardse delegatie was zo'n drie man sterk en keek met een streng oog naar de oefenlessen en enkele nummers van het showteam. "Vuystje", mijn schoonzus, zag dat het goed was en daarmee kunnen we alvast een fiets in orde stellen voor als nicht Elke op zaterdag bij ons komt en samen met Laetitia naar de dansles fietst en kwebbelt en kwebbelt en kwebbelt.

iDancity wordt vanaf dit jaar dubbel zo leuk voor de meiden. En het was al zo mega-kei-weet ik veel wat allemaal :-)

Cool runnings,

Emmanuel

Drie Dames naar 3D

Onze dochters weten stilaan dat met hun mémé altijd iets te beleven valt, van de verhalen over vroeger die ik hen vertelde tot hun eigen ervaringen met "meme dampuurte".

Gewoon even de trein naar Zaventem nemen om er naar vliegtuigen te gaan kijken, op restaurant gaan en jaloersmakende sms'sjes sturen, onverwacht gaan shoppen, ...

Of zoals gisteren naar Toy Story III in 3D gaan kijken. Dit alles na uitgebreid aperitieven en gevolgd door alweer knabbelen in Colmar Oostakker.

Op de foto herkennen we links een zeer enthousiaste Laetitia die duidelijk de camera weet zijn, rechts zien we Florine die het maar matig kan waarderen dat haar pop-corn koud wordt blijkbaar :-)

Cool runnings,

Emmanuel

Laetitia Anciaux in de Leerlingenraad!

Onze oudste dochter is gekozen tot vertegenwoordigster in de Leerlingenraad van de school. Niemand die twijfelt dat ze dat goed zal doen natuurlijk. Omdat de betere lobbytechnieken ons niet vreemd zijn ben ik dit weekend alvast eens met haar aan tafel gaan zitten om één en ander op papier te zetten, kwestie van een goeie planning op te maken. In het begin zal ze zich wat bezig houden met de opvolging van de aankleding van de speelplaats en de renovatie van het sanitairblok. Nadien wil ze zich inzetten voor de bouw van een sporthal en multifunctionele ruimte in Heusden, een Lightrail van de Laarnebaan naar de Zandakkerlaan, een grote multimedia-kamer bovenop de eetzaal, gratis pannenkoeken op vrijdag vanaf 12.30u, de uitbreiding van Heusdenkermis naar drie weken, een inburgeringscursus voor mensen uit Destelbergen, ...
Dit alles moet niet binnen hetzelfde schooljaar verwacht worden, vooral die inburgeringscursus zal wat tijd in beslag nemen.
En mocht dit initiatief niet succesvol zijn, hebben we nog altijd mijn natte droom: ONVERWIJLD ;-)

Cool runnings,
Emmanuel