Mijn favoriete brompot is niet meer...

Frans Van Damme (07.08.1953 - 17.06.2024)

Op 17 juni overleed, hoewel hij ziek was maar blijkbaar toch nog onverwacht, Frans Van Damme.

Heerlijke man met het hart op de juiste plaats, rad van tong en steeds eerlijk. Als journalist/reporter interviewde hij menig regionaal BV en die stukjes pende hij ook vaak neer op zijn blog "Frans Van Damme laat weten" en schreef ook voor De Zondag en De Gentenaar. Hij kon erg vlot en mooi schrijven maar liet ook vaak de brompot in hem doorschemeren in zijn teksten of posts op sociale media.

Ik leerde Frans kennen halfweg de jaren ´90 toen ik koffieleverancier was voor een Gentse horecazaak en hij daar "de papieren" deed. Het klikte meteen door zijn innemende persoonlijkheid en correcte manier van handelen. 

Leveren bij die taverne betekende voor mij ook steeds de leuke koffiebabbel met Frans op het bovenste verdiep, ik mocht nooit vertrekken zonder hallo gezegd te hebben. Ooit heb ik dat één keer uit verstrooidheid gedaan en het was niet lang wachten op zijn telefoontje :-)

Later ben ik nog eens, nadat we mekaar al even niet gezien maar wel vaak geschreven hadden, bij hem thuis langsgegaan om een voetbaltruitje op te halen voor onze jongste dochter. Het was een warm weerzien met Frans en zijn lieve man Ruud. Als ik me niet vergis waren ze toen al van plan het Gentse voor het zonnige zuiden te ruilen.

In Spanje kon Frans zich uitleven in hun door Ruud smaakvol ingerichte (weet ik van Frans zelf) B&B. Ze ontvingen vrienden en vreemden, het moet er echt leuk geweest zijn.

Frans werd ziek, verscheen niet zo vaak meer op FB maar hield zich (voor de buitenwereld?) kranig. We zullen allemaal wel gehoopt hebben dat de vriendelijke beer beter zou worden, het heeft niet mogen zijn. De laatste posts die men op zijn pagina kan lezen zijn die van een door verdriet verscheurde man die nog veel tijd zal nodig hebben om alles te plaatsen en hopelijk steun kan vinden in de vele vrienden die Frans had, die ze samen hadden.

Mijn favoriete brompot is niet meer, ik ga je erg missen Frans...

Emmanuel

Elke akte was een mens, elke akte was een leven.

Bij het beoefenen van mijn hobby, genealogie, kom ik massa's akten tegen. 

Vroeger erg vaak nog in boeken en mappen gezocht, alles vastgepakt en gelezen maar tegenwoordig kan alles sneller via pc.

Toch blijft snuisteren, zoeken en lezen in de originele registers van een andere orde, het brengt je dichter bij het onderwerp van je zoektocht. De geur van de boeken, het gewicht van de registers, de al dan niet goede staat maar eerlijk gezegd vind ik de versleten stukken het mooiste.

Wanneer één van mijn voorouders in de mogelijkheid was om de bewuste akte te handtekenen wrijf ik met mijn wijsvinger even zachtjes over de naam en neem zo een stukje van zijn/haar geschrift in me op. Het lijkt dan alsof de persoon in kwestie net voor jou van de tafel is weggeschuifeld.

Ik neem ook steeds de tijd om andere namen te lezen, andere verhalen te vermoeden. Veel van die mensen zijn verdwenen in wat men de nevelen der tijd noemt, hebben niemand meer die naar hen zoekt of in hen geïnteresseerd is omdat we nu eenmaal in het nu leven en eigenlijk ook wel te snel leven. We zijn maar op doortocht natuurlijk, een klein stukje van een lange ketting, of zoals een vriend van mij soms zegt: "on ne fait que passer".

Toch was elke akte een mens, was elke akte een leven en dat mag niet vergeten worden.

Misschien iets om over na te denken.

Cool runnings,

Emmanuel

Hendrikje, Hendrikje, waar ben je toch gebleven?

illustratie

 

Heel soms verdwijnt iemand zomaar uit je stamboom, wordt die een mysterie, een geseling voor een amateur genealoog.

Ik zit dus in dit geval al maanden met de regelmaat van een klok te zoeken naar Hendrikje Wajer, geboren in Ermelo op 15.05.1815, ze was het tweede kind en tweede dochter van Berend "Hendriks" Wajer en Kornelisje "Driessen" van de Kolk. Later worden nog een Hendrina (in 1823) en Hendrika (in 1831) geboren.

Waar ik ondertussen van de zes kinderen van het gezin Wajer de levensloop en nakomelingen al vond blijft Hendrikje in de mistflarden of  "Witte Wieven" van de Veluwe gehuld, je kan er knetter van worden.

Enkele mogelijkheden:

- Het meisje overleed maar de overlijdensakte werd niet opgemaakt. Zeer onwaarschijnlijk in de, toen al, Bijbelgordel van Nederland waar alles erg strikt gecontroleerd werd.

- De overlijdensakte is verloren geraakt. Voor zover ik alles nageplozen heb volgen de aktenummers in de archieven elkaar perfect op, ook in de indexen.

- Haar familienaam, op haar geboorteakte als Waaijer genoteerd, werd elders nog eens verkeerd neergepend en is zo haast onherkenbaar geworden. Ook dan zouden we de naam van de ouders nog ergens moeten vinden bij een huwelijk of overlijden.

- Ze is elders overleden en dat is niet mee overgeschreven in Ermelo. Onwaarschijnlijk maar niet onmogelijk.

- Ergste scenario, Hendrikje werd ontvoerd en is nooit meer teruggevonden. Zou natuurlijk afgrijselijk zijn, echter niet zeldzaam, maar zouden daar dan geen artikels of verhalen meer over te vinden zijn?

Heb er dus al erg lang zitten over "prakkiseren" en denk dat ik het maar aan een gelukkig toeval moet overlaten wil ik Hendrikje ooit terugvinden. Gelukkig heb ik mijn eigen Sandra Gerritje die me er dagelijks aan herinnert dat ik met "een Wajer" getrouwd ben.

geboorteakte Hendrikje Wajer

Cool runnings,

Emmanuel

Michel Joseph Paquier, "kleerkoper" te Maubeuge in 1745 (Michel Joseph Paquier, fripier à Maubeuge en 1745)

 

Nieuwe kleren waren lange tijd echt onbetaalbaar voor de gewone man of vrouw, zelfs de betere burgerij betaalde zich blauw aan kledij, al was het maar door de prijs van het basismateriaal en het uurloon van kleermakers/-maaksters. De meeste mensen konden zich slechts enkele keren in hun leven nieuwe kleren veroorloven.

Vaak ging men zelf aan de slag met tweedehands stukken mouw, kraag, knopen, … Dat haalde men dan bij een zogenaamde “fripier”, een handelaar in tweedehands kleren en- stoffen of in slecht Nederlands een “kleerkoper”. Hij haalde zijn spullen hoofdzakelijk bij hospitalen, pandjeshuizen, lijkenhuizen en het leger. 

Mijn voorvader in de negende generatie Michel Joseph Paquier wordt op 24 januari 1726 geboren in de Noord-Franse stad Maubeuge, koning Lodewijk XV is een koninkje van 16 jaar. Vader Rémy Paquier is ook al “fripier”. Michel J trouwt op 9 juni 1745 met Anne Cathérine Moguet. Ik heb nog niet kunnen achterhalen of hij in een eigen winkel werkte dan wel ambulant was en dus de streek doorkruiste en op straat of op markten zijn waar verkocht. Of Michel Joseph goed zijn boterham verdiende durf ik te betwijfelen, de streek was arm, zijn zoon zal later kleermaker worden, een beroep dat veel beter betaald werd.

Michel Joseph Paquier overlijdt in het gemeentelijk hospice op 29 augustus 1808 op 82 jarige leeftijd.

Een jaar later wordt Napoleon Bonaparte na de “Vijfde Coalitieoorlog” tegen Oostenrijk de machtigste man van Europa.

Les nouveaux vêtements étaient autrefois pratiquement impayable pour la majorité des gens, même la population un peu plus aisée payait très cher ses vêtements dû au coût des matières premières et les honoraires des tailleurs/tailleuses. Alors on se débrouillait avec tout genre de morceaux de tissus usagés de chez le “fripier”, un métier de nos jours disparu mais remplaçé  en quelque sorte par des magasins ou des organisations de bénévoles. Le fripier s'approvisionnait chez les hôpitaux, à la morgue ou chez des casernes de l'armée.

Michel Joseph Paquier, mon ancêtre dans la neuvième generation naît le 24 janvier 1726 à Maubeuge, ville du nord de la France. Le roi Louis XV n’est encore qu’un petit roi de 16 ans à çe moment. Le père Rémy Paquier est déjà “fripier”. Michel J épouse Anne Cathérine Moguet le 9 juin 1745, je n’ai pas encore pu établir s’il tenait un atelier ou si il était marchand de fripes ambulant et donc sillonnait la region pour vendre son matériel dans la rue ou sur les divers marchés.Je ne suis pas certain que Michel Joseph a bien gagné sa vie, la region Maubeugoise était très pauvre, fait est que son fils plus tard deviendra tailleur, un métier beaucoup mieux rémunéré.

Michel Joseph Paquier décède à l’hospice communal le 29 août 1808 à l’âge de 82 ans.

Une année plus tard, Napoléon Bonaparte deviendra l’homme le plus puissant de toute l’Europe grâce à sa victoire contre les Autrichiens dans le “Guerre de la Cinquième Coalition”.

Kaart van Maubeuge (carte de Maubeuge) 1726

Cool runnings,
Emmanuel