Alles voor Florine.

Het nieuwe schooljaar is op gang geschoten, bij de ene dochter al met iets meer stress dan bij de andere.
Onze jongste, Florine, heeft bij manier van spreken heel de vakantie naar de nieuwe klas uitgekeken!

Vorig schooljaar werd bij haar dyslexie vastgesteld, "eindelijk" zou ik haast zeggen want we hebben er uren en dagen mee samengewerkt voor huistaken zonder echt superresultaat, boeken lezen vlotte niet, netjes schrijven lukte amper en vooral correct schrijven was een schier onmogelijke opgave voor ons lachebekje.
Mijn lieve vrouw, de immer stralende Sandra Gerritje Wajer, en ik hadden er hoofdpijn en hartepijn van.
De zorgbegeleiding op school was in het begin wat zoeken en aftasten: welke methode zou aanslaan bij Florine? Met een zo leergierig kindje moest toch wel iéts aan te vangen zijn? De zorgleerkrachten zetten alle zeilen bij. We botsten ook al gauw op een zeer performante, enthousiaste en lieve logopediste "juf Griet", het klikte meteen met Flo'ke. Griet maakte ons wegwijs in alle hulpmiddelen en inzichten die onze dochter nodig gaat hebben voor... tja, waarschijnlijk heel haar schoolloopbaan. Sinds we dit aan onze dochter uitlegden is ze veel rustiger geworden, niet zo gauw meer ongelukkig ook want het is echt haar fout niet als sommige dingen niet zo goed lukken als ze zelf wel zou willen.
Ik heb de indruk dat de leraar dit schooljaar, meester Tom, haar goed gaat opvangen. Hij ziet er zeer gedreven en gestructureerd uit, het oudercontact van gisteren gaf me een goed gevoel. Duimen maar.

We beginnen dus met erg veel goeie moed aan 2011-2012, we gaan alles uit de kast halen voor ons klein spook, ze verdient het.

Cool runnings,

Emmanuel

"De kunst van de schrijver bestaat vooral hierin ons te doen vergeten dat hij woorden gebruikt."

Zoals ik in 2008 al schreef: Niets zo krachtig als het geschreven woord, niets zo heilig als het gegeven woord, niets zo mooi als het gesproken woord.

Zo ken ik een sympathieke mens uit Sint-Amandsberg die jaren voor het Nieuwsblad-De Gentenaar schreef, vaak geroemd om zijn licht giftig en sarcasctisch pennetje. Om dezelfde redenen ook vaak tegenkanting gekregen op 't werk. Frans van Damme schreef zoals wij allemaal praten, no nonsens en verstaanbaar. Je zou het "de pen van het volk" kunnen noemen, wat sommigen in het métier misschien wat hautain kan doen snuiven, de stukjes waren klaar en duidelijk maar vooral eerlijk. Franske schreef zoals Franske wàs, what you read is what you get!

Vooraleer u de kleenex'en bovenhaalt, de brave man is gelukkig nog levend en wel onder ons maar... verandert van stal. Hij trekt naar de redactie van De Streekkrant (Roularta) waar hij zal instaan voor de artikelreeks "Mensen van  bij ons". Geef toe, wie Frans kent weet nu al dat zo'n invalshoek geknipt is voor hem. Ik las De Streekkrant vroeger nooit, maar ik weet wel dat ze ze hier thuis niet meer zullen moeten weggooien zonder dat papa ze eens gezien heeft!

Frans, scherp uw pennen, kuis uw klavier, zet uw wijntje koel want ge gaat er mogen invliegen!


Cool runnings,

Emmanuel

Let's kick some ass!

De sportieve jonge snaak hierboven (collegiaal leunend op zijn donkere ploeggenoot) begeeft zich binnenkort weer in het wereldje van glitter en glamour genaamd "Minivoetbal". Jawel, na enkele jaren gestopt te zijn wegens teveel groupie's, drank, sex, rock & roll en twee kleine dochters zal het balletje weer rollen als voorheen. Tenminste, als het van het balletje afhangt. Want inderdaad, den dezen zal eerst eens afwachten wat dat geeft zo enkele kilootjes meer. En dan spreken we nog niet over de jaartjes meer en haartjes minder!

De voetbalploeg die ondergetekende een ferm contract aanbood heet MVC De Matroos. Een groep enthousiastelingen die hun thuisbasis heeft in de gelijknamige afspanning. Ik moet dat adres één dezer toch eens gaan opzoeken, kwestie van wat kennis te maken met de lokale fans. Ik vetrouw erop dat de vrouwelijke fans iets discreter zijn dan wat ik vroeger zoal moest meemaken: ontblote borsten in de tribune, liefdesbrieven, gegil bij weer eens één van mijn splijtende passes, bakken Duvel in de kleedkamer, ... Over dat laatste moeten we natuurlijk ook niet écht moeilijk doen, ze menen het zo goed ;-)

Anyway, het zal er op zaterdag weer stuiven in sporthal Hipso aan de St.-Denijslaan in Gent. Voorlopig nog gratis maar ik vrees dat de massale belangstelling managers en event-organisatoren wel eens op ideëen zou kunnen brengen...

Cool runnings,

Emmanuel

Als vrienden drinken voor kameraden...

We zaten heerlijk te keuvelen op het terras van het plaatselijke betere café. Pintje drinken, pintje bestellen. Tot plots iemand opmerkte dat de bestellingen opgenomen werden door mensen met verdacht fel rode t-shirts met een nogal opvallende verwijzing naar een Belgisch merk van bronwater.

"'t Is niet waar?!" schreeuwde iemand. "Waar is hier de nooduitgang!" riep een ander. "We zitten in de val!" stamelde nog een andere vriend. We waren er met onze ogen open ingelopen, die namiddag ging een deel van de opbrengst van het terras naar de lokale afdeling van de Saciolisten, Sicialosten, Lasiocisten, ik kan het woord blijkbaar maar niet correct schrijven. Enfin, naar de partij van de mensen die maar één plateau tegelijk kunnen dragen.

Om van de eerste emoties te bekomen waagden we nog maar eens een bestelling. De biertjes en chips smaakten niet echt anders. Meer nog, ze smaakten lekkerder! Maar dat kwam eigenlijk door het gezelschap en de goede gesprekken, ha ja, want wij zijn nogal eens een bende goede-gesprekkers hoor ;-)


Cool runnings,

Emmanuel