Lekker, ég lekker!

Dit week-end weer een heel lekker stoofpotje gegeten, dé specialiteit van mijn madam.

Het werd Pangasiusfilet met groentenratatouille, bio-tomaten, verse tijm,verse marjolein en krielaardappeltjes... Lekker, ég lekker.

Een filmpje van 18 seconden, ge gaat verschieten hoe rap ge kunt kwijlen!

Oud-inwoner van Sous-le-Bois wordt 65!

Hedenavond Msn's-gewijs een kort, doch aangenaam, onderhoud gehad met mijn vaderken lief.

Dat we er niet jonger op worden bewijst het feit dat Philippe Gabriël Roland Anciaux één dezer zowaar de magische kaap van 65 jaren zal bereiken. Eindelijk volwassen, pa!

Ah, op welk een schoon nageslacht kan deze man tevreden terugkijken...

Om te beginnen mijzelf, volgens intimi voorwaar de knapste van de nest. Pa was naar het schijnt zó kontent over het afgeleverde produkt(je) dat hij als levenstaak stelde er vier van te maken.

Ok, den tweede was al wat magerder en wat ziekskes af en toe maar is toch ook uitgegroeid tot "eenen fermen jonkman met respectabele beurze". En dan die treffende gelijkenis met zijn oudere broer die hem blijkbaar geen windeieren legt bij de vrouwkes. Brô is mijn beste maat.

Het derde kuiken werd een kleine -- (eerbied voor de zus gebiedt mij hier niet in details te treden) jaar geleden geboren, het was een echt klein vrouwtje. Ook zij kan niet verhullen een zus te zijn van die jongere broer die zo op zijn oudere broer lijkt. Brave zus, zeer brave zus.

Het kakkernestje van de vier werd nu al zo'n -- (datzelfde eerbied) jaar geleden geboren. Klein madammeke, ferm karakter. Ik hoop dat daar nooit een vent blijft aan plakken die haar, pakt weg, een dochterken maakt. Ocharme die mens.

Kijk papa, dàt zijn dingen die ge alleen kunt vertellen als ge al van ne zekere leeftijd zijt, een mooie leeftijd weliswaar. In het leven is het altijd 't één na 't ander en van 't één komt ook 't ander maar ge moet u geen zorgen maken of zenuwachtig zijn, we zijn allemaal op ons pootjes terechtgekomen en da's goed, hé?

Mijn ouwke, ik zie u graag!

Lange tijd geen zee, blijkbaar...

Zonet even gesmurfd door "mijn favorieten" en daarmee bedoel ik niet dat ik de zaakjes "daar beneden" eens goed gelegd heb, wel dat ik plots tot de schokkende vaststelling kwam dat mijn blog maar een mager beestje is. Dit dan weer wél in tegenstelling tot het zaakje "daar beneden".

Afin.

Gisteren in Wilrijk, of all places, naar de verjaardagsfuif van een collega geweest. Hij gaf daar een setje ten beste met zijn eigen rockband COLDFUSION. Man, man, man, de moeite en de diesel meer dan waard. We zaten daar met iedereen van de firma aan een lange tafel te genieten van het live gebulder van Ozzie en zijn groep. Ambiance, ambiance. Al kan het feit dat ons tafelke nogal Duvel-minded is daar ook wel voor iets tussen zitten. In het naar huis rijden heb ik gemerkt dat de tramsporen in de provincie Antwerpen blijkbaar op een andere plaats liggen dan bij ons (ik ga het nog een laatste keer toegeven, bolleke).

Deze ochtend wonderwel zo fris als een veertigjarig hoentje opgestaan, naar beneden gegaan om aldaar verwelkomd te worden door het lieve gezicht van mijn madam en mijn oudste dochter...

Happiness can be so simple.

De jongste dochter is zoals haar vader in een vorig leven, bedje is veeeeeeel te lekker na een lange nacht!

Cool runnings iedereen.

Emmanuel

Geef toe, op deze prent zie ik er nog rustig uit.
Maar vanbinnen borrelen toch al wat zenuwen voor de komende vakantie, samen met mijn Drie Biggetjes. We gaan naar bijna-jaarlijkse gewoonte naar de Provence, met het vouwwagentje. Het staat op de oprit wat uit te waaien en heb daarnet gemerkt dat ik het toch maar beter goed vast maak voor als er een stevige wind door Heusden waait. De dochters kunnen niet wachten om te vertrekken, dat hebben ze een beetje van hun mama vrees ik. Elke drie zinnen zit er bij haar wel een woord ivm de reis tussen! Sandra heeft natuurlijk het meeste werk voor de boeg, ik ben maar een simpel chauffeurke dat de boel naar de andere kant van Frankrijk gaat trekken. Op dat vlak ben ik ferm verwend hoor, mijn madam is een geboren organisatietalent. We zullen niks te weinig en niks teveel mee hebben, dat weet ik nu al.
Bon, ik zie dat de stortbui wat over is. Misschien ga ik nu beter eerst eens de tent vastzetten.

De mazzel!

Emmanuel