De jongens die terugkwamen...

Vandaag herdenken we de wapenstilstand na W.O. I, de meest dodelijke van beide wereldbranden die onze streken teisterden. Tegelijkertijd herdenkt men in 2014 het begin van die verschrikkelijke oorlog.

Allerlei activiteiten worden georganiseerd om o.a. jongeren bewust te maken van het feit dat de vrede waarin ze leven niet evident is, werk en inzet vraagt. Ouderen denken dan weer aan vroeger, sommigen zelfs nog aan "heel vroeger", toen ouders of grootouders vertelden over jongens die vertrokken naar het front, vaak plaatsen waar niemand in de familie ooit van gehoord had, overal te lande. De schrik en het verdriet moeten onpeilbaar geweest zijn. Een zeldzame brief aan het thuisfront, al dan niet geschreven door een makker die iets meer geletterd was, was voor vele moeders, vaders, liefjes een houvast van goudwaarde.

Veel jongens kwamen niet meer terug, stierven door iets wat zijzelf niet eens veroorzaakt hadden...

Zij die wél naar huis kwamen hadden het veelal te moeilijk om over de oorlog te praten, wat hadden ze niet moeten zien en meemaken?

Naar het schijnt sprak mijn overgrootvader Frans Van Parijs niet veel over de oorlog, hoewel hij een vlotte prater en "lollekensheer" was. Hij lag tijdens W.O.I in de buurt van de Yzer, iets voorbij Diksmuide. Zonder het te weten lag hij zelfs op 300m van zijn jongste broer, dat merkten beiden pas na de oorlog.
Mijn familie telt geen gesneuvelden uit die oorlog, hierdoor heb ik nog enkele memorabilia in mijn bezit, gekregen via mijn moeder, grootmoeder en andere familieleden.

De foto hierboven toont de Erkentelijkheidsmedaille van de Stad Gent. Deze werd uitgereikt op 15.11.1964 aan mijn overgrootvader en de andere Gentse oudstrijders ter gelegenheid van de  vijftigste verjaardag van het begin van W.O.I. Hij was er erg fier op, de medaille werd als duur kleinood gekoesterd. Ook ik bewaar het netjes in een archiefkast.

Je kan zeggen "ach, het is maar een medaille", bedenk dan ook meteen even dat erg velen deze medaille ook wel verdienden maar nooit zelf hebben kunnen laten opspelden. Misschien is het niet zomaar een medaille...


Cool runnings,

Emmanuel

Ik ruik je graag...

Vandaag hoorde ik bij een klant een mannenstem met zware Franse tongval het leuke Vlaamse woord "manneke" zeggen tegen iemand in zijn gezelschap. Het leek sprekend op mijn papa's tongval.
Er gaat dan evenjes een schokje door je heen natuurlijk maar dan moet het werk weer verder, knop omdraaien.

Toen ik vanavond thuiskwam en hier in huis wel meer herinneringen aan mijn vader tegenkwam dan op het werk waren de eerste dingen waar ik aan dacht de geuren die mij aan mijn papa deden denken, het schijnt echt wel zo te zijn dat geur een erg sterke herinnering geeft.
Papa rook naar motorolie, benzine, tweetakt, vet, sigaretten, sigaren, haarlotion, Azzaro...

Een andere, speciale, typische geur die me terug brengt naar mijn papa en mijn familie in Frankrijk is het zogenaamde "Papier d' Arménie". Een in Benzoë gedrenkt boekje papier, waaruit je strookjes scheurt, in accordeonvorm opvouwt en in brand steekt. Het geeft een aangename geur die wat op wierook lijkt en zorgt voor, wie het wil natuurlijk, een rustgevende sfeer in huis.
Mijn verste herinneringen aan Papier d' Arménie zijn eigenlijk die aan mijn Franse grootvader, toen al vond ik dat een speciaal iets, dat rookpluimpje dat met moeite een minuut waarneembaar is maar makkelijk een paar uur aromatisch verder werkt... Naar het schijnt zou haast 90% van de Fransen de boekjes in huis hebben, gek hé.

Ik wou vanavond een papiertje aansteken, ze waren op... Ik had het er eerlijk gezegd lastig mee. Bijbestellen en veel en gauw.


Cool runnings,

Emmanuel

En waarom geen lans breken voor... "Goede Doelen Water"?

Op vakantie in Den Helder stootte ik op een zeer interessant initiatief dat daar in de horeca vaak voorkomt.
Op de drankenkaart staat onder de frisdranken de vermelding "Goede doelen water", per glas of per karaf. Je betaalt er tot €1.50 voor.


Dat is eigenlijk kraantjeswater maar de opbrengst van de verkoop gaat naar een goed doel, dat gaat van jeugdopvang tot instellingen voor dementerenden.
Het is niet de bedoeling om met z'n negenen drie karaffen te bestellen, wel eventueel water bij te bestellen bij de rest van de drank of maaltijd. Vergelijk het wat als een karaf die je in Frankrijk op tafel gezet krijgt maar da's daar dan, voorlopig nog, gratis. We hebben het hier natuurlijk enkel over brasseries en eethuizen, in café's zie ik er het nu niet van in.


Ik vind zoiets een nobel idee en zou uitbreiding mogen vinden in Vlaanderen, niet als vervanging van een fles Vittel, wel als heel kleine haast onzichtbare bijdrage aan een sociaal initiatief. Ik merkte na gesprekken met de uitbaters en bediening dat zij allemaal erg achter het gegeven staan. Daarom ben ik er ook van overtuigd dat dit een win-winsituatie zou kunnen zijn voor iedere speler in het verhaal


Nu wij nog?
Deel deze post, spread the word!




Cool runnings,


Emmanuel

Place to go: Momento!

In Julianadorp (deelgemeente van Den Helder, Noord-Holland) vind je aan het Loopuytpark, zeg maar gewoon centrumpleintje, een schitterende tapaszaak: Momento.
Ok, het is een beetje ver, zo'n dikke 350 km...
Het kader is er gezellig chaotisch, geen enkel bord is hetzelfde maar de bediening en sfeer zijn top!


We gingen er vorige dinsdag 's avonds eten met ons viertjes.
Hoewel we niet gereserveerd hadden (en eerlijk gezegd staat dat ook nergens goed vermeld) kon de lieve, jonge dienster ons een tafeltje aanbieden lekker dicht bij de deur. Het was die dag verschrikkelijk warm geweest en we konden dus wel wat schaduw en lichte tocht gebruiken. Hoewel het die avond volle bak was hadden we niet de indruk dat we in een luidruchtige zaak zaten, het was doenbaar.
Een sympathieke jongeman kwam ons het "all you can eat" concept uitleggen en nu hebben we als gezin wel al een pak gastronomische ervaring in allerlei stijlen, tapas zoveel je maar wilde hadden we nog niet geprobeerd.
Het ging er ons natuurlijk niet om zoveel mogelijk te eten, wel om zoveel mogelijk verschillende gerechtjes te proeven en met mekaar erover te babbelen. De tapas kwamen in typische, kleine ronde schoteltjes en waren qua portie zeker aanvaardbaar. Ondertussen bleef de bediening zeer dicreet maar vlot haar werk doen, we kwamen niks tekort. Over tekortkomen gesproken, voor bestelde maar niet opgegeten tapas werd €2.5 aangerekend, ik kan mij daarin vinden.


We hebben met deze zaak alvast een leuk adresje gevonden voor bij ons volgend bezoek aan de "roots" van mijn vrouwtje. Als ze daar zo verder werken en niks veranderen aan interieur, stijl en vriendelijkheid van het personeel wordt en blijft dit een topper.


Cool runnings,


Emmanuel