Met de lekkerste Buffalo babe vrijen en dan...

Wat een mooi slot van een fantastisch jaar 2015 moest worden voor spelers en supporters van AA Gent is gisteren lekker verknald door enfant terrible Benito Raman en zijn achterlijke reactie naar supporters van een andere ploeg toe, na de verdiend gewonnen wedstrijd tegen KV Kortrijk.

Waar zijn voornaam vroeger in Gent en wijde omgeving gekend was door een zaak voor de fijnere charcuterie en pasteien en zijn familienaam hier in Heusden gekend is als de betere bakker, lijkt de combinatie van beide in zijn geval eerder te doen denken aan een synoniem voor het woord amoebe. Ok, ik overdrijf, maar de brave jongen doet het cliché "ge moet het enkel met uw voeten kunnen uitleggen" wel alle eer aan, ik dacht dat we de generatie "euh, ik bedoel euh, euh"-voetballers allang voorbij waren. Dat er iéts meer in het kopje zat.

Het excuus dat er wel andere dingen geroepen of geschreven worden telt niet, het excuus dat andere ploegen ook wel wat roepen telt niet. Wat je zelf niet wil doe je ook een ander niet aan, zelfs niet in dat gezellige, anonieme gevoel van de massa. 

Anyway, wat ik wou zeggen is dat ik dat na een, voor Gent supporters, boerenjaar verschrikkelijk jammer vind voor iedereen die er mee begaan is en een hart voor zijn/haar ploeg heeft.

Het is zo'n beetje als heerlijk lang vrijen met de lekkerste Buffalo babe en dan, op het eind:

begint ze over haar ma te praten...

Jammer dus, afknapper.

Cool runnings,

Emmanuel

Ma pauvre France...

Emmanuel

Florine's idool is "GaultMillau Chef van het Jaar 2016"

Michel van der Kroft is de chef van restaurant 't Nonnetje in Harderwijk (NL) en tevens grote keukenheld van Florine. Toen we er enkele jaren geleden gingen eten vertelde Florine al aan de chef dat zij ook zo graag wou koken en zeker naar de hotelschool zou gaan. Hij bezorgde Florine, en ons, een onvergetelijke en inspirerende middag.

Nu zijn we naar jaarlijkse gewoonte weer in de Veluwe en wandelden we nog eens door Harderwijk. Eergisteren lazen we dat Michel van der Korft tot "Chef van het Jaar 2016" van Gault Millau gekozen werd, zeer zeker oververdiend. Florine stond erop hem eens te gaan feliciteren én te zeggen dat ze nu eindelijk gestart is aan de Hotelschool van Gent. Groot was onze verbazing te horen dat hij zich Florine nog kon herinneren en meteen vroeg hij haar hoe het met de passie voor het koken stond. De fonkeltjes in haar ogen zullen wel genoeg gezegd hebben denk ik.

Na nog een pak goede raad en een leuke foto nam Florine weer afscheid van de meneer die haar telkens weer inspireert en stimuleert, een topper met het charisma van de groten...


Cool runnings,


Emmanuel

Het zijn de schoentjes...

Voorbije week zorgde één beeld van een verdronken kleuter voor een ongeziene stortvloed aan emoties en een even ongeziene stroom aan solidariteit vanuit vele Europese landen.

Wat ik mij daarbij afvroeg was: waarom nu wel en vroeger niet? En dan ga ik hier niet de discussie beginnen over de al dan niet doetreffendheid van sommige acties.

We zagen allemaal, gedurende jaren eigenlijk, arme Somalische hummeltjes, kletsnatte en onderkoelde Pakistaanse sukkelaartjes, doodgeschoten Palestijntjes, ontvoerde Nigeriaanse meisjes… Behalve af en toe een vanuit de media gestuurde goedbedoelde actie lazen of zagen we erg weinig animo in onze maatschappij. Er werd toen ook niet gefulmineerd op deze of gene politieke partij. Wat maakte dus nu dat we met z’n allen wél meer geraakt zijn?

Mijn antwoord, waarschijnlijk niet hét antwoord: het zijn de schoentjes.

De schoentjes van de arme Aylan en zijn Westers aandoende kleren leggen in ons onderbewustzijn onmiddellijk een link met onze eigen (kleine) kinderen. Het lijkt op een kindje van ons, we reageren dus eigenlijk op een natuurlijke reflex. Daar is helemaal niets mis mee, ik lever ook geen kritiek, laat dit duidelijk zijn. Het beeld zorgde ervoor dat de schock erg dicht bij huis kwam.

Ik stel alleen maar vast dat indertijd vieze, bruine blote voetjes, met lompen omzwachtelde voetjes, bebloede voetjes, geketende voetjes minder effect hadden… Nogmaals, ik geef geen kritiek, ik stel alleen maar vast.

Ik heb boven dit stukje bewust geen foto van de verdronken kleuter geplaatst, de grens tussen “mensen een geweten schoppen” en “macaber voyeurisme” is flinterdun.