't Is niet onze fout meneer!

Ik ben moe.

Misschien kan dat liggen aan het feit dat ik twee weken op minder-actief heb moeten staan door mijn rugprobleem. Werken en nadien zo gauw mogelijk platliggen, zo bouwt een mens geen conditie op natuurlijk.

We kunnen het echter ook op iets anders steken, een indien mogelijk nóg begrijpelijkere reden: onze vrienden. Een stelletje ongeregeld dat elke gelegenheid te baat neemt om ons mee in het verderf van drank en bachanalen te sleuren. Ja meneer, ik zeg het u, 't is niet onze fout. We gingen gewoon onze oudste dochter ophalen van een overigens zeer geslaagde "zwem-reünie" met de leraar van vorig jaar, de in Heusden en Gent wereldberoemde meester Stijn. Het begon al in de kantine van het zwembad, een Duvel'ke. De drank ging vlotjes rond. Algauw stonden reserveglazen op hun eigenaars te wachten ;-)
Op het tv-scherm kondigde men de wedstrijd Charleroi-Club Brugge aan, kleine Peter en ik werden al wat zenuwachtig "we gaan hem hier niet kunnen volgen, tedju. Staks willen ons madammen weg" Tijd om plan 23/12 boven te halen: iedereen mee naar huis vragen. Terwijl deze en gene voor bakken bier en ander goed spul zorgden bestelden de vrouwen bij de plaatselijke afhaalchinees.
Kijken naar de match met een pint en chips in de aanslag , de kinderen (zes stuks) boven spelend en de madammen die voor eten zorgen; wat wil de moderne man nog meer nietwaar? Het werd een lange, gezellige avond. Bepaalde personen aan tafel voelden na een tijdje de natuur en hormonen in actie schieten en besloten met een flauw excuus "ik moet morgen erg vroeg op" huiswaarts te trekken. Een vette knipoog en drie kussen van iedereen...
Het leven is één treurspel, ik weet het, we treuren er dan ook niet naast met zo'n vrienden ;-)!!

Cool runnings,
Emmanuel

Schitterend bord.

Smooth week-end

Zaterdagochtend, na de judo-les, naar Hasselt vertrokken om er een dag op voorhand te gaan acclimatiseren. Op zondag hadden we immers de verjaardag van Dany te vieren en dat kon wel eens een zware bedoening worden... We logeerden in het Holiday Inn express. Na een lange wandeling langs mooie winkels, gezellige horecazaken, een donutshop en een schrobke onder de douche ging het richting "La vache qui suisse". Jodel, jodel, jodel, jodel en jodel. Eerlijk gezegd pastte het ietwat slome gedoe van de kelner perfect bij het kader. Zwitsers zijn óók niet echt rap ;-) Wel lekkere kaasfondue gegeten. Terug op de hotelkamer vielen de kneuters als een blok in slaap. Mijn eega en ik spijtig genoeg ook...

Zondag partydag, go, go, go! We vierden de-iets-rond-de-zoveelste-verjaardag van Dany, met alles erop en eraan (het feest bedoel ik dan). Een gezellig weerzien met Filip en Saskia incusief kroost. Ze hebben een nieuwe hond, van schofthoogte zoiets als een klein kalf, een Airedale Terrier. Ze hadden al weinig koffer in hun Rav4'ke, nu al helemaal niks meer, "'t is allemaal hond". Afin. Na genoeg gegeten en vooral gedronken te hebben hoorden we de lokroep van het verre Heusden-Destelbergen en besloten we gps-gewijs maar naar huis te gaan.

Op de terugweg zijn we niet moeten stoppen om mijn madam over de vangrail te laten gubbelen.

Cool runnings,

Emmanuel