Een briefje naar mijn liefje...

Hé jij daar, ja jij.


Denk eens heel goed na...
Hoe lang is het geleden dat jij een handgeschreven brief verstuurde?


In deze tijden van internet, sms en skype zijn we met z'n allen allang verleerd hoe leuk het kan zijn om een brief te schrijven en vooral hoe leuk het kan zijn om een échte brief te ontvangen. Wat we vroeger vanzelfsprekend vonden is nu stilaan, ja, een zeldzaamheid. Wat zijn we eigenlijk uit het oog verloren dat we dit niet meer doen? Het mag nochtans nog altijd, het is leuk, beleefd, het is persoonlijk, het is... uniek.


Ik denk dat we gewoon de moeite noch energie willen of kunnen opbrengen om eventjes, tien minuutjes maar, enkel en alleen aan die ene persoon te denken en te tonen wat die bepaalde persoon voor ons waard is. Dat kan gaan van beleefd contact, over respect naar vriendschap of liefde.


De reden voor mijn schrijfseltje zien jullie op de foto hierboven, een (liefdes)brief die mijn oudste dochter Laetitia vandaag op de brievenbus deed voor de knul van haar leven, haar liefje, haar alles. Zijn familienaam heb ik omwille van privacy maar even met een toepasselijk hartje bedekt.
Terwijl ze anders zo'n dertig sms'en per dag naar elkaar sturen dacht ze vandaag aan het schrijven van een heuse brief, "want die kan hij dan bijhouden".
En gelijk heeft ze want de (liefdes)brieven die mijn lieve madam Sandra Gerritje Wajer en ik naar elkaar stuurden nu bijna dertig jaar geleden zijn ook grotendeels bewaard gebleven en liggen mooi te rusten in een plastic bakje op zolder.


Nogmaals, we zijn vergeten wat het schrijven van brieven kan teweegbrengen, het nadenken over een woord, een zinswending, een vraagteken of uitroepingsteken.
Als we dat nu allemaal eens opnieuw gingen proberen, zou toch leuk zijn. Nee?


Geef het een kans.



Cool runnings,

Emmanuel

Allemaal "juf Mieke's"

Het schooljaar zit erop, twee lange maanden vakantie dienen zich voor onze dochters aan.
Ze hebben allebei een mooi rapport en blijkbaar waren onze sporadische twijfels dit schooljaar onterecht, leuk hoe kinderen je altijd weer verrassen nietwaar?

Onze jongste dochter Florine stapt over naar het eerste middelbaar in Gentbrugge, ze trekt dus de schoolpoort van de Sportbasisschool achter zich dicht. De jaren vlogen voorbij en van een opgewekt schaterbekje dat diep vanbinnen toch vol van de twijfels zat groeide ze op tot een zeer zelfbewuste jongedame die gelukkig nog altijd "lol maken en lachen" als lijfspreuk heeft.
Het doet me wel wat te weten dat ik in september niet meer op de speelplaats zal zitten, wachtend en keuvelend met andere ouders op een bankje. Gelukkig ben ik nog verbonden met "ons schoolke" via de Vriendenkring en mijn werk en ik voorzie ook af en toe gewoon eens binnen te springen en een praatje te slaan met oude bekenden. Niet dat we mekaar nooit meer gaan zien, hé, Heusden is maar een dorp en alle deuren staan steeds open, ook die van ons.

Ik wil tot slot het onderwijzend personeel, de directie, de administratie, de schoonmaakploeg bedanken voor de vele jaren van prettige ontvangst, de luisterbereidheid, de steun in soms moeilijke tijden, het respect, de vriendschap maar bovenal de hulp bij het sturen en vormen van onze dochters tot wat ze nu zijn. Ze hebben nog een hele weg af te leggen maar het doet deugd te merken dat ze een geweldig goeie basis meegekregen hebben. Ik schreef reeds eerder over het allereerste afscheid van één van de dochters, nu is het de beurt aan de jongste...


Waar voor mij zoveel jaren geleden alles begon met juf Mieke en het goed gevoel dat ik bij haar had wil ik aan alle personeelsleden van de school oprecht zeggen: "jullie waren allemaal juf Mieke's"



Cool runnings,

Emmanuel

Benoemen is bestaan.

Tijdens mijn uuuuuuuuuuuuren opzoekingen voor mijn hobby, "genealogie", botste ik toevallig op de Franse akte hierboven. Totaal niks te maken met mijn eigen voorouders maar het greep me wel aan. Voor diegenen onder jullie die de taal van Molière wat minder machtig zijn een summiere vertaling van de belangrijkste passage: "Op 23 februari 1706 overleed Gabriël Le Gaij, arme bedelaar, bedelde van deur tot deur voor zijn dagelijks brood... op 78 jarige leeftijd..."

Als ik terugdenk aan wat mijn voetbalvereniging deed met de overschot aan ontbijtkoeken na een quiz kan ik niet anders dan beseffen dat armoede nooit de wereld zal uit gaan maar vooral dat armoede tegenwoordig geen gezicht of naam meer heeft, dat bij manier van spreken achter de mooiste deuren wel eens de schrijnendste situaties kunnen te vinden zijn.

Enige tijd geleden zei ik in Gent gewoon goeiedag tegen iemand die aan de St. Jacobskerk op een dorpel zat en er naar mijn mening enigszins verfomfaaid uitzag, het typische clochard uiterlijk. Een paar stappen verder werd ik teruggeroepen door die man, gewoon om me te bedanken dat ik hem had zien zitten... Dan sta je daar maar wat ongemakkelijk te kijken.

Dit alles om maar te zeggen dat vroeger, veel vroeger, ook de armen een naam hadden.



Cool runnings,

Emmanuel

Vandaag een jaar...

 

 

 

Emmanuel