Bande de crétins, stelletje idioten, terroristen dus...

Waar gaan we naartoe als onder het mom van "belediging" of "blasfemie" een fijne groep cartoonisten het leven laat op het werk, na een laffe terroristische aanslag. Zijn we nu stilaan bij het moment aangekomen dat iedereen die schrijft, fotografeert, tekent en publiceert zich aan codes zal moeten houden of anders voor zijn/haar leven zal moeten vrezen? Ik ga bewust niet verder in op de opmerking dat het bij de aanslag in de lokalen van Charlie Hebdo om een religieus geïnspireerd drama gaat want daar straf je de gematigde volgelingen van die religie evengoed mee. En eerlijk, we moeten toegeven dat de haat en nijd in onze samenleving merkelijk gegroeid is de laatste decennia. Fanatici zijn van alle tijden, alle religies, alle gezindten, alle kleuren...

Vrijheid van expressie, de kunst van de cartoon, de mogelijkheid meningen en meningsverschillen te delen zijn vooralsnog de hoeksteen van onze samenleving. Laat ons dat niet opgeven. Laat ons niet onder druk gezet worden om hieraan toe te geven, vanuit welke hoek ook.

Dat de schuldigen van deze aanslag maar gauw mogen gevonden en berecht worden. Maar laat er ons op ons eigen niveau ook voor zorgen dat de agressiviteit onderling verholpen wordt. Door duidelijke afspraken en zin/tijd voor overleg kunnen we al veel voorkomen. Voor extreme vergrijpen passen natuurlijk extreme straffen, laat dat duidelijk zijn.

Echter, jij hebt je geloof, ik geloof niet, so what. Jij hebt een andere politieke overtuiging dan ik, so what... Zoals Charlie Hebdo voor de moordenaars van vandaag een symbool was moeten we zelf beducht zijn om niet steeds in symbolen te praten.

Tot slot, we leven in een open democratie en niet in een dictatuur, dat moeten we beseffen, koesteren en vrijwaren! We mogen niet toestaan dat creativiteit en vrije expressie vermoord worden in naam van waarden die helemaal de onze niet zijn.


Emmanuel

De jongens die terugkwamen...

Vandaag herdenken we de wapenstilstand na W.O. I, de meest dodelijke van beide wereldbranden die onze streken teisterden. Tegelijkertijd herdenkt men in 2014 het begin van die verschrikkelijke oorlog.

Allerlei activiteiten worden georganiseerd om o.a. jongeren bewust te maken van het feit dat de vrede waarin ze leven niet evident is, werk en inzet vraagt. Ouderen denken dan weer aan vroeger, sommigen zelfs nog aan "heel vroeger", toen ouders of grootouders vertelden over jongens die vertrokken naar het front, vaak plaatsen waar niemand in de familie ooit van gehoord had, overal te lande. De schrik en het verdriet moeten onpeilbaar geweest zijn. Een zeldzame brief aan het thuisfront, al dan niet geschreven door een makker die iets meer geletterd was, was voor vele moeders, vaders, liefjes een houvast van goudwaarde.

Veel jongens kwamen niet meer terug, stierven door iets wat zijzelf niet eens veroorzaakt hadden...

Zij die wél naar huis kwamen hadden het veelal te moeilijk om over de oorlog te praten, wat hadden ze niet moeten zien en meemaken?

Naar het schijnt sprak mijn overgrootvader Frans Van Parijs niet veel over de oorlog, hoewel hij een vlotte prater en "lollekensheer" was. Hij lag tijdens W.O.I in de buurt van de Yzer, iets voorbij Diksmuide. Zonder het te weten lag hij zelfs op 300m van zijn jongste broer, dat merkten beiden pas na de oorlog.
Mijn familie telt geen gesneuvelden uit die oorlog, hierdoor heb ik nog enkele memorabilia in mijn bezit, gekregen via mijn moeder, grootmoeder en andere familieleden.

De foto hierboven toont de Erkentelijkheidsmedaille van de Stad Gent. Deze werd uitgereikt op 15.11.1964 aan mijn overgrootvader en de andere Gentse oudstrijders ter gelegenheid van de  vijftigste verjaardag van het begin van W.O.I. Hij was er erg fier op, de medaille werd als duur kleinood gekoesterd. Ook ik bewaar het netjes in een archiefkast.

Je kan zeggen "ach, het is maar een medaille", bedenk dan ook meteen even dat erg velen deze medaille ook wel verdienden maar nooit zelf hebben kunnen laten opspelden. Misschien is het niet zomaar een medaille...


Cool runnings,

Emmanuel

Ik ruik je graag...

Vandaag hoorde ik bij een klant een mannenstem met zware Franse tongval het leuke Vlaamse woord "manneke" zeggen tegen iemand in zijn gezelschap. Het leek sprekend op mijn papa's tongval.
Er gaat dan evenjes een schokje door je heen natuurlijk maar dan moet het werk weer verder, knop omdraaien.

Toen ik vanavond thuiskwam en hier in huis wel meer herinneringen aan mijn vader tegenkwam dan op het werk waren de eerste dingen waar ik aan dacht de geuren die mij aan mijn papa deden denken, het schijnt echt wel zo te zijn dat geur een erg sterke herinnering geeft.
Papa rook naar motorolie, benzine, tweetakt, vet, sigaretten, sigaren, haarlotion, Azzaro...

Een andere, speciale, typische geur die me terug brengt naar mijn papa en mijn familie in Frankrijk is het zogenaamde "Papier d' Arménie". Een in Benzoë gedrenkt boekje papier, waaruit je strookjes scheurt, in accordeonvorm opvouwt en in brand steekt. Het geeft een aangename geur die wat op wierook lijkt en zorgt voor, wie het wil natuurlijk, een rustgevende sfeer in huis.
Mijn verste herinneringen aan Papier d' Arménie zijn eigenlijk die aan mijn Franse grootvader, toen al vond ik dat een speciaal iets, dat rookpluimpje dat met moeite een minuut waarneembaar is maar makkelijk een paar uur aromatisch verder werkt... Naar het schijnt zou haast 90% van de Fransen de boekjes in huis hebben, gek hé.

Ik wou vanavond een papiertje aansteken, ze waren op... Ik had het er eerlijk gezegd lastig mee. Bijbestellen en veel en gauw.


Cool runnings,

Emmanuel

En waarom geen lans breken voor... "Goede Doelen Water"?

Op vakantie in Den Helder stootte ik op een zeer interessant initiatief dat daar in de horeca vaak voorkomt.
Op de drankenkaart staat onder de frisdranken de vermelding "Goede doelen water", per glas of per karaf. Je betaalt er tot €1.50 voor.


Dat is eigenlijk kraantjeswater maar de opbrengst van de verkoop gaat naar een goed doel, dat gaat van jeugdopvang tot instellingen voor dementerenden.
Het is niet de bedoeling om met z'n negenen drie karaffen te bestellen, wel eventueel water bij te bestellen bij de rest van de drank of maaltijd. Vergelijk het wat als een karaf die je in Frankrijk op tafel gezet krijgt maar da's daar dan, voorlopig nog, gratis. We hebben het hier natuurlijk enkel over brasseries en eethuizen, in café's zie ik er het nu niet van in.


Ik vind zoiets een nobel idee en zou uitbreiding mogen vinden in Vlaanderen, niet als vervanging van een fles Vittel, wel als heel kleine haast onzichtbare bijdrage aan een sociaal initiatief. Ik merkte na gesprekken met de uitbaters en bediening dat zij allemaal erg achter het gegeven staan. Daarom ben ik er ook van overtuigd dat dit een win-winsituatie zou kunnen zijn voor iedere speler in het verhaal


Nu wij nog?
Deel deze post, spread the word!




Cool runnings,


Emmanuel