Mémé lette op de kleintjes...

Mijn Belgische grootmoeder, mijn mémé, was van eenvoudige komaf, een hardwerkende familie die niet teveel kapsones had en vond dat anderen dat ook best niet hadden.

Ze trouwde op 28 januari '42 te Drongen met Roger Frodure, die ze heel haar leven liefdevol jennend "haar boerke uit Hansbeke" zou noemen. Jazeker, pépé was een klompkesventje geweest.

Een gezin dat de oorlog meegemaakt heeft zal ongetwijfeld op een heel andere manier naar het leven gekeken hebben dan dat wij dat tegenwoordig doen. Dat was ook het geval met de financiën.

Na een tijd "gediend" te hebben besloot mémé thuis te blijven en was mijn grootvader de enige kostwinner met zijn werk in de vroegere fabriek van Vynckier aan de Nieuwe Vaart. Alle dagen netjes over en weer met de fiets van Meulestede naar het werk.
Thuis hield mémé dan een huishoudboekje bij met allerlei kleine en grote uitgaven, kwestie van zicht te houden op de zuur verdiende centjes want een vetpot verdiende je toen niet op fabriek. Het gezin van drie, mijn mama was er ondertussen ook al, kwam zonder noemenswaardige problemen rond maar moest natuurlijk niet te gek doen. De cijfers in het huishoudboekje waren immers onverbiddelijk duidelijk.

Toen in '67 en '68 twee dotten van kleinzoons de Glasgowstraat in Meulestede opfleurden werd dat boekje nóg belangrijker natuurlijk. Gelukkig was mijn mémé best handig met de naaimachine en kon ze zo wat recupereren. Dat becijferde en noteerde ze dan ook, een voorbeeld: het maken van een wollen kleedje dat ze in de winkel gezien had kostte 250 frank, ze spaarde er blijkbaar 500 frank mee uit. Staat allemaal in...juist, het boekje.

Ik heb het huishoudboekje een tijd geleden gekregen van mijn mama, voor in mijn archief. Ik kijk er af en toe nog eens in en besef steeds weer dat het niet altijd evident moet geweest zijn en dat mijn grootouders spaarzaam maar heel opgewekt leefden. We hebben er als kleinzoons nooit iets te kort gehad en ik ben nog altijd dankbaar voor de nieuwe fiets die mijn broer en ik op 22 juli 1975 gekregen hebben voor de aardige som van 6000 frank!

Mijn mémé lette op de kleintjes, dat staat allemaal in haar boekje...



Cool runnings.

Emmanuel

Gerestaureerde herinneringen.

Zoals ik voorheen al eens schreef sleet ik een groot en mooi deel van mijn jeugd bij mijn grootouders op de Gentse wijk Meulestede. Ik had er de tijd van mijn leven, kon er naar hartelust voetballen, fietsen en plat Gents leren. Dat fietsen deed ik enorm graag, dat plat Gents leren ook.
Tijdens mijn vele tochtjes op mijn Plume Vainqueur, al dan niet met speelkaarten aan de spaken om het indrukwekkende geluid van een Harley Davidson na te bootsen, kwam ik regelmatig langs de Voorhavenlaan op de grens van Meulestede en de Muide. Ik stond er in bewondering voor de bedrijvigheid die toen nog aanwezig was in en rond de verschillende depot's. Dat waren om te beginnen al majestueuze bouwwerken van staal, hout en glas, op zich al mooi om te zien maar vooral met een grote aantrekkingskracht omwille van het gaan en komen van handelaars, werklui en hun materiaal of... vee.

Vee inderdaad.

Ik herinner me de namiddagen dat ik er stond te kijken naar de massa paarden en/of pony's wachtend op transport naar het buitenland of naar één of ander ander Vlaams slachthuis. Als klein baasje hoopte ik maar dat het buitenland beter zou zijn voor die dieren, wist ik veel dat de vraag naar paardenvlees buiten België veel groter is dan wij zelf zouden durven vermoeden.
De arme drommels stonden er naast mekaar gepakt, nauwelijks ruimte om te bewegen, stampend en bijtend van de schrik en de stress...

Nu, die loodsen zijn voorgoed verleden tijd. Ze zijn herschapen tot bedrijfsgebouwen, loft's en ander duur spul. We mogen enerzijds blij zijn dat men toen niet alles tegen de vlakte gegooid heeft, anderzijds had ik er liever iets betaalbaarders zien herrijzen. Tot nader order blijven vele ruimte's onbenut wegens te duur. En dat kan nooit de bedoeling zijn wanneer men een oude, uitgeleefde, buurt wil opwaarderen.
Meulestede is echt wel een leuke buurt aan het worden, bewijs ervan is dat mijn kleine zus met huisband en kroost er gaan wonen is ;-)


Cool runnings,

Emmanuel

We zijn "goe bezig" geweest!

Gisteren stapte ik samen met Jules en Inès het nieuwe huisje van mijn jongste zus en haar half bedde binnen, gelegen aan de Meulesteedsesteenweg zoveel. Een leuk arbeidershuisje waar nog wel werk aan is werd me vooraf verteld. Nog wel wat?!

't Werd ons al snel duidelijk dat we onder leiding (soms wel met lange ij) van schoonbroer Dave vooruitgestuurd werden als stormtroepen om den boel ferm uit te breken, te kloppen, te sleuren, te trekken, te slepen, te vloeken en te roepen... Roepen deed uw dienaar vooral bij de zoveelste spin die op zijn bieldeke viel.

Wijlst ik de benedenverdieping vakkundig stripte van plafond en isolatie leefde Jules zich uit op de zolder. En maar beuken en kloppen dat die vent deed, welke opgekropte woede hielp de brave man vooruit? We zullen het nooit weten. Dave en Inès namen de eerste verdieping goed onder handen, een gesmeerd team zeg ik u. Spijtig dat ons jeugdig enthousiasme contant betaald wordt daags nadien. Krampen, stijf, moe!

Er gaan nog veel werkuren aan te pas komen maar 't gaat allezins een gezellig huisje worden. Ik ga regelmatig de werf bezoeken als ik in de buurt ben.

Cool runnings,

Emmanuel

Le pont qui fait "comme ça".

Vandaag pauze genomen aan de brug van mijn jeugd, de Meulestedebrug. Mijn grootoudertjes woonden in datzelfde Meul'stee en ik sleet er samen met dat vervelend aanhangsel van een klein broerke menige uren en broeken met knielappen. Ik was als baby al gebiologeerd door de brug en sprak alsmaar over de fameuze "pont qui fait comme ça" doelend op de opwaartse beweging wanneer ze (weer eens) openging. En ja, mijn papa is Fransman waardoor wij nogal makkelijk de taal van Molière met die van Romain De Coninck durfden door elkaar te halen.

Ach, Meul'stee waar is de tijd...

De tijd van voetballen achter het postkantoortje, nu een sociaal wijkrestaurant. Op de plaats waar mijn broer en ik onze trainingsvestjes legden als doelmarkering staat ondertussen een Kringloopwinkel. De zalige tijd dat we ons pépé gingen halen op zijn zondagse kiekskeskaarting in de Kring. We kregen er steevast een bierworstje en een cola, pépé dronk toen al iets anders ;-)

Toen was het écht nog "voor 't donker thuis" of af en toe ne keer aan "den parlofon" komen zeggen... tja, dat we weer weg waren! Zijn mijn grootoudertjes ooit ongerust geweest? Ik weet het niet. Hebben ze ons stiekem gecontroleerd? Vast wel.

Ik rij nog erg vaak door Meulestede en zie ook wel dat de industrie akelig dichtbij komt maar misschien was dat vroeger ook al zo en vond ik dat toen allemaal spannend: de grote zeeschepen, de kranen, de vrachtwagens, de "pont qui fait comme ça"...

Het lijkt nu allemaal zo druk en klein maar vroeger, bij onze mémé en pépé, was dat onze grote wereld vol spanning, verrassingen, plezier en in het geval van mijn broer regelmatig een malheurke waar de plaatselijke dokter goed aan verdiende.

Meulestede is niet meer hetzelfde.

Maar dat was het al niet meer sinds mijn mémé en pépé er niet meer zijn...

Cool runnings,

Emmanuel