Maar kunt ge d'r ook een goed gesprek mee hebben?

Kijk, dit is nu het type man waar mijn madam nogal "the hot's" van krijgt...

Ik kan dat ergens wel begrijpen, want zeg nu zelf: hij heeft een baard van twee dagen (=ikke), hij is zeer beginnend grijs (=ikke), heeft een versleten jeansbroek (=ikke), moet zijn hand voor zijn kruis houden om niet té veel aandacht te trekken (=ikke), zit tegen een muur die toch wel eens mag behangen worden (=ikke). Eén ding vraag ik mij echter af: kan je daar "een goed gesprek" mee voeren? Ik vrees voor mijn madam van niet.

En da's dus iets wat met mij wél lukt blijkbaar. Ontelbaar zijn de avonden dat mijn vrouwtje en ik in de hoeksalon zitten en zij als het ware gekluisterd hangt aan mijn lippen en mijn wijze woorden zuigt als was ze helemaal in de ban van mij. Hoe vaak zeg ik niet "bolleke kom, we moeten nu slapen" waarop zij steevast antwoordt met "o nee, vertel nog iets uit je rijkgevulde leven vol ervaring en interessante passage's"?

Da's nu het verschil tussen die strandjanet van op de cd-hoes en mij, zie. EAT THAT, Patrick Fiori!

Be afraid, be VERY afraid...

Op één of andere manier doet dit mij enorm aan mijn broer denken, vraag mij niet waarom...

Puur ongeloof en droefenis treft ons.

Consterna-tie alom en alweer toen ik deze ochtend de mededeling zag op mijn broer's MSN-nickname.

Hij had gisteren bezoek van, hou u vast, ne sos! En, hou nu iemand anders vast, hij gaat daar nog ferm bubbelkes mee drinken ook! Aaaaaaaaargh's en Whhooaoaooaoaargh's waren hier ten huize niet uit de lucht, dat ziet ge van hier. En dàt is dan het klein broerke dat ik vroeger in mijn bed liet slapen terwijl ik onder het bed kroop (broertje had zijn "saarzekes" op de grond gegooid), of dat van mij gerust alle wieltjes van mijn autootjes mocht bijten, of dat bij mémé en pépé steevast meer kjem kreeg dan mij. Ik heb daar nooit iets van gezegd, integendeel. Slechts één beschrijving dringt zich nu echter op: ondankbaar snertjong! Ja, ok, het is een neef van mijn schoonzus, maar dat is wat mij betreft de enige verzachtende omstandigheid. Volgend jaar een huwelijksbootje in het vooruitzicht en dus beetje pootje-geven aan 't vrouwke... Tjonge jonge. In wat voor een gezin gaat mijn petekind opgroeien vraag ik u, 't is maar waar het wiegje gestaan heeft, hé. En dan zijn zus, dat schaapke moet duidelijk uit een sterk soort hout gesneden zijn. Sjapoo damme zeggen.

Aan alle mensen die wél van goeie wil zijn, prettige zondag nog.

Emmanuel