Mama is jarig, mémé is jarig!

We schrijven 1944, september meer bepaald.

 Maurice D. uit Gent laat per "annonce" in Het Laatste Nieuws weten dat hij geen schuld erkent voor zijn echtgenote Marguerite L. die sinds 28 augustus het echtelijk dak verlaten heeft en in Heusden wordt op de wijk Klaverke "een gerieflijke woning" verkocht met 130m² grond, instelprijs 40.000 fr., 't is voor niets. Terwijl de wijk Assels in Drongen nog bekomt van de juni kermis en "de grote draf- en vluchtkoersen" op de piste, ingericht door Gontran Rombaut wordt Gent op de 6de van de maand door de Polen bevrijd van de Duitsers.

Op zondag 17 september 1944 moet het bij huisnummer 41 in de Schuyterstraat te Drongen anders ook een lawijt van jewelste geweest zijn: mijn mama Jeanine Maria Frodure zette er om 5u 's morgens voor het eerst haar keelke open. Ongetwijfeld een overgelukkige papa en een zeer vermoeide mama die elkaar in de ogen keken, de kleine was er. Het dolleke zou te pletter vertroeteld worden door haar "meetje" Pharieldeke Depessemier en de oogappel worden van haar "peetje" Frans Van Parijs, mijn overgrootouders dus.

Op maandag om 10u dan gauw naar August Coppens, burgemeester, om er (geboorte)akte 63 te laten opmaken.

Nu, 70 + 10 jaren later vieren we de verjaardag van dat keutelke op de foto links van de non met het oversized hoofddeksel.

Van harte proficiat mama, we zien mekaar vrijdag als we in Putten ons weekendje gaan houden x

Cool runnings,

Emmanuel

Doe eens zot.

Wat een heerlijke namiddag had ik gisteren met de collega's van mijn plaatselijke N-VA afdeling.

We reden mee in de, overigens voortreffelijk georganiseerde, "Ludieke Prijs Iljo Keisse", drie rondjes door Destelbergense straten en rond de Damvallei, vurig aangemoedigd door de vele inwoners aan de kant van de weg en aan het Reinaertpark.

Onze afdeling heeft een eigen leeuwenpak en velen popelden al om het eens te mogen aantrekken op één of ander event. Niet dus.

Gisteren beet ik dan maar de spits af en kroop zo goed en zo kwaad dat kon in het veel te grote en vooral veel te warme pak. Ik denk dat ik wel drie kilo afgevallen ben, "elk nadeel heb z'n voordeel" zou the one and only J. Cruijff zeggen.

Het fietsen was een heuse beproeving met opperste concentratie (je ziet niks links en rechts), luisteren naar wat er rondom jou gebeurt, ademhaling wat proberen controleren (echt warm dat pak) en enorme leeuwenpoten op de pedalen houden. Onderweg ook veel wuiven naar kindjes die met grote ogen keken naar een fietsende leeuw!

Maaaaaaaaar het was leuk, het was maf, het was zoals ik mijn leven graag heb: eens iets anders.

Onze afdeling had een lol van jewelste, we vergaten even de stress die voorbereidingen van verkiezingen soms met zich meebrengen, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik met enkelen nog een kleine afterparty gehouden hebben in mijn stamcafé maar vanmorgen wel fris als een hoentje weer de baan opgegaan ben want de wereld kan niet zonder koffie, veeeeeeeeeel koffie.

Trouwens, over verkiezingen gesproken: u vindt mij op plaats 25 (lijstduwer) bij N-VA Destelbergen-Heusden. Mijn dank zou groot zijn.

Cool runnings,

Emmanuel

foto bovenaan: Geert De Brouwer

Mijn favoriete brompot is niet meer...

Frans Van Damme (07.08.1953 - 17.06.2024)

Op 17 juni overleed, hoewel hij ziek was maar blijkbaar toch nog onverwacht, Frans Van Damme.

Heerlijke man met het hart op de juiste plaats, rad van tong en steeds eerlijk. Als journalist/reporter interviewde hij menig regionaal BV en die stukjes pende hij ook vaak neer op zijn blog "Frans Van Damme laat weten" en schreef ook voor De Zondag en De Gentenaar. Hij kon erg vlot en mooi schrijven maar liet ook vaak de brompot in hem doorschemeren in zijn teksten of posts op sociale media.

Ik leerde Frans kennen halfweg de jaren ´90 toen ik koffieleverancier was voor een Gentse horecazaak en hij daar "de papieren" deed. Het klikte meteen door zijn innemende persoonlijkheid en correcte manier van handelen. 

Leveren bij die taverne betekende voor mij ook steeds de leuke koffiebabbel met Frans op het bovenste verdiep, ik mocht nooit vertrekken zonder hallo gezegd te hebben. Ooit heb ik dat één keer uit verstrooidheid gedaan en het was niet lang wachten op zijn telefoontje :-)

Later ben ik nog eens, nadat we mekaar al even niet gezien maar wel vaak geschreven hadden, bij hem thuis langsgegaan om een voetbaltruitje op te halen voor onze jongste dochter. Het was een warm weerzien met Frans en zijn lieve man Ruud. Als ik me niet vergis waren ze toen al van plan het Gentse voor het zonnige zuiden te ruilen.

In Spanje kon Frans zich uitleven in hun door Ruud smaakvol ingerichte (weet ik van Frans zelf) B&B. Ze ontvingen vrienden en vreemden, het moet er echt leuk geweest zijn.

Frans werd ziek, verscheen niet zo vaak meer op FB maar hield zich (voor de buitenwereld?) kranig. We zullen allemaal wel gehoopt hebben dat de vriendelijke beer beter zou worden, het heeft niet mogen zijn. De laatste posts die men op zijn pagina kan lezen zijn die van een door verdriet verscheurde man die nog veel tijd zal nodig hebben om alles te plaatsen en hopelijk steun kan vinden in de vele vrienden die Frans had, die ze samen hadden.

Mijn favoriete brompot is niet meer, ik ga je erg missen Frans...

Emmanuel

Elke akte was een mens, elke akte was een leven.

Bij het beoefenen van mijn hobby, genealogie, kom ik massa's akten tegen. 

Vroeger erg vaak nog in boeken en mappen gezocht, alles vastgepakt en gelezen maar tegenwoordig kan alles sneller via pc.

Toch blijft snuisteren, zoeken en lezen in de originele registers van een andere orde, het brengt je dichter bij het onderwerp van je zoektocht. De geur van de boeken, het gewicht van de registers, de al dan niet goede staat maar eerlijk gezegd vind ik de versleten stukken het mooiste.

Wanneer één van mijn voorouders in de mogelijkheid was om de bewuste akte te handtekenen wrijf ik met mijn wijsvinger even zachtjes over de naam en neem zo een stukje van zijn/haar geschrift in me op. Het lijkt dan alsof de persoon in kwestie net voor jou van de tafel is weggeschuifeld.

Ik neem ook steeds de tijd om andere namen te lezen, andere verhalen te vermoeden. Veel van die mensen zijn verdwenen in wat men de nevelen der tijd noemt, hebben niemand meer die naar hen zoekt of in hen geïnteresseerd is omdat we nu eenmaal in het nu leven en eigenlijk ook wel te snel leven. We zijn maar op doortocht natuurlijk, een klein stukje van een lange ketting, of zoals een vriend van mij soms zegt: "on ne fait que passer".

Toch was elke akte een mens, was elke akte een leven en dat mag niet vergeten worden.

Misschien iets om over na te denken.

Cool runnings,

Emmanuel