Ik ruik je graag...

Vandaag hoorde ik bij een klant een mannenstem met zware Franse tongval het leuke Vlaamse woord "manneke" zeggen tegen iemand in zijn gezelschap. Het leek sprekend op mijn papa's tongval.
Er gaat dan evenjes een schokje door je heen natuurlijk maar dan moet het werk weer verder, knop omdraaien.

Toen ik vanavond thuiskwam en hier in huis wel meer herinneringen aan mijn vader tegenkwam dan op het werk waren de eerste dingen waar ik aan dacht de geuren die mij aan mijn papa deden denken, het schijnt echt wel zo te zijn dat geur een erg sterke herinnering geeft.
Papa rook naar motorolie, benzine, tweetakt, vet, sigaretten, sigaren, haarlotion, Azzaro...

Een andere, speciale, typische geur die me terug brengt naar mijn papa en mijn familie in Frankrijk is het zogenaamde "Papier d' Arménie". Een in Benzoë gedrenkt boekje papier, waaruit je strookjes scheurt, in accordeonvorm opvouwt en in brand steekt. Het geeft een aangename geur die wat op wierook lijkt en zorgt voor, wie het wil natuurlijk, een rustgevende sfeer in huis.
Mijn verste herinneringen aan Papier d' Arménie zijn eigenlijk die aan mijn Franse grootvader, toen al vond ik dat een speciaal iets, dat rookpluimpje dat met moeite een minuut waarneembaar is maar makkelijk een paar uur aromatisch verder werkt... Naar het schijnt zou haast 90% van de Fransen de boekjes in huis hebben, gek hé.

Ik wou vanavond een papiertje aansteken, ze waren op... Ik had het er eerlijk gezegd lastig mee. Bijbestellen en veel en gauw.


Cool runnings,

Emmanuel

En waarom geen lans breken voor... "Goede Doelen Water"?

Op vakantie in Den Helder stootte ik op een zeer interessant initiatief dat daar in de horeca vaak voorkomt.
Op de drankenkaart staat onder de frisdranken de vermelding "Goede doelen water", per glas of per karaf. Je betaalt er tot €1.50 voor.


Dat is eigenlijk kraantjeswater maar de opbrengst van de verkoop gaat naar een goed doel, dat gaat van jeugdopvang tot instellingen voor dementerenden.
Het is niet de bedoeling om met z'n negenen drie karaffen te bestellen, wel eventueel water bij te bestellen bij de rest van de drank of maaltijd. Vergelijk het wat als een karaf die je in Frankrijk op tafel gezet krijgt maar da's daar dan, voorlopig nog, gratis. We hebben het hier natuurlijk enkel over brasseries en eethuizen, in café's zie ik er het nu niet van in.


Ik vind zoiets een nobel idee en zou uitbreiding mogen vinden in Vlaanderen, niet als vervanging van een fles Vittel, wel als heel kleine haast onzichtbare bijdrage aan een sociaal initiatief. Ik merkte na gesprekken met de uitbaters en bediening dat zij allemaal erg achter het gegeven staan. Daarom ben ik er ook van overtuigd dat dit een win-winsituatie zou kunnen zijn voor iedere speler in het verhaal


Nu wij nog?
Deel deze post, spread the word!




Cool runnings,


Emmanuel

Place to go: Momento!

In Julianadorp (deelgemeente van Den Helder, Noord-Holland) vind je aan het Loopuytpark, zeg maar gewoon centrumpleintje, een schitterende tapaszaak: Momento.
Ok, het is een beetje ver, zo'n dikke 350 km...
Het kader is er gezellig chaotisch, geen enkel bord is hetzelfde maar de bediening en sfeer zijn top!


We gingen er vorige dinsdag 's avonds eten met ons viertjes.
Hoewel we niet gereserveerd hadden (en eerlijk gezegd staat dat ook nergens goed vermeld) kon de lieve, jonge dienster ons een tafeltje aanbieden lekker dicht bij de deur. Het was die dag verschrikkelijk warm geweest en we konden dus wel wat schaduw en lichte tocht gebruiken. Hoewel het die avond volle bak was hadden we niet de indruk dat we in een luidruchtige zaak zaten, het was doenbaar.
Een sympathieke jongeman kwam ons het "all you can eat" concept uitleggen en nu hebben we als gezin wel al een pak gastronomische ervaring in allerlei stijlen, tapas zoveel je maar wilde hadden we nog niet geprobeerd.
Het ging er ons natuurlijk niet om zoveel mogelijk te eten, wel om zoveel mogelijk verschillende gerechtjes te proeven en met mekaar erover te babbelen. De tapas kwamen in typische, kleine ronde schoteltjes en waren qua portie zeker aanvaardbaar. Ondertussen bleef de bediening zeer dicreet maar vlot haar werk doen, we kwamen niks tekort. Over tekortkomen gesproken, voor bestelde maar niet opgegeten tapas werd €2.5 aangerekend, ik kan mij daarin vinden.


We hebben met deze zaak alvast een leuk adresje gevonden voor bij ons volgend bezoek aan de "roots" van mijn vrouwtje. Als ze daar zo verder werken en niks veranderen aan interieur, stijl en vriendelijkheid van het personeel wordt en blijft dit een topper.


Cool runnings,


Emmanuel

Voelbaar verdriet...

 Vooraleer later iets opgewekter te schrijven over onze vakantie toch nog even terugkomen op de Dag van Nationale Rouw die op 23 juli laatstleden gehouden werd bij onze bevriende noorderburen.

Zo ook in Julianadorp, waar wij op vakantie waren.

Om 16u. kwamen de eerste lichamen van slachtoffers op de vlieghaven van Eindhoven aan en op dat tijdstip klonken overal te lande rouwklokken, van het kleinste kerkje tot de grootste kathedraal of dom.
Wij kwamen net aan bij IJssalon De Schepper waar we een ijsje wilden genieten toen de klokken van de kleine kerk luidden en het verkeer plotsklaps stil viel. Auto's stonden aan de kant met de radio uit, fietsers stapten af, muziek werd uitgezet in de verschillende handelszaken, voetgangers stonden stil, ouders hielden hun kinderen even vast voor de symbolische minuut stilte. Eén minuut in een mensenleven.
In het ijssalon was het akelig stil, het personeel keek op een tablet naar de trieste thuiskomst van hun overleden landgenoten, de klanten zaten neer, iedereen keek mekaar aan en voelde het verdriet. De koelte van de airco leek ineens een ongemakkelijke kilte.

Toen op de tablet de Last Post te horen viel ging ik rechtstaan, met mij ook onze dochter Laetitia en de rest van de klanten.
De rillingen liepen me over het lijf. Erg onwezenlijk... Voelbaar verdriet.


Emmanuel