Sintermama en -papa!

6 December vandaag, de Sint is geweest.

Ook bij ons natuurlijk want de kindjes zijn braaf geweest: kamer altijd netjes gehouden, onmiddellijk gereageerd wanneer we iets vroegen, mama en papa altijd op de hoogte gehouden wanneer ze weer eens met vrienden of vrienden afspraken,... Enfin, sommigen kennen deze opsomming wel, elke ouder kan ze maken.

Vroeger, heel lang geleden, toen er nog meer haar op mij stond dan op een in de koelkast van een studentenkot vergeten stoofschotel kwam the Man in Red op 5 november al, 's avonds. Zo konden de kinderen nog wat genieten van hun cadeautjes want vaak was het de dag nadien wel school natuurlijk. Voordien al schoentjes gevuld met lekkers voor paard, Sint en heel-erg-donkere-maar-echt-heel-erg-donker-hé Piet, liedjes gezongen op een toon die het behangpapier naar boven deed krullen en natuurlijk een brief gelegd die mama en papa zeker niet mochten zien.

 Mijn echtgenote sloop tijdens het tv-uurtje dan stiekem naar buiten en plaatste een jutezak aan de voordeur, ramde op de deur met de deurklopper en gooide snoepjes en koekjes binnen. De dochters schrokken zich het apenlazarus! Onze oudste dochter ging daar altijd heel erg in op en sprong als een vlo op xtc door het huis, onze jongste vond ook alles leuk maar keek elke keer weer met een blik van "hier klopt iets niet". Maar ach, dachten we, kindjes bij en wij blij.

Tot op een avond de Sint weer was geweest en de jongste, vier of vijf jaar oud, doodleuk zei: "dat zijn zakken van papa zijn werk". Lap, wij eraan voor de moeite. En maar uitleggen dat de Sint zo'n zakken gebruikt omdat er daar heel veel van zijn en hij er dan nooit tekort heeft, haar opgetrokken rechterwenkbrauwtje zei genoeg, die wist het al...

Nu zijn we vele jaren later en krijgen ze natuurlijk nog steeds hun cadeautje, mijn echtgenote verkiest een aperitiefje in de zetel in plaats van koukleumen aan de voordeur. De schoentjes worden wel nog plichtgetrouw gezet (misschien toch beetje onzeker?) met een briefje erin. Dat briefje begint dan met:

"Beste Sint, mama en papa,..."

Mooi toch?

Cool runnings,

Emmanuel

Mijn eigen "Madeleine van Proust"

"Une Madeleine de Proust" is een Franse uitdrukking verwijzend naar de schrijver Marcel Proust die bij het eten van het gelijknamig gebakje zich plots zijn jeugd herinnert met alle momenten die je als volwassene eigenlijk te snel vergeet. Hij schrijft erover in zijn roman " A la recherche du temps perdu".

Zelf was ik al jaren op zoek naar een klein gebakje uit mijn jeugd, toen we met papa nog vaak naar Frankrijk reden bij mijn grootouders. Ik kon maar niet op de naam komen, kon het enkel beschrijven en steevast glimlachen terwijl ik het beschreef. In België bleek het al heel lang niet meer te vinden maar een fotootje dat één van mijn nichten toevallig postte op Facebook bracht me eindelijk op het goede spoor, wat een toeval. In Frankrijk is het gebakje wél nog te koop, dus ik als de wiedeweerga (ik blijf dat een leuke uitdrukking vinden) de grens over en twee dozen gekocht: Chamonix van Lu, een cakeje met appelsienvulling.

Ik at er net eentje op en in gedachten zat ik weer met veel te korte beentjes aan de grote tafel in de eetkamer, na het avondeten luisteren naar de grote mensen en hoe ze de wereld zagen. Koffie drinken uit een grote bowl, koffie die steevast veel te sterk was maar daar zweeg je over want anders kwam bedtijd er wel érg snel aan.
Soms dronken we 's avonds lindethee in het salon, mijn grootmoedertje had dan haar peignoir aan en zag er niet meer de letterlijk en figuurlijk "kleine chef" uit. We keuvelden nog wat of keken wat tv.  Daarna, hop, naar bed. Zo'n groot, oud tweepersoonsbed waar je haast alpinist moest zijn om erin te geraken, met zo'n dikke matras en dikke dekens, met spiraalveren ook... Dat sliep lekker, lekker zeg ik u! Tenminste, als dat klein mormel van een broer weer niet lag te woelen en te dromen.
Eén enkele keer, toen ik later met vrouw en kroost in een auberge overnachtte, heb ik datzelfde lekkere-matras-gevoel terug ervaren.

Het was leuk bij mijn grootmoeder, bij beide grootmoeders natuurlijk.

Iedereen heeft wel herinneringen aan de tijd van toen: een geluid, een geur, een smaak, een woord dat die speciale en tegelijk doodgewone momenten weer oproept. Een "Madeleine van Proust". Koester dat, geef het verhaal door aan je kinderen, hoe onbelangrijk volgens jou ook, het is een heel klein stukje uit je emotionele museum. Het is een heel klein stukje "jij"...



Cool runnings,

Emmanuel

Tante Terry, dat is...

Vandaag, 30 januari 2018, overleed Esther Verbeeck, Terry Van Ginderen, voor de eeuwigheid gekend als "tante Terry".

Voor frisse vijftigers zoals ik was ze net iets meer dan zomaar een televisiefiguur, een "icoon" zou een betere omschrijving zijn.

Het eerste waar een mens aan denkt bij het horen van haar naam is: zwart-wit televisie. Jawel lieve dochters van mij, mama en papa keken als brave kindjes naar televisie zonder kleuren! De megaschaamtelijke oertijd, ik weet het... Sommigen hadden misschien wel al kleurentelevisie maar ik kan me niet voorstellen dat dat erg leuk of mooi moet geweest zijn.

Iedereen die "Klein Klein Kleutertje" in die tijd gekend heeft, geeft zonder blozen toe dat hij of zij toen eigenlijk best wel gelukkig was, misschien zelfs dat het vroeger allemaal beter was. Dat was het natuurlijk niet, maar laat ik hieronder één en ander opsommen dat bij me opkomt als ik aan het begrip "tante Terry" denk en laat u vooral gaan in uw eigen herinneringen...

- Bikkelen, mét "zaaien, maaien" natuurlijk.
- Met broertje in een éénpersoonszetel tv kijken.
- In zandbak achter het huis van mijn grootouders bergen maken met goten waar knikkers door gejaagd werden.
- Vanillepap die nog warm was, met een vel er op.
- Tv beeldbuis die zoemde wanneer de tv net aan stond.
- Kleine buurmeisjes, hinkelend op het voetpad voor het huis.
- Vakantie aan zee in sponsbroekje ("épongeke" zoals een leuk persoon in Heusden het beschrijft).
- "Vrolijke, vrolijke vrienden" van nonkel Bob.
- Jaloers zijn op nonkel Bob.
- Bij "cowboy en indiaantje" altijd de cowboy zijn.
- Knielappen.
- Kermiskraam waar je als prijs een zakje met een goudvis kreeg.
- Papier maché.
- Glasvezellampen.
- "Bouillottekes", aka warmwaterkruiken.
- Dromen van een huwelijk met een Noord-Hollandse (ok, niet echt maar je weet nooit dat ze mijn blog leest)
- De BRT, nog niet eens de VRT.



- Het heerlijke gevoel van... klein en onschuldig zijn.

Laat nu net dat laatste bij ons allemaal een beetje verdwenen zijn, laat nu net het verwijnen van tante Terry er ook voor zorgen dat we aan dat gevoel van vroeger denken. Ik toch, u ook?


Cool runnings,

Emmanuel

"Den grooten oorlog" van mijn Franse overgrootvader.

Mijn overgrootvader Arthur Anciaux wordt in 1888 te Sars-Poteries (F59) geboren als oudste van twee jongens, thuis in de rue Le Baty.

In 1911 huwt hij met het meisje dat hij enkele jaren voordien goddeloos bezwangerde en waaruit een eersteling, Edouard, geboren werd. In het Sars-Poteries van die tijd waren de Anciaux's al geen katers om zonder handschoenen aan te pakken naar het schijnt. Ik sprak ooit met oudere mensen die dan weer van hùn ouders één en ander gehoord hadden en konden vertellen over mijn voorvaders. Mogelijks trok mijn Arthur zich daar bitter weinig van aan, nog zo'n karaktertrek die dna-gewijs doorgegeven werd denk ik dan, want als je drie jaar wacht om je kind te erkennen... Het bleek overigens wel een goed en "vruchtbaar" huwelijk te zijn hoor: 54 jaar getrouwd en 12 kinderen. Neen, mijn overgrootvader was geen stille of rustige...

In juni 1918 wordt hij als opgeroepen soldaat met het 150e Infanterieregiment naar Saint-Mihiel gestuurd, een onooglijk klein dorpje waarvan de naam langer is dan de hoofdstraat. Saint-Mihiel ligt ergens aan de Maas in de streek van Metz in het toenmalige departement Lorraine en werd sinds september '14 bezet door den Duits mit freunden aus Oostenrijk-Hongarije, de dubbelmonarchie die op haar laatste benen liep, ze zou ontbonden worden in oktober '18 en uiteindelijk de twee gekende landen vormen.

Arthur neemt actief deel aan de gevechten, toen nog meer oog-in-oog dan de latere W.O.II. Hij zal er een gruwelijke hekel aan Duisters aan overhouden en vooral veel leed en verdriet zien. Er zijn in de familie verhalen dat hij onder dode lichamen gelegen heeft, vrienden wou helpen maar dan zelf beschoten werd, uiteindelijk diezelfde vienden zag sterven... Dat leed en verdriet stimuleert hem bij zijn terugkeer om zich sociaal te engageren in lokale verenigingen en later de politiek. Hij staat mee aan de wieg van de lokale afdeling van wat later de PS zal worden. Ja, ik weet het, ne sos. Gniffel nu eventjes en zorg dat je uitgegniffeld bent de volgende keer dat we mekaar zien.

Al was hij voor mijn part appelblauw zeegroen, kleur interesseert mij niet in deze. Ik heb enorm veel respect voor deze man en bij uitbreiding iedereen die iets van zichzelf gaf in die gruweltijden van de oorlog. Respect, dankbaarheid ook, voor al diegenen die niet terugkwamen...


Cool runnings,

Emmanuel