Mijn eigen "Madeleine van Proust"

"Une Madeleine de Proust" is een Franse uitdrukking verwijzend naar de schrijver Marcel Proust die bij het eten van het gelijknamig gebakje zich plots zijn jeugd herinnert met alle momenten die je als volwassene eigenlijk te snel vergeet. Hij schrijft erover in zijn roman " A la recherche du temps perdu".

Zelf was ik al jaren op zoek naar een klein gebakje uit mijn jeugd, toen we met papa nog vaak naar Frankrijk reden bij mijn grootouders. Ik kon maar niet op de naam komen, kon het enkel beschrijven en steevast glimlachen terwijl ik het beschreef. In België bleek het al heel lang niet meer te vinden maar een fotootje dat één van mijn nichten toevallig postte op Facebook bracht me eindelijk op het goede spoor, wat een toeval. In Frankrijk is het gebakje wél nog te koop, dus ik als de wiedeweerga (ik blijf dat een leuke uitdrukking vinden) de grens over en twee dozen gekocht: Chamonix van Lu, een cakeje met appelsienvulling.

Ik at er net eentje op en in gedachten zat ik weer met veel te korte beentjes aan de grote tafel in de eetkamer, na het avondeten luisteren naar de grote mensen en hoe ze de wereld zagen. Koffie drinken uit een grote bowl, koffie die steevast veel te sterk was maar daar zweeg je over want anders kwam bedtijd er wel érg snel aan.
Soms dronken we 's avonds lindethee in het salon, mijn grootmoedertje had dan haar peignoir aan en zag er niet meer de letterlijk en figuurlijk "kleine chef" uit. We keuvelden nog wat of keken wat tv.  Daarna, hop, naar bed. Zo'n groot, oud tweepersoonsbed waar je haast alpinist moest zijn om erin te geraken, met zo'n dikke matras en dikke dekens, met spiraalveren ook... Dat sliep lekker, lekker zeg ik u! Tenminste, als dat klein mormel van een broer weer niet lag te woelen en te dromen.
Eén enkele keer, toen ik later met vrouw en kroost in een auberge overnachtte, heb ik datzelfde lekkere-matras-gevoel terug ervaren.

Het was leuk bij mijn grootmoeder, bij beide grootmoeders natuurlijk.

Iedereen heeft wel herinneringen aan de tijd van toen: een geluid, een geur, een smaak, een woord dat die speciale en tegelijk doodgewone momenten weer oproept. Een "Madeleine van Proust". Koester dat, geef het verhaal door aan je kinderen, hoe onbelangrijk volgens jou ook, het is een heel klein stukje uit je emotionele museum. Het is een heel klein stukje "jij"...



Cool runnings,

Emmanuel

Tante Terry, dat is...

Vandaag, 30 januari 2018, overleed Esther Verbeeck, Terry Van Ginderen, voor de eeuwigheid gekend als "tante Terry".

Voor frisse vijftigers zoals ik was ze net iets meer dan zomaar een televisiefiguur, een "icoon" zou een betere omschrijving zijn.

Het eerste waar een mens aan denkt bij het horen van haar naam is: zwart-wit televisie. Jawel lieve dochters van mij, mama en papa keken als brave kindjes naar televisie zonder kleuren! De megaschaamtelijke oertijd, ik weet het... Sommigen hadden misschien wel al kleurentelevisie maar ik kan me niet voorstellen dat dat erg leuk of mooi moet geweest zijn.

Iedereen die "Klein Klein Kleutertje" in die tijd gekend heeft, geeft zonder blozen toe dat hij of zij toen eigenlijk best wel gelukkig was, misschien zelfs dat het vroeger allemaal beter was. Dat was het natuurlijk niet, maar laat ik hieronder één en ander opsommen dat bij me opkomt als ik aan het begrip "tante Terry" denk en laat u vooral gaan in uw eigen herinneringen...

- Bikkelen, mét "zaaien, maaien" natuurlijk.
- Met broertje in een éénpersoonszetel tv kijken.
- In zandbak achter het huis van mijn grootouders bergen maken met goten waar knikkers door gejaagd werden.
- Vanillepap die nog warm was, met een vel er op.
- Tv beeldbuis die zoemde wanneer de tv net aan stond.
- Kleine buurmeisjes, hinkelend op het voetpad voor het huis.
- Vakantie aan zee in sponsbroekje ("épongeke" zoals een leuk persoon in Heusden het beschrijft).
- "Vrolijke, vrolijke vrienden" van nonkel Bob.
- Jaloers zijn op nonkel Bob.
- Bij "cowboy en indiaantje" altijd de cowboy zijn.
- Knielappen.
- Kermiskraam waar je als prijs een zakje met een goudvis kreeg.
- Papier maché.
- Glasvezellampen.
- "Bouillottekes", aka warmwaterkruiken.
- Dromen van een huwelijk met een Noord-Hollandse (ok, niet echt maar je weet nooit dat ze mijn blog leest)
- De BRT, nog niet eens de VRT.



- Het heerlijke gevoel van... klein en onschuldig zijn.

Laat nu net dat laatste bij ons allemaal een beetje verdwenen zijn, laat nu net het verwijnen van tante Terry er ook voor zorgen dat we aan dat gevoel van vroeger denken. Ik toch, u ook?


Cool runnings,

Emmanuel

"Den grooten oorlog" van mijn Franse overgrootvader.

Mijn overgrootvader Arthur Anciaux wordt in 1888 te Sars-Poteries (F59) geboren als oudste van twee jongens, thuis in de rue Le Baty.

In 1911 huwt hij met het meisje dat hij enkele jaren voordien goddeloos bezwangerde en waaruit een eersteling, Edouard, geboren werd. In het Sars-Poteries van die tijd waren de Anciaux's al geen katers om zonder handschoenen aan te pakken naar het schijnt. Ik sprak ooit met oudere mensen die dan weer van hùn ouders één en ander gehoord hadden en konden vertellen over mijn voorvaders. Mogelijks trok mijn Arthur zich daar bitter weinig van aan, nog zo'n karaktertrek die dna-gewijs doorgegeven werd denk ik dan, want als je drie jaar wacht om je kind te erkennen... Het bleek overigens wel een goed en "vruchtbaar" huwelijk te zijn hoor: 54 jaar getrouwd en 12 kinderen. Neen, mijn overgrootvader was geen stille of rustige...

In juni 1918 wordt hij als opgeroepen soldaat met het 150e Infanterieregiment naar Saint-Mihiel gestuurd, een onooglijk klein dorpje waarvan de naam langer is dan de hoofdstraat. Saint-Mihiel ligt ergens aan de Maas in de streek van Metz in het toenmalige departement Lorraine en werd sinds september '14 bezet door den Duits mit freunden aus Oostenrijk-Hongarije, de dubbelmonarchie die op haar laatste benen liep, ze zou ontbonden worden in oktober '18 en uiteindelijk de twee gekende landen vormen.

Arthur neemt actief deel aan de gevechten, toen nog meer oog-in-oog dan de latere W.O.II. Hij zal er een gruwelijke hekel aan Duisters aan overhouden en vooral veel leed en verdriet zien. Er zijn in de familie verhalen dat hij onder dode lichamen gelegen heeft, vrienden wou helpen maar dan zelf beschoten werd, uiteindelijk diezelfde vienden zag sterven... Dat leed en verdriet stimuleert hem bij zijn terugkeer om zich sociaal te engageren in lokale verenigingen en later de politiek. Hij staat mee aan de wieg van de lokale afdeling van wat later de PS zal worden. Ja, ik weet het, ne sos. Gniffel nu eventjes en zorg dat je uitgegniffeld bent de volgende keer dat we mekaar zien.

Al was hij voor mijn part appelblauw zeegroen, kleur interesseert mij niet in deze. Ik heb enorm veel respect voor deze man en bij uitbreiding iedereen die iets van zichzelf gaf in die gruweltijden van de oorlog. Respect, dankbaarheid ook, voor al diegenen die niet terugkwamen...


Cool runnings,

Emmanuel

Het is 49 jaar geworden, het!

Vandaag is het 49 jaar geleden dat ik plots gebombarbeerd werd tot "den oudste van de twee"

What the f*ck, dacht ik (mijn kennis van het hoofse Engels was al de moeite), ik kom net kijken, vorige week nog mijn eerste verjaardag gevierd?! Tuurlijk had ik op mijn feestje wel gezien dat mijn mama nogal een dikke buik had maar daar vraag je uit beleefdheid niet naar.

Maar dus: lap, gedaan het zalige leventje van door iedereen's handen te gaan en bewierookt te worden om mijn mooie oogskes, strak lijveke en natuurlijke charme... Een broerke in huis.

Ik deed als baby wat van een baby en grote broer verwacht werd: voordoen hoe je 's nachts wat last krijgt van krampjes, luiertje nog eens nat maken wanneer je net verschoont bent, zonder taal aangeven dat sommige ingrediënten uit de overigens voortreffelijke keuken van mama en onze grootmoeders een bepaald efect hadden op de darmpjes, huilen als een sirene, ...
Ik moet mijn taak met verve gedaan hebben want broerke was in àlles veel straffer dan ik, zo straf zelfs dat hij meer in het hospitaal lag dan naast mij in de kamer. Heel soms had ik er wel wat medelijden mee natuurlijk, maar meestal was ik blij dat ik dan eens rustig met de schaarse autootjes kon spelen waar hij niét de wieltjes had afgebeten. RIP, dat blauw Peugeootje van het merk Majorette... Nooit meer hetzelfde gevonden.

Onze pubertijd verliep voorspoedig, Vincent zocht zich een weg naar de vele goede punten op school, ik zocht me een weg naar de interessantere punten bij de vertegenwoordigsters van de andere sekse. Als er éne in huis goed studeert mag je als ouders al content zijn vond ik. Boodschap voor mijn dochters: ben ondertussen van dat idee afgestapt.
Mijn broer was trouw en dicreet, hij zweeg wanneer ik weer eens de fiets op sprong om ergens "schoolwerk" te gaan doen. Af en toe merkte ik wel enige onrust maar niets dat een ferme zak poepkes niet kon oplossen.

Toen ik later van huis weg ging en nog even in mijn lege kamer beetje zat te huilen, kwam hij naast mij zitten. Vanaf dan had ik wel door dat dat mormel dat heel mijn jeugd mijn liefdevol aanhangertje was en soms als een eendenkuiken achter mij gelopen had ook stilaan af en toe mijn locomotief ging worden.

Vic is, zoals mijn beminde eega Sandra Gerritje Wajer zou zeggen, "schoon opgedroogd", van iel sukkelke een vent geworden. Hij doet nog steeds hard zijn best om goede punten te halen in het leven en ook nu lukt hem dat weer. Ik heb door de jaren heen al veel gelegenheden meegemaakt waarbij ik terecht fier op hem was, waar ik even twijfelde om hem te vergeven dat hij destijds mijn speelgoed molde, twijfelde ja.

Maar, ik ben het meest fier op het feit dat hij mijn broerke is, ik zijn broer ben. Dat we in die 49 jaar nooit één keer ruzie gehad hebben en dat dat er ook niet zit aan te komen.

Gelukkige verjaardag kleine!


Emmanuel