Mijn grootmoeders, mijn heldinnen.

Mijn Franse "mamie" (links) werd 90 jaar op 10 juni, mijn Vlaamse "mémé" (rechts) zou dezelfde leeftijd gehad hebben op 31 juli...

Allebei mijn grootmoedertjes liggen mij erg nauw aan het hart, ze lijken in vele opzichten op elkaar en dan ook weer niet.

Mamie is een klein vrouwtje, sterk karakter, de mater familias, niet op haar mondje gevallen en sterk gebleven ondanks de moeilijkheden die het leven haar bezorgde.

Mémé was een grote vrouw, rank en slank, sterk karakter, chef in huis, naar het schijnt allesbehalve een makkelijke mama, lieve grootmoeder en superexpert in gezellige huiselijkheid.

Bij allebei is/was het steeds leuk over de vloer komen en logeren, de kleinkinderen hadden blijkbaar voorrang op alles. Twee toppers!

Grootmoeders, een ras apart.

Cool runnings,

Emmanuel

Gezellig hé, wat bijpraten op de achterbank.

Een clipje dat mijn madam en mij onvermijdelijk doet terugdenken aan de stresserende 1100 km naar de zon van de Verdon (F). Onze oudste, toen enige, dochter Laetitia aka Muis hield gewoon haar mond niet gedurende de hele rit! We hebben lang getwijfeld of we wel een tweede kindje zouden willen.

Drie jaar later kwam Florine aka Flo en neen het verbeterde niet :-)

Cool runnings,

Emmanuel

(schitterende ondertitels)

Als smoelkes andere smoelkes zoeken.

Het alomgeprezen of verguisde Facebook, bij ons beter gekend als Smoelenboek, klopte mij dit weekend weer maar eens lichtjaren achteruit in de tijd. Inderdaad maten en matinnekes, het regende plots vriendschapsverzoekjes van oud-klasgenoten uit mijn leuke tijd op de RBS en RMS in Gentbrugge. Zeggen dat ik er vorig jaar nog binnenstapte met de vraag of ze een archief van klasfoto's hadden...

Afin, een hele hoop smoelkes die andere smoelkes opzochten. Leuk. Het moet gezegd, de tijd is voor sommigen wel erg mild geweest, anderen liggen waarschijnlijk in hetzelfde laatje als ondergetekende :-) Ik vind het ook steeds verwonderlijk hoe snel zo'n namenverzameling aangroeit. Waarom herrinner je je iemand nog? Herinner je je een gezicht of eerder een naam?

Het was natuurlijk ook een leuke school, erg open van omgeving en van geest. Enkel de latere juf van "technische activiteiten vrouwelijk" mocht ik niet zo maar dat moet wel wederzijds geweest zijn, kan niet anders. Macramé knutselen, keukenschorten stikken, bwurk, niks voor mij.

We zijn er onlangs naar een openschool-dag geweest om er alvast eens info te zoeken en sfeer te snuiven voor als de oudste van mijn twee babes erheen zou gaan. Het voelde raar maar gezellig, een echte kleine grote school.

Op de schuine foto hierboven de bewuste smoelkes van 1 Moderne B, lach niet zeg ik u!

Cool runnings,

Emmanuel

Het weekend van de duizend emoties!

Het is weer eens een druk en rijkgevuld weekend geweest vrienden, rijkgevuld aan emoties ook.

Na de klop-en smijtkunsten van vorige donderdag (zie vorig artikel) volgde op vrijdag de slotshow van ons beider spruiten bij hun dansschool iDancity. De Groenzaal in Gent zat afgeladen vol en genoot van het spetterend dansspektakel, ook wij waren natuurlijk erg fier op onze koters. Het was een plezier om Flo zich zo te zien uitleven en Muis zo sierlijk te zien bewegen. Zoals mijn schoonzus Ann zei: kleine meisjes worden groot hé.

Een leuke dag vol leuke emoties.

Zaterdag sprongen we dan even binnen bij de vrienden van 't stamcafé, allemaal uitgedost om naar de Bekerfinale te gaan in Brussel. Al Buffalo dat de klok sloeg. Geinig, maar ik blijf toch bij mijn ploeg. Plots, al een donderslag bij heldere hemel, doet mijn jongste dochter mij kond van haar intentie ook Buffalo te worden! Het werd mij zwart voor de ogen, mijn adem stokte, waar is het fout gegaan? Wat heb ik verkeerd gedaan? Ik heb dat helemaal niet zien aankomen meneer den agent... Maar ach, wat doet een vader met het hart op de juiste plaats? Inderdaad, hij schminkt eigenhandig zijn jongste in blauw-witte kleuren, inclusief indianenkop-tattoo (en maakt per gsm een dringende afspraak met de notaris) .

Geen leuke dag vol niet leuke emoties.

Zondag was voor Floremie "de dag vóór de dag", we hebben lekker gevleesbraaid en gekeuveld op het terras a.k.a het terras dat nog niet af is. Wat later haalden mijn teerbeminde Sandra Gerritje Wajer en ik het verjaardagscadeau van de dochters boven: een trampoline! Voor buiten?! Ja liefkes, binnen hebben we daar geen plaats voor... In no time en vooral geen tijd stond de constructie springensklaar op de oprit en werd plechtig ingewijd door vier beentjes die wel wat springkramp kunnen verdragen blijkbaar. Gejoel, gelach en getier. Mooi, mooi, mooi.

Een leuke dag alweer, vol leuke emoties.

Cool runnings,

Emmanuel