Dan wil je een boek...

Ik mag graag oude boeken kopen bij de Gentse vestiging van De Slegte. 

Niet alleen omwille van de rustige maar gepassioneerde uitleg die je er krijgt van de medewerkers, de fenomenaal stijlvolle snor van de man aan de kassa, de geur van oude boeken maar vooral omdat ze er steevast iets hebben dat ik wil. Ik hou me steeds voor slechts één boek te kopen, lukt niet altijd maar vaak wel en voor de prijs moet je het niet laten natuurlijk.

Maar zoals ik schreef, ze hebben er steevast iets dat ik wil.

Laat ik nu gisteren ook weer binnengestapt zijn op zoek naar het boek van Marcus Aurelius "Persoonlijke notities", de winkelcomputer gaf aan dat er één exemplaar binnen was. Ik als de wiedeweerga richting het rek Filosofie, boek niet te vinden... Nog eens naar de cataloguscomputer en ja hoor, daar stond echt wel het enige exemplaar van het werk op. Hulp gevraagd aan de vriendelijke man van het 4e verdiep, samen naar het rek met net geprijsde boeken want, zo zei de man: "als het nog op de computer staat is het zeker nog niet langs de kassa naar buiten gegaan". Heel even dacht ik "wie steelt nu boeken bij De Slegte?", dat zou erg zijn toch. 

Wat ik plots nog veel erger vond was dat dus meer dan waarschijnlijk iemand in de winkel rondliep met het enige exemplaar dat ik wou?! Ik liep iedereen voorbij met een blik van jij-toch-niet-hé, vroeg aan de kassa nog eens of iemand zich eventueel bedacht had en Aurelius had laten liggen, niet dus.

Ik stapte ontgoocheld buiten, beseffende dat minuten na mij het boek zou buitenkomen dat ik wou!

Omdat ik niet gauw panikeer zoek ik rustig verder en bestel het eventueel online, maar online bestellen is niet vasthouden, is niet winnen, is niet echt willen.

Coole runnings,

Emmnuel

#mijnwijk #mijndorp #mijngemeente

Morgen is het zover, de gemeenteraadsverkiezingen 2024.

Het is niet mijn eerste keer, ik doe al van 1998 aan gemeentepolitiek. Erg graag trouwens. De voorbije weken liep ik net als alle andere collega's langs huizen en wijken om te luisteren naar de wensen en verzuchtingen van inwoners van het mooie 9070, dat deden we eigenlijk voorheen ook reeds: ons oor te luisteren leggen.

Ja, het viel op dat de N-VA goed ontvangen werd, dat ons rapport goed was. Niet dat ik daaraan twijfelde maar het is altijd leuk en bemoedigend het van objectieve gesprekspartners te horen.

Verkiezingen zijn natuurlijk steeds speciaal, een verrassing is nooit uitgesloten, gemeenteraadsverkiezingen zijn daarop geen uitzondering. Toch heb ik er wel vertrouwen in dat mijn afdeling, mijn partij het goed gaat doen. We weten dat we het kunnen, we hebben getoond dat we het kunnen.

In welke samenstelling onze fractie dit vanaf december zal doen is nog koffiedik kijken (mijn lievelingsuitdrukking), ik hoop natuurlijk dat ik daarvan deel zal mogen uitmaken maar het zullen de potloden zijn die beslissen.

In elk geval: ik heb de voorbije legislaturen erg graag gewerkt voor mijn wijk, mijn dorp, mijn gemeente.

Laat dat maar geweten zijn!

Cool runnings,

Emmanuel

Ik ben "bij"gelovig!

Neen, ik ben niet bijgelovig.

Ik durf gerust met een zwarte kat onder de arm op een vrijdag de 13de onder een ladder lopen.

Look bewaar ik voor de keuken want vampieren bestaan niet en een klavertje vier is "konijnefret".

Ik stap ook altijd met mijn linkerbeen uit bed, gewoon omdat ik anders waarschijnlijk een lumbago oploop, mijn vingers kruisen kan ik enkel als de andere hand wat meehelpt.

Wanneer per ongeluk mijn spiegel zou breken is dat enkel mijn fout, het arme ding kan er misschien niet meer tegen mijn tronie te moeten tonen.

Ik gooi geen muntjes in een wensput, ben ik te gierig voor en de uitdrukking "verderden" is gewoon 16 punten waard bij Scrabble.

Neen, ik ben dus niet bijgelovig.

Maar toen ik deze week een mooi veld met zonnebloemen zag stopte ik even om een foto te maken van mijn verkiezingskaartje op zo'n bloem. In een mum van tijd kwam een bijtje aangezoemd en landde mooi in beeld. Ik nam een foto zonder mijn kaartje nog echt duidelijk te zetten omdat ik het moment zo mooi vond.

Wie ons gezin en zeker mijn lieftallige Sandra Gerritje Wajer wat kent weet dat bijtjes bij ons een apart plekje hebben, ze zijn bijna de reïncarnatie van opa Wajer, een lieve man en imker. Bijtjes maken ons blij.

En ja, wie weet was dat bijtje op de zonnebloem een teken dat opa mij veel geluk wenst met de nakende verkiezingen? Wie weet word ik echt "bij"gelovig?

Cool runnings,

Emmanuel

Mama is jarig, mémé is jarig!

We schrijven 1944, september meer bepaald.

 Maurice D. uit Gent laat per "annonce" in Het Laatste Nieuws weten dat hij geen schuld erkent voor zijn echtgenote Marguerite L. die sinds 28 augustus het echtelijk dak verlaten heeft en in Heusden wordt op de wijk Klaverke "een gerieflijke woning" verkocht met 130m² grond, instelprijs 40.000 fr., 't is voor niets. Terwijl de wijk Assels in Drongen nog bekomt van de juni kermis en "de grote draf- en vluchtkoersen" op de piste, ingericht door Gontran Rombaut wordt Gent op de 6de van de maand door de Polen bevrijd van de Duitsers.

Op zondag 17 september 1944 moet het bij huisnummer 41 in de Schuyterstraat te Drongen anders ook een lawijt van jewelste geweest zijn: mijn mama Jeanine Maria Frodure zette er om 5u 's morgens voor het eerst haar keelke open. Ongetwijfeld een overgelukkige papa en een zeer vermoeide mama die elkaar in de ogen keken, de kleine was er. Het dolleke zou te pletter vertroeteld worden door haar "meetje" Pharieldeke Depessemier en de oogappel worden van haar "peetje" Frans Van Parijs, mijn overgrootouders dus.

Op maandag om 10u dan gauw naar August Coppens, burgemeester, om er (geboorte)akte 63 te laten opmaken.

Nu, 70 + 10 jaren later vieren we de verjaardag van dat keutelke op de foto links van de non met het oversized hoofddeksel.

Van harte proficiat mama, we zien mekaar vrijdag als we in Putten ons weekendje gaan houden x

Cool runnings,

Emmanuel