When life was simple...

In de bibliotheek van Destelbergen opende vandaag een tentoonstelling met miniatuur autootjes.

Zes mooi gevulde vitrinezuilen tonen verschillende modellen, reeksen, leeftijden en materialen. Netjes gepresenteerd door de MCCF.

Aangezien een man naar 't schijnt altijd een jongentje blijft stond ik vol verwondering maar ook weemoed of nostalgie te kijken naar die kleine wagentjes waarvan er ook enkele deel uitmaakten van mijn kindertijd. Stiekem hoopte ik dat er een crèmekleurige Ford Corsair uit de Dinky Toys reeks tussen stond maar blijkbaar worden deze zeldzamer met de dag....

Mijn gedachten dwaalden af naar de talloze keren dat mijn klein mormel broertje mijn zorgvuldig opgeborgen Matchbox, Majorette en andere autootjes uit de doos gristte en er lustig de wieltjes afbeet. Heel af en toe had hij meer zin in het slopen van een portiertje of kofferbak, heel af en toe had ik dan weer zin in het slopen van mijn broertje.

Matchbox was leuk omdat ze zo blits waren: een felrode Mini Cooper,een gifgroene drag car waarvan de carrosserie met een plastic beugeltje kon blijven openstaan, een zwarte takelwagen met gele vlammen, ...

Majorette was dan weer leuk omdat ze er normaler uitzagen, auto's en busjes die je elke dag in de straat kon zien rijden. Persoonlijk was ik helemaal weg van de vrachtwagenreeksen, later beschilderde ik de aanhangers van sommige modellen met de naam van mijn imaginair transportbedrijfje. Mooie tijden, mooie tijden.

Ik heb op zolder nog wel ergens wat autootjes en vrachtwagentjes zitten in een isomo doos, dochter-en broerbestendig. Zal er eens in kijken. En zuchten. Life was so simple then.

De tentoonstelling loopt nog tot eind maart, enkel tijdens de openingsuren van de bib. Alle jongetjes daarheen!

Cool runnings,

Emmanuel

Met de lekkerste Buffalo babe vrijen en dan...

Wat een mooi slot van een fantastisch jaar 2015 moest worden voor spelers en supporters van AA Gent is gisteren lekker verknald door enfant terrible Benito Raman en zijn achterlijke reactie naar supporters van een andere ploeg toe, na de verdiend gewonnen wedstrijd tegen KV Kortrijk.

Waar zijn voornaam vroeger in Gent en wijde omgeving gekend was door een zaak voor de fijnere charcuterie en pasteien en zijn familienaam hier in Heusden gekend is als de betere bakker, lijkt de combinatie van beide in zijn geval eerder te doen denken aan een synoniem voor het woord amoebe. Ok, ik overdrijf, maar de brave jongen doet het cliché "ge moet het enkel met uw voeten kunnen uitleggen" wel alle eer aan, ik dacht dat we de generatie "euh, ik bedoel euh, euh"-voetballers allang voorbij waren. Dat er iéts meer in het kopje zat.

Het excuus dat er wel andere dingen geroepen of geschreven worden telt niet, het excuus dat andere ploegen ook wel wat roepen telt niet. Wat je zelf niet wil doe je ook een ander niet aan, zelfs niet in dat gezellige, anonieme gevoel van de massa. 

Anyway, wat ik wou zeggen is dat ik dat na een, voor Gent supporters, boerenjaar verschrikkelijk jammer vind voor iedereen die er mee begaan is en een hart voor zijn/haar ploeg heeft.

Het is zo'n beetje als heerlijk lang vrijen met de lekkerste Buffalo babe en dan, op het eind:

begint ze over haar ma te praten...

Jammer dus, afknapper.

Cool runnings,

Emmanuel

Ma pauvre France...

Emmanuel

Florine's idool is "GaultMillau Chef van het Jaar 2016"

Michel van der Kroft is de chef van restaurant 't Nonnetje in Harderwijk (NL) en tevens grote keukenheld van Florine. Toen we er enkele jaren geleden gingen eten vertelde Florine al aan de chef dat zij ook zo graag wou koken en zeker naar de hotelschool zou gaan. Hij bezorgde Florine, en ons, een onvergetelijke en inspirerende middag.

Nu zijn we naar jaarlijkse gewoonte weer in de Veluwe en wandelden we nog eens door Harderwijk. Eergisteren lazen we dat Michel van der Korft tot "Chef van het Jaar 2016" van Gault Millau gekozen werd, zeer zeker oververdiend. Florine stond erop hem eens te gaan feliciteren én te zeggen dat ze nu eindelijk gestart is aan de Hotelschool van Gent. Groot was onze verbazing te horen dat hij zich Florine nog kon herinneren en meteen vroeg hij haar hoe het met de passie voor het koken stond. De fonkeltjes in haar ogen zullen wel genoeg gezegd hebben denk ik.

Na nog een pak goede raad en een leuke foto nam Florine weer afscheid van de meneer die haar telkens weer inspireert en stimuleert, een topper met het charisma van de groten...


Cool runnings,


Emmanuel