Weer een stapje dichter...

"Eindelijk!", moet mijn dochter Florine gedacht hebben toen we haar vandaag gingen inschrijven in de Hotel-  en Bakkerijschool van Gent. Jaren heeft ze erover gepraat en soms gezeurd, elke keer weer wanneer ze in de keuken stond droomde hardop ze van een keukenopleiding.

We hebben haar al goed ingepeperd dat het erg hard, soms misschien ondankbaar werken zal worden maar ze heeft het ervoor over, ze is gemotiveerd. Ze ziet de mooie kanten van het keukenberoep en dat is tenslotte wat telt.

Als ouders hebben we de ongelooflijke luxe met een dochter te leven die al jaren weet waar ze heen wil en hoe ze dat wil realiseren. Florine zal ons nooit ontgoochelen, integendeel, ze is vaak een inspiratiebron voor mama en papa.

Go Flo, go!




Cool runnings,

Emmanuel

Sigarettenpeuken...

Beste roker, beste horecabezoeker,

Er moet mij als niet-roker al een tijdje iets van het hart.
Ik krijg telkens weer de dingdongstuipen wanneer ik aan de deur van een horecazaak sigarettenpeuken zie liggen op het voetpad, het terras, de vensterbanken...

Het merendeel van de horecazaken bieden sinds het rookverbod asbakken aan om hun onmiddellijke omgeving toch enigszins proper te houden. Het kost hen tenslotte geld en tijd om dit telkens weer op te ruimen.
Natuurlijk is er het gegeven dat dit weliswaar een onbedoelde "handeling" is van veel rokers, dat wegooien van peuken, iets waar niet meer over nagedacht wordt, het blijft een jammere gewoonte.

Ik heb hier thuis asbakken voor vrienden en bezoek die wensen te roken, ze moeten er zelfs niet voor buiten te gaan staan (wat velen onder jullie ondertussen thuis wél doen). Ik vind de aanwezigheid van een vriend nog altijd belangrijker dan dat hij buiten staat om ons huis niet te zegenen met rook. Nogmaals, ik heb niks nul nada tegen rokers.

Enkel die vermaledijde sigarettenpeuk, da's minder hé.

Misschien dat enkelen onder jullie mijn gezaag oppikken en de volgende keer twee seconden nadenken vooraleer dat stompje weg te gooien? Ik hoop het, ik denk het wel...


Cool runnings,

Emmanuel

Bande de crétins, stelletje idioten, terroristen dus...

Waar gaan we naartoe als onder het mom van "belediging" of "blasfemie" een fijne groep cartoonisten het leven laat op het werk, na een laffe terroristische aanslag. Zijn we nu stilaan bij het moment aangekomen dat iedereen die schrijft, fotografeert, tekent en publiceert zich aan codes zal moeten houden of anders voor zijn/haar leven zal moeten vrezen? Ik ga bewust niet verder in op de opmerking dat het bij de aanslag in de lokalen van Charlie Hebdo om een religieus geïnspireerd drama gaat want daar straf je de gematigde volgelingen van die religie evengoed mee. En eerlijk, we moeten toegeven dat de haat en nijd in onze samenleving merkelijk gegroeid is de laatste decennia. Fanatici zijn van alle tijden, alle religies, alle gezindten, alle kleuren...

Vrijheid van expressie, de kunst van de cartoon, de mogelijkheid meningen en meningsverschillen te delen zijn vooralsnog de hoeksteen van onze samenleving. Laat ons dat niet opgeven. Laat ons niet onder druk gezet worden om hieraan toe te geven, vanuit welke hoek ook.

Dat de schuldigen van deze aanslag maar gauw mogen gevonden en berecht worden. Maar laat er ons op ons eigen niveau ook voor zorgen dat de agressiviteit onderling verholpen wordt. Door duidelijke afspraken en zin/tijd voor overleg kunnen we al veel voorkomen. Voor extreme vergrijpen passen natuurlijk extreme straffen, laat dat duidelijk zijn.

Echter, jij hebt je geloof, ik geloof niet, so what. Jij hebt een andere politieke overtuiging dan ik, so what... Zoals Charlie Hebdo voor de moordenaars van vandaag een symbool was moeten we zelf beducht zijn om niet steeds in symbolen te praten.

Tot slot, we leven in een open democratie en niet in een dictatuur, dat moeten we beseffen, koesteren en vrijwaren! We mogen niet toestaan dat creativiteit en vrije expressie vermoord worden in naam van waarden die helemaal de onze niet zijn.


Emmanuel

De jongens die terugkwamen...

Vandaag herdenken we de wapenstilstand na W.O. I, de meest dodelijke van beide wereldbranden die onze streken teisterden. Tegelijkertijd herdenkt men in 2014 het begin van die verschrikkelijke oorlog.

Allerlei activiteiten worden georganiseerd om o.a. jongeren bewust te maken van het feit dat de vrede waarin ze leven niet evident is, werk en inzet vraagt. Ouderen denken dan weer aan vroeger, sommigen zelfs nog aan "heel vroeger", toen ouders of grootouders vertelden over jongens die vertrokken naar het front, vaak plaatsen waar niemand in de familie ooit van gehoord had, overal te lande. De schrik en het verdriet moeten onpeilbaar geweest zijn. Een zeldzame brief aan het thuisfront, al dan niet geschreven door een makker die iets meer geletterd was, was voor vele moeders, vaders, liefjes een houvast van goudwaarde.

Veel jongens kwamen niet meer terug, stierven door iets wat zijzelf niet eens veroorzaakt hadden...

Zij die wél naar huis kwamen hadden het veelal te moeilijk om over de oorlog te praten, wat hadden ze niet moeten zien en meemaken?

Naar het schijnt sprak mijn overgrootvader Frans Van Parijs niet veel over de oorlog, hoewel hij een vlotte prater en "lollekensheer" was. Hij lag tijdens W.O.I in de buurt van de Yzer, iets voorbij Diksmuide. Zonder het te weten lag hij zelfs op 300m van zijn jongste broer, dat merkten beiden pas na de oorlog.
Mijn familie telt geen gesneuvelden uit die oorlog, hierdoor heb ik nog enkele memorabilia in mijn bezit, gekregen via mijn moeder, grootmoeder en andere familieleden.

De foto hierboven toont de Erkentelijkheidsmedaille van de Stad Gent. Deze werd uitgereikt op 15.11.1964 aan mijn overgrootvader en de andere Gentse oudstrijders ter gelegenheid van de  vijftigste verjaardag van het begin van W.O.I. Hij was er erg fier op, de medaille werd als duur kleinood gekoesterd. Ook ik bewaar het netjes in een archiefkast.

Je kan zeggen "ach, het is maar een medaille", bedenk dan ook meteen even dat erg velen deze medaille ook wel verdienden maar nooit zelf hebben kunnen laten opspelden. Misschien is het niet zomaar een medaille...


Cool runnings,

Emmanuel