Het zijn de schoentjes...

Voorbije week zorgde één beeld van een verdronken kleuter voor een ongeziene stortvloed aan emoties en een even ongeziene stroom aan solidariteit vanuit vele Europese landen.

Wat ik mij daarbij afvroeg was: waarom nu wel en vroeger niet? En dan ga ik hier niet de discussie beginnen over de al dan niet doetreffendheid van sommige acties.

We zagen allemaal, gedurende jaren eigenlijk, arme Somalische hummeltjes, kletsnatte en onderkoelde Pakistaanse sukkelaartjes, doodgeschoten Palestijntjes, ontvoerde Nigeriaanse meisjes… Behalve af en toe een vanuit de media gestuurde goedbedoelde actie lazen of zagen we erg weinig animo in onze maatschappij. Er werd toen ook niet gefulmineerd op deze of gene politieke partij. Wat maakte dus nu dat we met z’n allen wél meer geraakt zijn?

Mijn antwoord, waarschijnlijk niet hét antwoord: het zijn de schoentjes.

De schoentjes van de arme Aylan en zijn Westers aandoende kleren leggen in ons onderbewustzijn onmiddellijk een link met onze eigen (kleine) kinderen. Het lijkt op een kindje van ons, we reageren dus eigenlijk op een natuurlijke reflex. Daar is helemaal niets mis mee, ik lever ook geen kritiek, laat dit duidelijk zijn. Het beeld zorgde ervoor dat de schock erg dicht bij huis kwam.

Ik stel alleen maar vast dat indertijd vieze, bruine blote voetjes, met lompen omzwachtelde voetjes, bebloede voetjes, geketende voetjes minder effect hadden… Nogmaals, ik geef geen kritiek, ik stel alleen maar vast.

Ik heb boven dit stukje bewust geen foto van de verdronken kleuter geplaatst, de grens tussen “mensen een geweten schoppen” en “macaber voyeurisme” is flinterdun.

My one and only.

Vandaag, 27 augustus, ben ik 21 jaar gehuwd met Sandra Gerritje Wajer, de vrouw die ooit mijn schoolliefje was en uitgroeide tot een lieve mama, een plezante echtgenote, mijn maatje.
We lachen tussen onze opvoedkundige momenten (want twee dochters, ja) heel wat af en genieten met de jaren meer en meer van elkaar's gezelschap. Ok, ik spreek voor mezelf :-)

Ik zie haar graag, ik hoor haar graag, ze is zeer terecht "My one and only"

x Emmanuel

Weten waar je vandaan komt om te weten waar je heen wil...

De akte hierboven toont nog maar eens dat het overgrote deel van ons allen van bescheiden komaf is, dat niet iedereen in een gouden wiegje lag.

Zeker in de huidige moeilijke tijden is het ook goed daar even te blijven bij stilstaan. Heb je het enigzins comfortabel, besef dan dat dat voor je voorouders misschien minder evident was, besef dat het voor je buur ook nu misschien minder evident is.

Armoede is van alle tijden maar gelukkig is de wilskracht van de mens om iets van zijn leven te maken dat ook. Tenslotte zijn wij hier nu ook doordat anderen niet opgaven. In bovenstaand voorbeeld gaat het om de familie van mijn lieve echtgenote, haar voorvader in de zesde generatie. Maar ik heb gelijkaardige akten uit mijn familie, allemaal stille getuigen van het feit dat de mens een overlever is en dat latere generaties dat op hun eigen manier ook proberen.

Weten waar je vandaan komt om te weten waar je heen wil, dat kleine tikkeltje doorzettingsvermogen houden en ervoor zorgen dat ook jij weer voorkomt in wat voor velen en voor mij één van de mooiste hobby's is, de genealogie. Zorg dat je bestààt, dat je hier geweest bent en iets achterlaat en als het kan met zo weinig mogelijk zorgen.



Cool runnings,

Emmanuel

Weer een stapje dichter...

"Eindelijk!", moet mijn dochter Florine gedacht hebben toen we haar vandaag gingen inschrijven in de Hotel-  en Bakkerijschool van Gent. Jaren heeft ze erover gepraat en soms gezeurd, elke keer weer wanneer ze in de keuken stond droomde hardop ze van een keukenopleiding.

We hebben haar al goed ingepeperd dat het erg hard, soms misschien ondankbaar werken zal worden maar ze heeft het ervoor over, ze is gemotiveerd. Ze ziet de mooie kanten van het keukenberoep en dat is tenslotte wat telt.

Als ouders hebben we de ongelooflijke luxe met een dochter te leven die al jaren weet waar ze heen wil en hoe ze dat wil realiseren. Florine zal ons nooit ontgoochelen, integendeel, ze is vaak een inspiratiebron voor mama en papa.

Go Flo, go!




Cool runnings,

Emmanuel