Het schooljaar zit erop, twee lange maanden vakantie dienen zich voor onze dochters aan.
Ze hebben allebei een mooi rapport en blijkbaar waren onze sporadische twijfels dit schooljaar onterecht, leuk hoe kinderen je altijd weer verrassen nietwaar?
Onze jongste dochter Florine stapt over naar het eerste middelbaar in Gentbrugge, ze trekt dus de schoolpoort van de Sportbasisschool achter zich dicht. De jaren vlogen voorbij en van een opgewekt schaterbekje dat diep vanbinnen toch vol van de twijfels zat groeide ze op tot een zeer zelfbewuste jongedame die gelukkig nog altijd "lol maken en lachen" als lijfspreuk heeft.
Het doet me wel wat te weten dat ik in september niet meer op de speelplaats zal zitten, wachtend en keuvelend met andere ouders op een bankje. Gelukkig ben ik nog verbonden met "ons schoolke" via de Vriendenkring en mijn werk en ik voorzie ook af en toe gewoon eens binnen te springen en een praatje te slaan met oude bekenden. Niet dat we mekaar nooit meer gaan zien, hé, Heusden is maar een dorp en alle deuren staan steeds open, ook die van ons.
Ik wil tot slot het onderwijzend personeel, de directie, de administratie, de schoonmaakploeg bedanken voor de vele jaren van prettige ontvangst, de luisterbereidheid, de steun in soms moeilijke tijden, het respect, de vriendschap maar bovenal de hulp bij het sturen en vormen van onze dochters tot wat ze nu zijn. Ze hebben nog een hele weg af te leggen maar het doet deugd te merken dat ze een geweldig goeie basis meegekregen hebben. Ik schreef reeds eerder over het allereerste afscheid van één van de dochters, nu is het de beurt aan de jongste...
Waar voor mij zoveel jaren geleden alles begon met juf Mieke en het goed gevoel dat ik bij haar had wil ik aan alle personeelsleden van de school oprecht zeggen: "jullie waren allemaal juf Mieke's"
Cool runnings,
Emmanuel
