Ma pauvre France...

Emmanuel

Florine's idool is "GaultMillau Chef van het Jaar 2016"

Michel van der Kroft is de chef van restaurant 't Nonnetje in Harderwijk (NL) en tevens grote keukenheld van Florine. Toen we er enkele jaren geleden gingen eten vertelde Florine al aan de chef dat zij ook zo graag wou koken en zeker naar de hotelschool zou gaan. Hij bezorgde Florine, en ons, een onvergetelijke en inspirerende middag.

Nu zijn we naar jaarlijkse gewoonte weer in de Veluwe en wandelden we nog eens door Harderwijk. Eergisteren lazen we dat Michel van der Korft tot "Chef van het Jaar 2016" van Gault Millau gekozen werd, zeer zeker oververdiend. Florine stond erop hem eens te gaan feliciteren én te zeggen dat ze nu eindelijk gestart is aan de Hotelschool van Gent. Groot was onze verbazing te horen dat hij zich Florine nog kon herinneren en meteen vroeg hij haar hoe het met de passie voor het koken stond. De fonkeltjes in haar ogen zullen wel genoeg gezegd hebben denk ik.

Na nog een pak goede raad en een leuke foto nam Florine weer afscheid van de meneer die haar telkens weer inspireert en stimuleert, een topper met het charisma van de groten...


Cool runnings,


Emmanuel

Het zijn de schoentjes...

Voorbije week zorgde één beeld van een verdronken kleuter voor een ongeziene stortvloed aan emoties en een even ongeziene stroom aan solidariteit vanuit vele Europese landen.

Wat ik mij daarbij afvroeg was: waarom nu wel en vroeger niet? En dan ga ik hier niet de discussie beginnen over de al dan niet doetreffendheid van sommige acties.

We zagen allemaal, gedurende jaren eigenlijk, arme Somalische hummeltjes, kletsnatte en onderkoelde Pakistaanse sukkelaartjes, doodgeschoten Palestijntjes, ontvoerde Nigeriaanse meisjes… Behalve af en toe een vanuit de media gestuurde goedbedoelde actie lazen of zagen we erg weinig animo in onze maatschappij. Er werd toen ook niet gefulmineerd op deze of gene politieke partij. Wat maakte dus nu dat we met z’n allen wél meer geraakt zijn?

Mijn antwoord, waarschijnlijk niet hét antwoord: het zijn de schoentjes.

De schoentjes van de arme Aylan en zijn Westers aandoende kleren leggen in ons onderbewustzijn onmiddellijk een link met onze eigen (kleine) kinderen. Het lijkt op een kindje van ons, we reageren dus eigenlijk op een natuurlijke reflex. Daar is helemaal niets mis mee, ik lever ook geen kritiek, laat dit duidelijk zijn. Het beeld zorgde ervoor dat de schock erg dicht bij huis kwam.

Ik stel alleen maar vast dat indertijd vieze, bruine blote voetjes, met lompen omzwachtelde voetjes, bebloede voetjes, geketende voetjes minder effect hadden… Nogmaals, ik geef geen kritiek, ik stel alleen maar vast.

Ik heb boven dit stukje bewust geen foto van de verdronken kleuter geplaatst, de grens tussen “mensen een geweten schoppen” en “macaber voyeurisme” is flinterdun.

My one and only.

Vandaag, 27 augustus, ben ik 21 jaar gehuwd met Sandra Gerritje Wajer, de vrouw die ooit mijn schoolliefje was en uitgroeide tot een lieve mama, een plezante echtgenote, mijn maatje.
We lachen tussen onze opvoedkundige momenten (want twee dochters, ja) heel wat af en genieten met de jaren meer en meer van elkaar's gezelschap. Ok, ik spreek voor mezelf :-)

Ik zie haar graag, ik hoor haar graag, ze is zeer terecht "My one and only"

x Emmanuel