En dan... stopt het pad.

Soms denkt een mens dat de dingen des levens niet meer kunnen keren, dat geluk niet meer voor hem is weggelegd, dat de donkere hemel maar niet opklaart. Het is daarbovenop nog erg moeilijk om daarmee naar buiten te komen, gehoord te worden laat staan begrepen te worden. Alle goede bedoelingen en sympathie van de gemeenschap ten spijt raakt de emmer stilaan vol en wacht enkel nog de laatste stap, dat laatste gebaar.

In pure eenzaamheid en wanhoop neemt die bepaalde mens zijn besluit: genoeg, nu is het wel goed geweest, ik ga maar.

Mijn collega Jules benam zich vorige week van het leven, alleen en waarschijnlijk erg eenzaam na het turbulente leven dat hij leed. Niemand van ons zag iets aankomen, niemand van ons kon hem dan ook de hand reiken. Niemand die zoiets in de goedlachse brompot zag.
Voor een klein bedrijf als het onze is dit een emotionele tsunami die we nog nooit meemaakten. De groep weet eventjes niet wat met dat gevoel aan te vangen. Wanneer binnenkort de bestelwagen van Jules tijdelijk aan de kant zal gezet worden zullen we met z'n allen beseffen dat we mekaar misschien nooit helemààl zullen kennen, zelfs al hebben we weinig geheimen voor mekaar. Het idee dat je verdriet of soms wanhoop niet hoort geeft een beklemmend gevoel.
Daarom ook dat we met z'n allen misschien wat meer tijd moeten nemen om één en ander rustig aan te doen en vooral nog meer te investeren in mekaars emotionele welzijn...

 Jules Cloostermans  13 oktober 1954 - 20 januari 2012 

Emmanuel

Bouillottekestijd!

Vroeger, heel lang geleden, toen ik nog een fris en guitig baasje was logeerden mijn kleine broer en ik vaak bij onze grootouders (mémé en pépé) in Meulestede. We hadden er de tijd van ons leven, moesten nog maar aan iets denken of onze grootouders hadden er al voor gezorgd. Hemels was dat.

Mémé en pépé hadden geen verwarming in de slaapkamers van het voor het overige ruime en knusse appartement. Daarom werd 's avonds voor het slapengaan "de moor" (eat that CGKR) opgezet om een "bouillotteke" te vullen. Het bouillotteke, een warmwaterkruik dus, werd in een handdoek gedraaid en aan ons voeteinde van 't bed gelegd. Met onze warme sponsen (épongen voor sommigen) pyamaatjes gleden we in ons "envelopke" om er in mijn geval zen en stil in te slapen, mijn kleine broer was op dat vlak een Bob de Bouwer avant la lettre. Aaaaaaaah, die lekker warme voetjes, je viel als een blok door het gat naar dromenland. Vooraf had mémé op de rand van 't bed eerst nog een verhaaltje van Meneer de Uil verteld of "Handjepandjekeverke" gezongen, dat hoorde zo, daar stonden we op.

Wel nu, sinds een tijd hebben onze dochters ook de geneugten van een bouillotteke ontdekt, eentje met een hoes van namaakpels nog wel!
Ja natuurlijk hebben de jongedames verwarming op de kamer maar zo'n kruikje is leuk en gezellig en vooral: heeft blijkbaar nog steeds hetzelfde effect op de voetjes, dus ook zij vallen onmiddellijk in slaap. Ma en pa tevreden, kroost tevreden, hond heeft geen mening.

Zo zie je maar dat de simpelste dingen een mens kunnen gelukkig maken, nee?


Cool runnings,

Emmanuel

Een zebrapad.

Vandaag reed ik voorbij het zebrapad in de Phoenixstraat waar een familielid van mij vorige week maandag dodelijk aangereden werd. Gek gevoel, ik zweerde haast dat ik hem zag lopen op zijn dagelijkse wandeling door de buurt, zijn buurt. Het stemde me tegelijk ook tot nadenken over mijn eigen rijgedrag. Ook ik rij soms wel eens op automatische piloot, waardoor ik niet altijd alles voor de volle 100% in de gaten hou, maar wie wel? Eerlijk, wie wel?
Het gevaar schuilt in een klein hoekje, routine en/of onachtzaamheid kunnen dus dodelijk zijn.

Ik wil zeker niet in de plaats van de chauffeur zijn die André doodreed maar mijn hart en gedachten gaan uit naar zijn weduwe en zoon. Zij moeten verder zonder de minzame en erg geliefde echtgenoot en vader.
Op de uitvaartdienst konden we merken welke indruk André achterliet op zijn familie, vrienden en kennissen. Een magere maar toch deugdoende troost...



Cool runnings,

Emmanuel

Wandelen en kletsen.

Wat eigenlijk begon als een boswandeling in het kader van "bladeren zoeken voor natuurwetenschappen op school" is een leuke wandeling langs de Berkendreef geworden en een gezellig vader-dochter moment. Bladeren rapen, hond wat laten loslopen en kletsen over een beetje vanalles. Ik besefte dat onze oudste eigenlijk ook nog maar een kleintje is en af en toe eens wat aandacht voor haar alleen wil. Het moet niet altijd makkelijk zijn de rol van grote zus te spelen, al heeft ze over haar kleine zus echt niet te klagen.

't Was een gezellig wandelingetje Muis, we moeten dat vaker doen;-)

x Papa


Cool runnings,

Emmanuel