Een legende in de familie

Toen Judocus Frodure en Barbara De Puydt, mijn voorouders in de negende generatie, op 15 januari 1702 te Lotenhulle in het huwelijksbootje stapten wisten beide niet dat één van hun kinderen ongewild het onderwerp zou worden van een legende, een verschrikkelijk en wreed verhaal...

In Lotenhulle en bij uitbreiding de hele streek rond Aalter is de legende van het Veronica's Kruis alom bekend: Een jonge dienstmeid, Veronica "Verduere" Frodure, die werkzaam was bij de pastoor van Bellem moest voor deze laatste een pakje wegbrengen naar de pastorij van Lotenhulle. Het pakje bevatte volgens het verhaal enkele kostbare spullen van meneer pastoor die deze in veiligheid wou brengen voor het oprukkende Franse leger dat rond 1793 onze streken opnieuw binnenviel. Onderweg werd het jonge meisje echter overvallen, verkracht en vermoord. De pastoor beval later, op zijn sterfbed, een herdenkingskruis op te richten voor het arme slachtoffer. Dit kruis werd later bekend als het Veronica's Kruis en staat op de grens van Lotenhulle en Bellem aan de Hansbekestraat.

Onderzoeker en auteur Filip Bastiaen schreef over dit kruis maar kon niets terugvinden in geschriften van die tijd die iets of wat het verhaal zouden staven. Zijn onderzoek leidde echter wél naar ónze Veronica uit Lotenhulle, dochter van Judocus Frodure (soms Froidure of Verduere geschreven) die in 1738 in haast identieke omstandigheden haar lot ontmoette, met Jan Micquelot en François De Waeghenaere als haar geweldenaren en moordenaars. Hij pende een schat aan informatie neer en gaf geïnteresseerden zo een beeld van zowel de gruwelijke omstandigheden van het drama als het verloop van het proces en vonnis. Hulde dus aan deze man.



Zo beseft een mens eigenlijk dat een stamboom een écht verhaal is, van échte mensen en dingen. Mooie dingen, verschrikkelijke dingen maar bovenal: het leven.


Veronica was de dochter van Jacobus en Barbara De Puydt, ze werd 26 jaar. Ze had een oudere zus Petronilla en een oudere broer Petrus... Haar moordenaars werden op 19 oktober 1739 ter dood veroordeeld, ze werden geradbraakt. Het kruisbeeld aan de Hansbekestraat heeft niets te maken met de legende en zou er voor een andere gelegenheid geplaatst zijn.

Cool runnings,

Emmanuel

Vaderdag...

Twee mensen, vaders, die ik niet meer kan bellen om te feliciteren en te praten...

Ik mis ze nog elke dag, mijn stiefvader en mijn papa.

Emmanuel

Een "+ papa" is een papa...

Een aandoenlijke foto op de Facebookpagina van vrienden toont hoe voor een puber een "+ papa" alle credits in de wereld verdient. Het schitterende gebaar van liefde en waardering, het vrijuit tonen: jij bent er voor mij en ik besef dat wel. Zoals ik zei, aandoenlijk.

Het is echter ook moedig, ongetwijfeld zijn er kinderen die hetzelfde zouden willen doen maar niet goed weten hoe de "echte" papa daarop zal reageren. Als die "echte" papa een beetje verstandig is verstaat hij het mooie gebaar en is hij maar al te blij dat dochter- of zoonlief het goed heeft bij de partner van de mama. Van concurrentie is helemaal geen sprake. Je moet het maar doen, het kind van een ander even graag zien als was het je eigen kind.

Ikzelf heb ook zo'n "+ papa" gehad, in mijn geval een strenge maar lieve man die niets liever wou dan dat ik gelukkig werd, zelfzeker, trots en vooral iets betekende voor de mensen rondom mij. Ja, hij was streng, echt niet gemakkelijk, maar ik mis hem nog elke dag en ik troost me met de gedachte dat mijn "echte" papa en hij enorm veel respect hadden voor elkaar. "+ papa's" doen dingen die je als puber allemaal vanzelfsprekend vind, tenslotte is hij bij je mama gekomen en wist hij wel dat ze kinderen had. Met ouder worden besef je dan dat dat allemaal niet zo evident zal geweest zijn, dat je misschien zelf niet dezelfde tijd en oppofferingen aan de dag zou kunnen leggen. Een "+ papa" verdient die + echt wel.

Ik ben blij bovenstaande foto gezien te hebben, ik ben blij voor de bewuste vriend. Doe zo voort.



In loving memory of Ludo Guillaume.



Cool runnings,

Emmanuel

Behangpapier...

Heel af en toe kom je voorbij een oud huis dat volledig afgebroken wordt en als het ware open in de wereld staat.
Wat mij dan steeds aantrekt is het behangpapier, of de muurdecoratie in andere materialen, in de woonkamer.

Met een beetje verbeelding zie je een pas getrouwd stel een beetje ruziën over het motiefje of de kleur, waarna mevrouwtje steevast aan het langste eind trekt. Of een koppel ouders dat een kind komt meehelpen met plakken en smeren. Of een student die het dan maar moet doen met het papier dat thuis nog op zolder lag.

Moest oud behangpapier kunnen praten, wat zou dat al niet meegemaakt of gehoord hebben...

Het krakend geluid van Neil Armstrong's maanlanding misschien. Of de euforie bij een geweldige goal van Pélé met de Seleciao. Het gevloek van een supporter van Poulidor, omdat het weer maar eens de tweede plaats zou zijn. Het wenen van Elvis fans in augustus '77, het snotteren van France Dimanche lezeressen bij het huwelijk van Grace Kelly, ...

Zeer waarschijnlijk zaten er ook hele gezinnen muisstil naar de radio te luisteren, aan een grote tafel met een tafeltapijtje en asbak op. De grote Gründig of Philips radio met gloeilampen had het hoogste woord.
 
Nog waarschijnlijker zullen veel pubers naar datzelfde behang gekeken hebben, niks van de radio gehoord wegdromend van wat aan de andere kant van de gevel zoal zou kunnen gebeuren, ongetwijfeld veel spannender dan die saaie toestand thuis. Wisten zij veel dat ze later ook gingen "mogen" behangen, history repeats itself.





Cool runnings,

Emmanuel