Lieve speciale Florine x

Onze kleinste dochter Florine is echt een onpeilbaar dingetje, de ene keer zit ze te janken als een zigeunerkind , de andere keer is ze de stoerste van de speelplaats. De ene keer hangt ze als een koala aan haar zus om alle aandacht op te eisen, de andere keer zit het er na 't opstaan al bovenarms op. De ene keer ligt ze op zondag tot de middag te snurken in bed, de andere keer heeft ze zichzelf om half acht al een paar boterhammen met choco gemaakt en zit ze op de pc te surfen...
Zo is ze soms erg nukkig en dan weer lief, laat ze overal kattebelletjes achter voor mama of papa.



Dit lag vandaag op onze bureau.

Lief onpeilbaar Florientje x





Cool runnings,

Emmanuel

Le pont qui fait "comme ça".

Vandaag pauze genomen aan de brug van mijn jeugd, de Meulestedebrug. Mijn grootoudertjes woonden in datzelfde Meul'stee en ik sleet er samen met dat vervelend aanhangsel van een klein broerke menige uren en broeken met knielappen. Ik was als baby al gebiologeerd door de brug en sprak alsmaar over de fameuze "pont qui fait comme ça" doelend op de opwaartse beweging wanneer ze (weer eens) openging. En ja, mijn papa is Fransman waardoor wij nogal makkelijk de taal van Molière met die van Romain De Coninck durfden door elkaar te halen.

Ach, Meul'stee waar is de tijd...

De tijd van voetballen achter het postkantoortje, nu een sociaal wijkrestaurant. Op de plaats waar mijn broer en ik onze trainingsvestjes legden als doelmarkering staat ondertussen een Kringloopwinkel. De zalige tijd dat we ons pépé gingen halen op zijn zondagse kiekskeskaarting in de Kring. We kregen er steevast een bierworstje en een cola, pépé dronk toen al iets anders ;-)

Toen was het écht nog "voor 't donker thuis" of af en toe ne keer aan "den parlofon" komen zeggen... tja, dat we weer weg waren! Zijn mijn grootoudertjes ooit ongerust geweest? Ik weet het niet. Hebben ze ons stiekem gecontroleerd? Vast wel.

Ik rij nog erg vaak door Meulestede en zie ook wel dat de industrie akelig dichtbij komt maar misschien was dat vroeger ook al zo en vond ik dat toen allemaal spannend: de grote zeeschepen, de kranen, de vrachtwagens, de "pont qui fait comme ça"...

Het lijkt nu allemaal zo druk en klein maar vroeger, bij onze mémé en pépé, was dat onze grote wereld vol spanning, verrassingen, plezier en in het geval van mijn broer regelmatig een malheurke waar de plaatselijke dokter goed aan verdiende.

Meulestede is niet meer hetzelfde.

Maar dat was het al niet meer sinds mijn mémé en pépé er niet meer zijn...

Cool runnings,

Emmanuel

De troek met de doif.

Ik weet het, het is retelang geleden dat ik nog eens blogde. De dingen des levens noopten mij tot een lichte rem maar aangezien ik vele malen sterker ben dan de dingen des levens... Hier zie.

Vandaag was ik, zoals elke donderdag, op de branderij te Hoboken alwaar ik na enkele aangename gesprekken met de baas en de collega's overging tot het laden van mijn materiaal ten behoeve van de betere horecazaken. Wie schetst de verwondering en bij sommigen lichte paniek wanneer daar ineens een exemplaar van het geslacht der Colombidae onze hangar binnenvliegt.

Het beesteken zag er niet fris uit en was overduidelijk erg moe. Volgens mij op de vlucht voor zijn madam. Hoe ik wist dat hij getrouwd was? Juist, u heeft het geraden.

Ik zocht onmiddellijk een recipiënt om de bol veren en vlooien te bedekken, schoof daar een schijfje karton onder en deponeerde de vuile stinkerd op het voetpad naast ons bedrijf. Op datzelfde ogenblik kwam een Chinees koppel langsgewandeld, dacht bij zichzelf dat ze thuis nog wel sojasaus, mandarijntjes en gember liggen hadden en hopla, twee tellen later "de troek met de doif" maar deze keer was ze wel degelijk foetsie.

"Heb ik er nu goed aan gedaan om dat beest op het voetpad achter te laten?" vroeg ik me af.

Ik denk van wel, tenslotte staan er toch nog duizenden na hem te wachten om op mijn bestelwagen te schi*ten.

Dus, lang leve de dooie duif!

Cool runnings,

Emmanuel

Er was eens, lang geleden...

Vannamiddag heb ik het verhaaltje "De nieuwe kleren van de keizer" voorgelezen in de klas van onze jongste dochter, samen met de mama van Julie, de mama van Camille en juf Leen die elk een ander verhaaltje voorlazen.
Ik vond dat wel leuk om te doen en de guitige blikken alleen al maakten het de moeite waard. Heb ook gemerkt dat juf Leen groot gelijk heeft wanneer ze zich in 't weekend eens wil "smijten om af te reageren". Hou dat eens stil en kalm zo'n bende vlooien!
Eentje wou op mijn schoot zitten, een ander wou meelezen, nog een ander stelde honderduit vragen, de meesten zaten te lachen met mijn speciale "effecten en geluiden". Ha ja, bij een verhaal horen grimassen, smoelen, geluiden, ... allemaal verzorgd door uw dienaar :-)
Als bedankje kregen we nadien een zelfgemaakt bedankingskaartje, ik werd er zowaar week van.
Hieronder de tekeningen op de kaartjes van: Florine, Britt, Amelita, Noah, Emma, Siebe en Cloë.


Cool runnings,


Emmanuel