14 juli 2010

Mag een parkeerbon niet nat worden?


Normaal gezien kan je in de blauwe zone's op onze gemeente je auto niet uitstappen of er staat al een smurf springensklaar om op je voorruit te jumpen en er een parkeerbon te steken. Kassa kassa all the way.

Vandaag echter, rond 16.30u, was niemand te zien op de Dendermondesteenweg. Reden: "het regende stront van de dijken", een nogal plastische uitdrukking van mijn madam om te zeggen dat het een mega-wolkbreuk is.
Dan heb ik veel zin om naar één van die smurfen te lopen en te vragen of hun beroepsliefde rechtevenredig is met goede weersomstandigheden.


Cool runnings,


Emmanuel

12 juli 2010

Meanwhile in Heusden...

Een mens moet zijn agenda goed bijhouden of ge ontspant u een ongeluk zeg ik! De laatste weken waren weer goed gevuld en aangezien een weekend deel uitmaakt van een week en we altijd "tot het gaatje" gaan... Maar goed dat we binnenkort naar de Lichtstad vertrekken om er, juist ja, te onspannen.


Vorig weekend was er weer eentje om in te kaderen. Benevens de traditionele vrijdagse Duvel met de vrienden uit het stamcafé ging ik op zaterdag met onze oudste dochter ook nog naar de Gallische hoeve hier wat verder in Destelbergen. Laetitia zaagt al van voor haar geboorte om daar eens heen te gaan en aangezien geschiedenis en opvoedkunde mij niet onbekend, meer nog zeer waardevol zijn betaalde ik met veel plezier de 121,02 belgische frank ingang en steun voor de vrijwilligers van de organisatie. We hebben er veel van opgestoken.


Des avonds waren we te gast op een verjaardagsbarbecue alwaar ik een zeer gesmaakte "meet and greet" had met één van mijn favoriete cartoonisten, Zimbob ook wel "the artist formerly known as onnoezel manneke!" genoemd. Naarmate de avond vorderde en vorderde en vooral vooruitging ontwikkelde onze Zim een riskante interesse voor mijn madam, de immer beminnelijke Sandra Gerritje Wajer. Deze liet zich de aandacht van de benevelde kunstenaar welgevallen, overtuigd als zij is dat het mannenvolk der aarde niet kan weerstaan aan haar charme's. Ikzelf raapte ondertussen al wat lucifers, benzine, krantenpapier bij elkaar en zocht zijn wagen op. Mijn plannen werden echter gefnuikt door de grote broer van Zim die verklaarde dat hij dat zelf allemaal nog nodig had, iets met zijn schoonmoeder ofzo... Afin, alles werd weer goedgemaakt tussen Ename blond en pint en vooral veel knuffels van de kunstenaar aan mijn adres! 't Is nen braven denk ik. ;-)


Op zondag, 11 juli, bracht ik gauw de jaarlijkse gele roosjes rond aan leden en sympathisanten die een leeuwenvlag uitgehangen hadden. Onmiddellijk nadien ging het spoorslags naar de barbecue van de VRV-vrouwen op het terrein van KFC Heusden. Een meer dan rijkelijk gevulde barbecue, jawadde dadde! Iedereen blonk van 't plezier en de buikjes stonden strak van 't bier en 't eten. Zoals het hoort dus.


Wie ongetwijfeld ook blonken van plezier en innig pril geluk waren mijn broer Vincent en schoonzus Cindy die op 11 juli één jaar gehuwd waren. Proficiat en probeer ons eens in te halen, hé!


Cool, AC-controlled, runnings,


Emmanuel

12 juni 2010

Mijn grootmoeders, mijn heldinnen.


Mijn Franse "mamie" (links) werd 90 jaar op 10 juni, mijn Vlaamse "mémé" (rechts) zou dezelfde leeftijd gehad hebben op 31 juli...
Allebei mijn grootmoedertjes liggen mij erg nauw aan het hart, ze lijken in vele opzichten op elkaar en dan ook weer niet.


Mamie is een klein vrouwtje, sterk karakter, de mater familias, niet op haar mondje gevallen en sterk gebleven ondanks de moeilijkheden die het leven haar bezorgde.

Mémé was een grote vrouw, rank en slank, sterk karakter, chef in huis, naar het schijnt allesbehalve een makkelijke mama, lieve grootmoeder en superexpert in gezellige huiselijkheid.

Bij allebei is/was het steeds leuk over de vloer komen en logeren, de kleinkinderen hadden blijkbaar voorrang op alles. Twee toppers!


Grootmoeders, een ras apart.


Cool runnings,

Emmanuel

01 juni 2010

Gezellig hé, wat bijpraten op de achterbank.

Een clipje dat mijn madam en mij onvermijdelijk doet terugdenken aan de stresserende 1100 km naar de zon van de Verdon (F). Onze oudste, toen enige, dochter Laetitia aka Muis hield gewoon haar mond niet gedurende de hele rit! We hebben lang getwijfeld of we wel een tweede kindje zouden willen.

Drie jaar later kwam Florine aka Flo en neen het verbeterde niet :-)

Cool runnings,

Emmanuel

(schitterende ondertitels)