De troek met de doif.

Ik weet het, het is retelang geleden dat ik nog eens blogde. De dingen des levens noopten mij tot een lichte rem maar aangezien ik vele malen sterker ben dan de dingen des levens... Hier zie.

Vandaag was ik, zoals elke donderdag, op de branderij te Hoboken alwaar ik na enkele aangename gesprekken met de baas en de collega's overging tot het laden van mijn materiaal ten behoeve van de betere horecazaken. Wie schetst de verwondering en bij sommigen lichte paniek wanneer daar ineens een exemplaar van het geslacht der Colombidae onze hangar binnenvliegt.

Het beesteken zag er niet fris uit en was overduidelijk erg moe. Volgens mij op de vlucht voor zijn madam. Hoe ik wist dat hij getrouwd was? Juist, u heeft het geraden.

Ik zocht onmiddellijk een recipiënt om de bol veren en vlooien te bedekken, schoof daar een schijfje karton onder en deponeerde de vuile stinkerd op het voetpad naast ons bedrijf. Op datzelfde ogenblik kwam een Chinees koppel langsgewandeld, dacht bij zichzelf dat ze thuis nog wel sojasaus, mandarijntjes en gember liggen hadden en hopla, twee tellen later "de troek met de doif" maar deze keer was ze wel degelijk foetsie.

"Heb ik er nu goed aan gedaan om dat beest op het voetpad achter te laten?" vroeg ik me af.

Ik denk van wel, tenslotte staan er toch nog duizenden na hem te wachten om op mijn bestelwagen te schi*ten.

Dus, lang leve de dooie duif!

Cool runnings,

Emmanuel

Er was eens, lang geleden...

Vannamiddag heb ik het verhaaltje "De nieuwe kleren van de keizer" voorgelezen in de klas van onze jongste dochter, samen met de mama van Julie, de mama van Camille en juf Leen die elk een ander verhaaltje voorlazen.
Ik vond dat wel leuk om te doen en de guitige blikken alleen al maakten het de moeite waard. Heb ook gemerkt dat juf Leen groot gelijk heeft wanneer ze zich in 't weekend eens wil "smijten om af te reageren". Hou dat eens stil en kalm zo'n bende vlooien!
Eentje wou op mijn schoot zitten, een ander wou meelezen, nog een ander stelde honderduit vragen, de meesten zaten te lachen met mijn speciale "effecten en geluiden". Ha ja, bij een verhaal horen grimassen, smoelen, geluiden, ... allemaal verzorgd door uw dienaar :-)
Als bedankje kregen we nadien een zelfgemaakt bedankingskaartje, ik werd er zowaar week van.
Hieronder de tekeningen op de kaartjes van: Florine, Britt, Amelita, Noah, Emma, Siebe en Cloë.


Cool runnings,


Emmanuel

Karretje doet het niet.

Toyota roept massaal zijn auto van het model Prius terug naar de garage, een probleem met de verschillende pedalen.

De laatste keer dat ik een karretje had met problemen aan de pedalen was in 1979 op de dijk van Wenduine :-)

Cool cheap japanese runnings,

Emmanuel

Lekker rustig...

Na enkele drukke weken konden we vandaag genieten van een échte rustdag. Dat betekende voor onze kleinste laaaaaaaaang uitslapen wegens nogal-bekaf-van-de-schoolfuif-van-gisteren. Moeder en de oudste waren al vroeg en fris wakker, ik iets later. Alles op het gemakje gedaan en vooral de stilte in huis gekoesterd...

Deze nanoen gingen we dan in De Kollebloem wandelen met de hond en daar konden de meisjes zich verstoppen om nadien de hond naar hen te laten zoeken. Lachen geblazen want een Franse bulldog is niet bepaald een gediplomeerde speurhond. Mijn madam en ik genoten ervan Florine zo in de weer te zien met haar hond waar ze toch bijna een jaar bang van was. Ze zijn dikke vrienden geworden en dat is enkel de verdienste van Flo zelf!

Van De Kollebloem ging het naar taverne Britannia op 't dorp voor een pannenkoek met ijsroom en chocoladesaus.

De dag van de juffrouwtjes zal afgesloten worden met badderen, aperitieven, toast cannibal'en en joetjoeben :-)

Cool runnings,

Emmanuel