Mijn papa, één van mijn helden...

Mijn papa, mijn vader, mijn held. Vandaag is het vier jaar geleden dat ik heb moeten afscheid nemen.

Nooit meer naar iemand kunnen bellen, nooit meer raad kunnen vragen, nooit meer... alles dus.




Cool runnings,

Emmanuel

Wilhelmina "Willemijn" Van Gogh...

Tijdens onze jaarlijkse vakanties naar de Veluwe neem ik graag de tijd om wat interessante weetjes over de voorouders van mijn Wajerke op te zoeken. Dat kan gaan van hoe het leven indertijd verliep, over oude foto's tot namen van plaatsen of bekende personen.

Veldwijk, oorspronkelijk een gehucht en landgoed bij Ermelo waar nog steeds de boerderij staat die aan de basis lag van de familienaam van mijn lieftallige echtgenote, werd met verloop van tijd erg bekend door het daar gestichte psychiatrisch ziekenhuis. Het terrein bestaat uit een groot aantal paviljoenen, her en der verspreid in het groen van de bossen.

Er bevindt zich een kleine begraafplaats die nu in onbruik is geraakt maar wel nog onderhouden wordt.
Naar deze begraafplaats reed ik vorige week om er het graf van Wilhelmina Van Gogh te bekijken.
Het is een eenvoudige, grijze, steen. In 2012 nog ten prooi gevallen aan grafschennis, er ontbreekt nu een hoek.

Wilhelmina was een zus van Theo en Vincent Van Gogh en dochter uit een gezin van zeven kinderen, waarvan er eentje doodgeboren werd.
Het verhaal van voornoemde broers kenden we al, zus "Willemina" was anders ook geen saaie mus: ze verzorgde zieken in een ziekenhuis, had een niet onaardige pen en was een hevige feministe. Ze begon echter al erg vroeg tekenen van iets als dementie te krijgen en verhuisde noodgedwongen naar Veldwijk op 40 jarige leeftijd.
Haar toestand verslechterde, ze at zelden en moest bijgevoed worden, ze kreeg driftbuien en ondernam enkele zelfmoordpogingen. Sommige verhalen spreken over een Wilhelmina die apatisch in bed bleef liggen, zelfs bij bezoek van haar familie. Ze overleed in 1941 na een kort ziekbed, ze werd 79...

Cool runings,

Emmanuel

Soldaat van Napoleon, nooit meer teruggekomen...

In het Beugnies (Noord-Frankrijk) van eind 1812 lijdt de 23 jarige Jacques Philippe Joseph Fontaine, mijn voorvader in de negende generatie, een hard bestaan als houtbewerker in de houtkapperij aan de Bois Jolis van Felleries, hij maakt er houten vaten, kranen en ook wielen voor watermolens.
Met een dochter van nog geen drie jaar en een karig loon komt het gezin met erg veel moeite maar net rond.

Wanneer hij verneemt dat Napoleon een oorlog organiseert tegen Rusland schrijft hij zich, al dan niet verplicht, in bij het daarvoor speciaal opgerichte 131e Infanterie-regiment, 6de Bataljon, 6de Compagnie. Er worden hem een stevige vergoeding en avontuurlijk leven beloofd... Jacques ziet dat volledig zitten.

Na afscheid genomen te hebben van vrouw en dochter begint hij samen met zijn eenheid de lange tocht te voet naar de verzamelplaats in Duitsland. Napoleon, die erg ontgoocheld was in de voormalige bondgenoot Rusland o.a. omwille van het gebrek aan initiatief bij het blokkeren van de Britse expansiedrang, besloot een leger van wel 250.000 man op de been te brengen. In totaal zou hij samen met zijn militaire bondgenoten uiteindelijk zo'n 680.000 man aangevoerd hebben.

Het leven in het leger wordt voor het gewone infanterievolk erg zwaar: de dagmarsen zijn slopend, de bevolking onderweg reageert vijandig op de passage van de keizer, ziekten zoals tyfus en algauw de dood slaan gaten in de troepenaantallen. Komt daar bovenop nog eens de vrieskou en sneeuw in het oosten. Materiaal gaat stuk, paarden sterven van uitputting.
Snel merken velen op dat hun loon niet uitbetaald wordt, ze vragen de familie per brief om wat geld op te sturen. Er wordt geplunderd en gestolen...

De slag bij Moskou loopt voor het leger af op een catastrofe. Slechts 70.000 zullen de oorlog en terugtocht overleven, 400.000 doden en 100.000 gevangenen blijven achter in het ijskoude, besneeuwde Rusland.

Van mijn voorvader Jacques Philippe Joseph Fontaine wordt nooit meer iets vernomen. Zijn zoon Jacques Philippe wordt in 1813 te Beugnies geboren, zonder vader...


Cool runnings,

Emmanuel

Run Joe, run!

De vermelding hierboven vond ik tussen huwelijksakten uit 1910 en betekent zoveel als: "akte hier voor is in staat van intenties gebleven, de toekomstige trouwers boden zich niet aan op de afgesproken termijnen..."

Doet me glimlachend denken aan de dag dat mijn lieve echtgenote, de immer oogstrelende Sandra Gerritje Wajer, en ik 22 jaar geleden naar de burgerlijke stand gingen van de stad Gent om er een trouwdatum vast te leggen. Voor wie het zich nog herinnert, de lokalen zaten toen in de Belfortstraat. Voor wie het zich niet meer herinnerde en hierdoor weer wel: sorry.

Na de oude trap opgekraakt te zijn kwamen we in een veel te warm en rommelig lokaal waar een pak bureau's opgesteld stonden. Rechts moesten de namen doorgegeven worden en dan kon je aan de linkerkant bij de muur op een lange rij stoelen je beurt afwachten.

Links van mij zat een tengere, bleke, blonde jongeman met naast hem zijn toekomstige. De jongeman barstte van het zweet en zat te rillen als een nudist op Antarctica. Zenuwen, dat was wel duidelijk. Zijn toekomstige, zijn honnepon, was het type "matronne": groot, zwaar gebouwd, hoekig postuur, strenge blik en de handtas stevig vasthoudend op haar schoot. Mijn verloofde had het stel ook al opgemerkt en keek met enig medelijden naar dokter bibber naast mij...

Ik gaf hem een kleine elleboogstoot en zei: "ge kunt nog weg hé, maat". De jongeman keek mij aan en schoof ongemakkelijk op zijn stoel. Ik stootte hem nog 'ns aan: "hé, ge kunt nu nog weg!"
Geloof het of niet (vraag gerust aan mijn madam, niets gelogen), de jongeman stond op, keek even naar zijn strenge wederhelft en stoof er als de wiedeweerga vanonder. Ik denk niet dat ik hem vijf treden van de trap heb horen nemen. Zijn vriendin keek verbaasd op, wierp een vragende blik naar mij. Ik trok zo onschuldig als een boreling mijn schouders op en zag haar haar espenblad achterna gaan.

Ik ben er zeker van dat ik die dag een goede daad gedaan heb en als bonus, niet onbelangrijk, schoven wij een stoeltje op! Ok, mensen kloten zat er misschien ook wel wat tussen...



Cool runings,

Emmanuel