En wat hebt gij zoal gedaan?

Ondertussen al weer een pak leutige dingen gedaan, haja want wij zijn een leutige familie.

"Ons Miranda zegt altijd: pa, gelijk gij leutig kunt zijn... awel zo kunt gij leutig zijn"

Hebben nog maar eens een pretparkske meegepikt, het Seaparck in Brugge. Ik weet het, er staat nog een koningsnaam voor maar ben nie zo royalist. Ben een muil gezet door een zeeleeuw! Alles voor de foto newaar. Sandra werd maar een ietsiepietsie mottig in het reuzenrad, de meisjes gilden het uit van de pret. Dankzij het kwaliteitsblad Libelle kregen we nog een ferme picknick cadeau, inclusief bonnetjes voor een koffie. Moet ge mij geen één plus één keer zeggen natuurlijk. Groot was de ontgoocheling te merken dat het om Java Koffie ging. Het kartonnen bekertje smaakte lekkerder dan de vloeibare asfalt die erin zat.

Na het pretpark had ik het geniale idee om naar de stad Brugge zelf te rijden. Geniaal inderdaad. "Ons Miranda zegt altijd: pa, gelijk gij geniaal kunt zijn... awel zo kunt gij geniaal zijn"

Stond daar op het Zand niet een knalrode promobus van de brouwerij Palm?! Ja, daar stond een knalrode promobus van de brouwerij Palm! GRATIS Palm voor iedereen. Iets wat ik ooit eens in een droom geroepen heb... We zijn achteraf bekeken nog goed thuisgeraakt ;-)

Vorig weekend namen we dan weer deel aan het wereldvermaarde Pétanquetornooi van Omnisportclub Heilig Huizeken. Hulde aan de organisatoren, waarvan er eentje zelfs zonder verpinken zijn uurwerk kwijtraakte op het slagveld. Dit jaar mocht het tornooi zelfs enkele vip's verwelkomen zoals Dave, Sil, Caroline, Lotte, papa en Leander. Al dat geweld "uit den vreemde" was echter niet opgewassen tegen het verschroeiende spel van vele habitués. Mijn ma had allang gezien dat voor onze beide teams geen rozen weggelegd waren. We hadden moet luisteren , ik weet het. We hebben een leuke namiddag gehad en da's het voornaamste.

Ik ben me stilaan al aan het opladen voor de Mellhoekkermis, jaja het gaat vooruit hier in ons dorp, feesten als de beesten! Gedenk mij in uw gebeden.

Cool runnings,

Emmanuel

De Chinese "Trein der Traagheid"

Boeddha was gisteren duidelijk in een minder frisse dag. Bewijze daarvan het ellendig lange wachten bij de lokale Chinese rijsttafel "D" leverancier. Jeezes, wat ging dàt erg hard niet vooruit zeg. De dochters, anders wel steeds beleefd en rustig op restaurant, werden er een beetje krikkel van... Af toe kwam meneel de kok-uitbatel eens vriendelijk à la Laughing Monk's aan de toog staan en zag dat het goed was, zeker? Ik had zin om hem een potje sambal in zijn gele "..." te steken in de hoop dat er toch nog iets Olympisch ging gebeuren. Mijn madam weerhield mij daar wijselijk van.

Toen de kip, het rund, het varken, de kat en de twee honden eindelijk geserveerd werden waren de serveerborden niet eens warm. Smekende ogen richting mijn madam: "mag ik dan nù wel...?"

Haar geroemde rust en kalmte hielden mij nogmaals tegen. Ok, voor de meisjes was dat mazzel, niet hoeven te blazen en wat vroeger naar huis kunnen. Ik echter heb een gloedhekel aan lauw eten. Aan het eind van ons etentje ging moedel mij daar nog zo'n gebakken ijscrèmebal door de strot duwen, no way Yang. Voor mij een koffie en voor mijn vrouw een jasmijnthee. Antwoordt dat mens: "geen chinese thee?" Jawel, jasmijnthee mevrouw (hoe Sandra zo kalm blijft, Joost mag het weten). "Geen chinese thee?" Ik wou roepen: "nee mens, jasmijnthee, iets lokaals hé, iedereen weet dat Destelbergen gekend voor zijn jasmijnplantages!"

Rechttegenover mij weer dat licht glimlachend gezichtje, zen. Laat ons zeggen dat de mevrouw uiteindelijk wel een jasmijnthee heeft gebracht.

Mijn hartslag en ademhaling zaten niet echt op gezond tempo.

Betalen en naar buiten (toch zo'n 3,5 uur op restaurant gezeten voor een rijsttafelke).

Terwijl ik voorbij de toog naar de uitgang wandelde mompelde ik nog naar de uitbatel "gij zijt aan wat ontsnapt, man".

Cool runnings,

Emmanuel

"Tribute to Toni Fakkel"

Hugo, een vriend van ons, heeft vanavond samen met zijn collega's waarschijnlijk de meest emotionele en stresserende avond van de Gentse Feesten. De organisators van de tent aan het Laurentplein huldigen namelijk de nagedachtenis van Toni Fakkel.
Toni Fakkel, vaak beschreven als "een Gents artiest pur sang" overleed eerder dit jaar en laat vele enthousiastelingen verweesd achter. Hij was een ras-muzikant en lanceerde de Toni Fakkel award, genoemd naar zijn vader TF senior. Het Laurentplein was zijn plein.
Deze voormiddag, tijdens een "Artiestenparade" zat de tent al meer dan goed vol, het laat zich raden dat vanavond het dak eraf gaat en/of menig traantje zal vloeien...

De tijd vliegt als je plezier hebt...

Morgen is het alweer werkdag, de vakantie is voorbij. Twee weken vliegen zo snel voorbij als je plezier (en kinderen) hebt.
Het weer kon een tikje beter maar al bij al mogen we niet klagen, het waren meer dan gevulde dagen.
We zijn naar Plopsaland geweest, het pretpark waar je ongemerkt gebrainwashed wordt met gekke Studio 100 deuntjes. Fantastische dag gehad, niet te lang moeten aanschuiven en niet té warm. Wat dat aanschuiven betreft, dat gold enkel voor Sandra en de meisjes want ik ben niet zo voor attractie's die ik niet zelf onder controle heb. Eén keer liet ik me overhalen om in die fameuze "boomstammetjes" mee te gaan en de foto die we nadien kochten spreekt boekdelen!
Doe mij dan maar het Kabouterbos, dank u.
's Avonds reden we naar Bray-Dunes (F) waar we genoten van een lekkere Trois Monts op een terras aan de dijk met zicht op zee en de ondergaande zon. Had ik dan al geen twee dochters gehad, ik had er toen zeker eentje gemaakt bij mijn madam ;-)
Bellewaerde hebben we ook gedaan. Dat was al meer mijn ding, de kids konden ravotten en springen op de verschillende molentjes, al dan niet met hun ma die maar niet volwassen wil worden, terwijl ik foto's nam van de dieren en mooie planten. Mijn aktieve bijdrage daar beperkte zich tot het coachen van Florine op een motootje in het lunapark. U moet mij niet zielig vinden, hoor, ik vind dit alles echt wel leuk...
De Gentse Feesten, aha, natuurlijk moet je daar eens over gelopen hebben als-je-dan-toch-thuisblijft. "We gaan het niet te laat maken" poneerde mijn chef. Neenee tuurlijk niet, maar dan mag je Peggy en Frank niet tegenkomen in het Zuidpark en al helemaal niet in de tent van het Laurentplein verzeild geraken! De tent van het Laurentplein, wereldberoemd in Gent, was dit jaar een organisatie van Hugo en zijn collega's wegens het overlijden van Toni Fakkel, eveneens wereldberoemd in Gent. We hebben er een mooie Gentse cabaret-avond meegemaakt, tranen met tuiten gelachen en woordenschat bijgekweekt (of opgefrist). Ik heb erg vaak aan mijn lieve grootmoeder moeten denken, die kon ook zo mooi en proper eur toale klappe. Het woord "wurte" alleen al, jàààààren geleden dat ik dat hoorde ;-)
Domein de Gavers in Geraardsbergen mocht zich eveneens verheugen op een bezoekje van de Anciaux's, ze zagen ons daar blijkbaar niet graag komen want het weer was guur. Een partijtje minigolf met mémé kon net tussen de buien door. Mémé heeft nipt het onderspit moeten delven tegen haar oudste zoon, gedaan de tijd van medelijden met aktieve senioren. Het contrast tussen het berekende en bedaarde, tactische spel van de zoon en het vooral op puur geluk en wilskracht golfen van de moeder was volgens de 32.000 toeschouwers in de tribunes ongezien.
Tussen alle uitstappen door hebben we nog veel gefietst, gedronken op een terras, gezwommen in Scheldorado, gedronken op een terras, ... Thuis zorgde mijn vrouwtje voor de meest originele en lekkere apérohapjes die je maar kan bedenken, ze is haar dagelijks "voetjekriebie" meer dan waard, geloof mij.
De mooiste uitstap van het verlof vond ik toch Paradisio in Ath. Schitterend natuur-en themapark met allerlei mooie dieren, vreemde vogels, mijn vrouw en dochters. Het was bakkenheet, zodoende moesten Sandra en ik regelmatig onze toevlucht zoeken tot het nuttigen van het plaatselijk abdijbierken, maar zoals ze in Nederland plegen te zeggen "gelukkig hebben we de foto's nog". Nee, echt waar, Paradisio is een heuse aanrader. De kinderen kunnen er relatief dicht bij de dieren komen, het park is interessant opgedeeld zodat je je niet de pleures loopt en stikkapot aan de auto komt. Men is er redelijk tweetalig (hebben ze 't gesnopen?) en zeer vriendelijk. O ja, in de kinderboerderij aan de ingang loopt een leuke familie hangbuikzwijntjes.
Wich reminds me, hoe zou het eigenlijk met mijn broer Vincent zijn op verlof in Forcalquier (F)?

Cool runnings,
Emmanuel