Gek eigenlijk dat ik na maanden van blogpauze ineens met onderstaand stukje begin, wie mij kent zal dan weer minder verrast zijn.
Wanneer ik de voorbije dagen allerlei fora en sociale media volgde met discussies over het al dan niet verplaatsen van enkele vakantieweken stond het huilen me soms nader dan het lachen.
Niet zozeer het onderwerp en de enorme dooddoener "we hebben onze twee maanden vakantie écht wel nodig", wel het bedroevend gebrek aan schrijfkunst van de jeugd van tegenwoordig en de bijna haat tegenover die oude mensen van meer dan dertig...
Inderdaad, je kan je afvragen of leerkrachten Nederlands niet stilaan de handdoek willen gooien na het lezen van zoveel desinteresse in onze moerstaal. Dat een bepaalde sms-taal stilaan niet meer weg te denken is kan ik nog aannemen maar de manifeste onwil om correct te schrijven, te vervoegen, volgens mij zelfs te lezen, doet mijn broek afvallen maar vooral: ik word daar enorm pissig van!
Ik praat bewust over manifeste onwil want volgens mij zullen ze 't op toetsen en examens wél goed doen, al is het vaak dik tegen hun zin.
Vragen sommigen onder hen zich niet af of ze op die manier niet zelf zorgen voor die zo gehate kloof tussen ouderen en jeugd?
Jawel hoor, ik ben ook jong geweest. Ik heb ook wegen gezocht om me af te zetten tegen die ouwe, duffe, vermaledijde, ze-begrijpen-mij-niet ouders maar ik schreef g*dverd*mme Nederlands.
Dus, voor al die jongelui die vinden dat "we" "hen" niet begrijpen een boodschap: zorg dat we verstaan wat jullie ongeïnteresseerd mompelen en neerkrabbelen, misschien komen daar nog wel verrassend positieve gesprekken uit voort.
Cool runnings,
Emmanuel
