Horecaleverancier, het is een stiel.

Zoals velen onder jullie weten verdien ik mijn euro's met het bezoeken en vooral beleveren van de betere horecazaken. Enkelen onder hen de gulle sponsors van mijn nieuwe Harley, jaarlijkse reis naar de Provence en tweewekelijkse mand oesters, staan in de links hiernaast vermeld. Het is een job met afwisseling, soms stress maar vooral met veel leutig volk. Het is ook een job waar ge dagelijks moet zoeken naar nieuwe adressen, leuke eetgelegenheden en als het even kan de zeldzame parel in het Vlaemsche land van herbergen ende afspanningen. Als ik dan eens een adresje cadeau krijg (waar ik dus geen moeite moet voor doen) ben ik de gelukkigste der gelukkigen.

Zo kreeg ik van Alex T. uit Aartselaar bovenstaand schitterend adres van een horecazaak met uitstraling en klasse. De naam liet op voorhand al vermoeden dat enkel het beste daar goed genoeg was. Beste vrienden, ik ben serieus uit mijn pijp moeten komen, ze waren daar blijkbaar toch één en ander gewend en zaten niet onmiddellijk te wachten op een nieuwe leverancier. Toen ik uiteindelijk mijn allerlaatste troef op tafel legde bloosde de waardin als een betrapt nonneke en ging meteen overstag. Ik mag er tweewekelijks leveren en indien mogelijk op sluitingsdag, dan heeft ze wat meer tijd zei ze.

Geen idee waarom ze dat zei trouwens.

Cool runnings,

Emmanuel

Weer een Anciaux geveld!

Nu mega-ster Johan Vakantie uit zijn gecontroleerde coma geholpen is en stilaan weer zijn wereldberoemde "Quoi ma gueule, qu'est-ce qu'elle a ma gueule?!" mag kwelen ligt een andere en dit keer terechte megaster in de kreukels: mijn broer Vincent Roger Gérard Anciaux.

"De kleinen" heeft ferm last én pijn in enkele van zijn nekwervels, zomaar ineens erin geschoten blijkbaar. Enkele dagen en nachten zeer kalmaan doen en pijnstillers slikken zou het moeten doen. Een reeks bezoeken aan de ostheopaat staan eveneens op 't program. Yep, way to go Vic!

Het moet gezegd, mijn broer had vroeger de vuile gewoonte de wetten der elasticiteit van het menselijk lichaam, de zwakke punten in het menselijk beendergestel, de grote verschillen tussen horizontale en valsnelheid te tarten.

Ontelbaar zijn de tuimelpertes in de speeltuin, de gipsen aan voeten en armen, de weer-eens-ziek-in-ziekenhuis liggen, ... Op een gegeven ogenblik lieten we zijn spullen gewoon in de kliniek, stellig overtuigd van 't feit dat hij binnen de veertien dagen weer ging binnen moeten.

De meeste van zijn accidenten waren echter wel pechgevallen te noemen.

Een ander groot deel noemen we maar "enkel de kleinen komt dat tegen"-gevallen.

Nemen wij als voorbeelden "een spurtje trekken met de fiets (tegen niemand) en voluit op het foorkraam vallen in een pas afgebrande grasberm", "voetballen op een plein met slechts aan één kant putjes in de de grond maar ook enkel daar willen lopen, risico's nemen dus", "tegen open kastdeuren lopen die niet onmiddellijk dicht willen", "op eigen houtje een opklapbed, kastmodel, demonteren en merken dat de veren van bed en kast sterker zijn dan de eigen bicepsen", ...

En nu dus de nek die niet meer meewil, Vic heeft het niet getroffen.

We denken aan hem vanop een afstand.

Het kan nog altijd erger Vic, stel u voor dat uwen Axel maar een klein beetje van u heeft! LOL.

Cool runnings,

Emmanuel

Johnny, dus Frankrijk, heeft het lastig!

Johnny Hallyday, door onze zuiderburen liekozend "notre Johnny national" genoemd, heeft het wat lastig dezer dagen. Inderdaad, de 66 jarige rockende bard heeft wat complicaties na een niet geheel vlekkeloos verlopen hernia-operatie. Mààr. Meneer is ook tegen het strenge advies van de dokter in veel te snel een vliegtuig opgestapt richting de Verenigde Straten van Nogmeervanda. Meneer wou uitrusten in Los Angeles alwaar hij een stulpje heeft met badkamer én apart toilet.

Ondertussen hebben ze hem in het ziekenhuis van L.A. al twee keer in een kunstmatige coma gehouden om hem verder te kunnen opereren zonder hij teveel moet afzien.

Wie dan weer wel erg afziet is de volledige Franse natie, ik zweer het u. Ik kan geen Franse site of zender openen of ik word met allerlei rampspoed om de oren geslagen. Fanclubs houden speciale bijeenkomsten om elkaar te steunen, sympathieregisters kunnen ondertekend worden op verschillende nieuwssite's, radioprogramma's besteden er anderhalf uur aan, luisteraars bellen als volledige wrakken naar de studio om dan te snotteren alsof de rigor mortis al ingetreden was...

Allons mes enfants, un peu de calme.

Het is ook maar een mens hé, hij heet niet voor niet Jean-Philippe Smet. Bezwaarlijk een naam te noemen die men aan iets bovenmenselijks geeft. De mens is serieus ziek en heeft post-operatieve problemen. Maar ik denk nu eerder (zonder leedvermaak, laat dit duidelijk zijn) aan ouders van doodzieke kinderen, aan anonieme familie's die angstvallig naast een bed het hand van een dierbare strelen en vasthouden, aan mensen die niet eens de middelen hebben om zich deftig te laten verzorgen... call me heartless maar dat ben ik niet.

Ik gruwel gewoon van hypes, behalve van de hype die mijn blog reeds bij jonge maegdekynen veroorzaakte. Maar dat is weer een ander, doch zeer gezond, verhaal.

Cool runnings,

Emmanuel

Vierentwintig jaar geleden, mijn schoollief...

Vierentwintig jaar geleden de traditionele vraag "wildet mee mij aanmaken?" gesteld, nooit gedacht dat ze ja ging zeggen.

Zeker ook nooit gedacht dat we een allesbehalve traditioneel koppel gingen worden!

Bolleke ik zie u graag.

Sweet, passionate runnings,

Ikke